Zwiedzanie katedry w Santiago: co zarezerwować, a co jest za darmo
Pórtico da Gloria, botafumeiro (olbrzymia kadzielnica), krypta i dachy, po których chodzi się między wieżami. Co jest płatne, co nie i co trzeba zarezerwować z kilkudniowym wyprzedzeniem.
Katedra w Santiago to nie jedna wizyta, lecz cztery albo pięć, a niektóre rezerwuje się osobno. Wstęp do świątyni jest wolny; Pórtico da Gloria, muzeum i dachy to osobne wizyty, z ograniczoną liczbą miejsc. Jeśli przed przyjazdem wiesz, co jest czym, unikniesz najczęstszego błędu: stajesz przed drzwiami i odkrywasz, że bilety na to, po co tu jesteś, skończyły się trzy dni temu.
Dachy to najmniej znana wizyta i prawdopodobnie najlepsza: chodzisz po kamiennych dachach świątyni, między wieżami, z całym miastem w dole. Małe grupy i obowiązkowa rezerwacja.
Pórtico da Gloria
Ukryty za barokową fasadą.
Stoi tuż za fasadą Obradoiro i to pierwsza rzecz, która zbija z tropu: najsłynniejsza fasada Hiszpanii celowo zasłania jeszcze większe arcydzieło. Barokową wzniesiono około 1740 roku właśnie po to, żeby chronić przed wilgocią romański portal, który był pod nią i który przez wieki służył za główne wejście.
Mistrz Mateo i jego warsztat osadzili nadproża w 1188 roku – data widnieje w samej inskrypcji (dzieło konsekrowano w 1211 roku) – co czyni go jednym z nielicznych romańskich dzieł o pewnym autorze i pewnej dacie. To ponad dwieście figur rozmieszczonych na trzech łukach i środkowym filarze.
Wyjątkowy jest nie rozmiar, lecz człowieczeństwo. Dwudziestu czterech starców z Apokalipsy trzyma prawdziwe instrumenty muzyczne z epoki, stroi je i rozmawia ze sobą; prorocy spoglądają na siebie, gestykulują, uśmiechają się. We wcześniejszej sztuce romańskiej postacie są sztywne i frontalne: tu po raz pierwszy żyją.
I jest niespodzianka, którą przywróciła konserwacja: Pórtico był pomalowany intensywnymi kolorami, a dziś widać go z dużą częścią odzyskanej polichromii. Taki widok burzy wyobrażenie o nagim kamieniu, które kojarzymy z romanizmem, a które jest współczesnym nieporozumieniem.
Wstęp do świątyni jest wolny. Prawie stumetrowa romańska nawa pod wszystkimi barokowymi dodatkami, z kryptą grobu pod ołtarzem głównym i z camarín (niewielkim pomieszczeniem za figurą), który pozwala objąć figurę apostoła od tyłu – ten gest pielgrzymi powtarzają od ośmiuset lat.
Barokowa fasada, którą około 1740 roku wzniósł Fernando de Casas Novoa, jeden ze szczytów hiszpańskiego baroku. Jej dwie wieże mają własne nazwy: wieża das Campás, która wybija godziny, i wieża da Carraca, od drewnianej kołatki, która rozbrzmiewała w Wielkim Tygodniu, kiedy milkły spiżowe dzwony.
Pobierz aplikację i odkrywaj Santiago de Compostela offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Katedra i cztery place z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Botafumeiro po napełnieniu waży około osiemdziesięciu kilogramów i wisi na linie dłuższej niż trzydzieści metrów, przeciągniętej nad transeptem. Kadzielnicę rozhuśtuje ośmiu mężczyzn zwanych tiraboleiros, którzy jednocześnie ciągną za system bloczków, aż wzniesie się na dwadzieścia metrów i w najniższym punkcie toru osiągnie prawie siedemdziesiąt kilometrów na godzinę.
Jej rodowód jest bardziej praktyczny niż dewocyjny: średniowieczni pielgrzymi docierali tu po tygodniach drogi bez mycia się i spali w świątyni, więc dym pełnił bardzo konkretną funkcję higieniczną i zapachową. To, że obrzęd przetrwał jako akt liturgiczny, nie zaciera tego rodowodu.
