Obsadzona drzewami promenada z morzem niemal u stóp i najlepsze miejsce, by zacząć rozumieć Palmę: przez wieki miasto żyło plecami do wyspy, a twarzą do tej wody. Tędy wpływały pszenica, oliwa, jedwab, koral i wieści z całego świata.
Miasto, które patrzyło na morze, nie na pola
Palma nie wyrosła dzięki rolnictwu, lecz dzięki położeniu: port w samym środku zachodniej części Morza Śródziemnego, na szlaku między Półwyspem Iberyjskim, Afryką Północną a Włochami. Ten fakt geograficzny tłumaczy całą resztę, łącznie z architekturą.
Najpiękniejsze kamienie miasta wznieśli kupcy, którzy stawiali majątek na jeden statek. La Lonja, Consolat de Mar i spora część pałaców starego miasta to pieniądze z morza zamienione w gotyk.
A cykl powtórzył się sześć wieków później, z innym towarem. Gdy na początku XX wieku wystartowała turystyka, znów to morze przyniosło bogactwo i znów przełożyło się ono na architekturę: tym razem modernistyczną, z kolorową ceramiką i fasadami, które zdają się topić w słońcu.
Promenadę odebrano morzu
Jeszcze nieco ponad sto lat temu Palma była zamknięta w renesansowych murach, które opadały pionowo do wody. Promenady nie było: był mur i fale, które się o niego rozbijały.
Rozbiórka zaczęła się w 1902 roku, w ramach ogólnej fali wyburzania murów miejskich, która przetoczyła się przez hiszpańskie miasta, a pas nadmorski stopniowo poszerzano nasypami. Innymi słowy, spacerując tędy, idziesz dosłownie tam, gdzie wcześniej było tylko morze.
Z obwarowań przetrwał odcinek Dalt Murada, który wieńczy skraj starego miasta obok katedry i można go przejść górą. To jedyny sposób, by wyobrazić sobie, jak wysoko mur wznosił się naprawdę nad wodą.
Na zachodzie, na tle nieba, widać młyny Es Jonquet, starej dzielnicy rybackiej zbudowanej na wzniesieniu. Mieliły ziarno, które wpływało przez ten sam port: miasto morza zamknięte w jednej pocztówce.
Nie do przegapienia
Palma żyła twarzą do morza
Tędy wpływały pszenica, oliwa, jedwab, koral i wieści. Gotyk miasta to pieniądze z morza.
Promenada to ziemia odebrana morzu
Do 1902 roku mur opadał pionowo do wody. Zburzono go i zasypano teren: idziesz tam, gdzie były fale.
Dalt Murada
Jedyny zachowany odcinek renesansowych murów, obok katedry; można go przejść górą.
Młyny na zachodzie
Es Jonquet, dzielnica rybaków na wzniesieniu. Mieliły ziarno, które wpływało przez ten port.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
To naturalny punkt wyjścia do spaceru po okolicy La Lonji i Born. Stąd w pięć minut dojdziesz do La Lonji, do Consolat de Mar, a pod górę do Paseo del Born.
W drugą stronę łączy się z S'Hort del Rei, katedrą i Parc de la Mar, więc działa jak zawias między dwiema strefami zabytków Palmy.
Promenada ma cień drzew i ławki, co latem ma znaczenie. A o zachodzie, gdy słońce opada nad portem i masztami, to jedno z najlepszych miejsc w mieście, żeby nic nie robić.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że tę promenadę odebrano morzu?
Jeszcze nieco ponad sto lat temu Palma była zamknięta w swoich renesansowych murach, które opadały pionowo do wody. Zaczęto je burzyć w 1902 roku, a nabrzeże stopniowo uzupełniano nasypami, więc chodzisz tam, gdzie wcześniej były tylko fale. Z obwarowań przetrwał odcinek Dalt Murada, obok katedry.
A te młyny, które widać na zachodzie?
To Es Jonquet, stara dzielnica rybacka zbudowana na wzniesieniu, z garstką odrestaurowanych młynów zbożowych, które odcinają się na tle nieba. Mieliły ziarno, które przypływało do tego samego portu: miasto morza streszczone w jednej pocztówce.