Nie lata na każdej mszy. Lata podczas wielkich uroczystości kalendarza i wtedy, gdy ktoś opłaci tę posługę, co zdarza się często, ale w nieprzewidywalny sposób. Katedra publikuje kalendarz zaplanowanych nabożeństw i warto go sprawdzić, jeśli to jest powód twojej podróży.
Pod ołtarzem głównym znajduje się krypta ze srebrną urną, w której spoczywają szczątki przypisywane apostołowi. Schodzi się wąskimi schodami, kolejka posuwa się szybko, a wizyta trwa dwie minuty. To punkt, dla którego istnieje całe miasto.
Co jest płatne, co nie i co się rezerwuje
Wstęp do świątyni jest wolny i możesz ją obejść, nic nie płacąc, łącznie z nawą, kryptą i camarín apostoła. Osobny bilet i wcześniejszą rezerwację ma Pórtico da Gloria, zwiedzany w małych grupach i w ściśle wyznaczonych przedziałach czasowych.
Muzeum Katedralne, które zajmuje część krużganka i zabudowań, również jest płatne osobno; obejmuje skarbiec, bibliotekę, w której przechowuje się botafumeiro, kiedy nie lata, i taras nad Praza do Obradoiro, o którego istnieniu wiele osób nie wie.
I są jeszcze dachy, wizyta, która najbardziej się opłaca. Wchodzisz z przewodnikiem i chodzisz po pochyłych kamiennych dachach samej świątyni, między wieżami i pinaklami, z czterema placami i całym miastem w dole. Bardzo małe grupy, obowiązkowa rezerwacja; nie dla osób z lękiem wysokości.
Uwaga na godziny: podczas mszy dla pielgrzymów i uroczystych nabożeństw dostęp dla turystów jest ograniczony. A w Roku Świętym, kiedy 25 lipca wypada w niedzielę i otwiera się Porta Santa, liczba odwiedzających się mnoży i wszystko wymaga większego wyprzedzenia.
Zamyka plac za katedrą murem bez okien. Założył go Alfons II w IX wieku, żeby czuwać nad grobem, a w jego muzeum przechowuje się Ara de Antealtares: kamienny ołtarz, który stał nad grobowcem, zanim powstała wielka katedra.
Pozostaje zamurowana i otwiera się tylko w Roku Świętym, czyli wtedy, gdy 25 lipca wypada w niedzielę. Przejście przez nią to centralny gest pielgrzymki jubileuszowej. Przez resztę czasu widać zamknięty mur z kamiennymi figurami pochodzącymi z dawnego chóru Mateo.
Do samej świątyni tak: nawę, kryptę z grobem apostoła i camarín zwiedza się bez opłat. Osobny bilet mają Pórtico da Gloria, Muzeum Katedralne i dachy – trzy niezależne wizyty, które dodatkowo wymagają wcześniejszej rezerwacji, z ograniczoną liczbą miejsc.
Czy trzeba rezerwować, żeby zobaczyć Pórtico da Gloria?
Tak, i to z wyprzedzeniem. Zwiedza się go w małych grupach i w ściśle wyznaczonych przedziałach czasowych, a latem i w Roku Świętym miejsca kończą się na kilka dni naprzód. To najczęstszy błąd: stanąć przed drzwiami i odkryć, że bilety na to, po co się przyjechało, skończyły się dawno temu.
Kiedy lata botafumeiro?
Podczas wielkich uroczystości kalendarza liturgicznego i wtedy, gdy ktoś opłaci tę posługę, co zdarza się dość często, ale w nieprzewidywalny sposób. Katedra publikuje kalendarz zaplanowanych nabożeństw. Po napełnieniu kadzielnica waży około osiemdziesięciu kilogramów, a ośmiu tiraboleiros rozhuśtuje ją do prawie siedemdziesięciu na godzinę.
Czym są dachy katedry?
To wizyta z przewodnikiem po pochyłych kamiennych dachach samej świątyni: idziesz między wieżami i pinaklami, z czterema placami i całym miastem w dole. Najmniej znana i prawdopodobnie najlepsza. Bardzo małe grupy, obowiązkowa rezerwacja; nie dla osób z lękiem wysokości.
Czy można objąć apostoła?
Tak. Za ołtarzem głównym jest camarín, do którego wchodzi się po schodach i z którego obejmuje się od tyłu figurę apostoła – ten gest pielgrzymi powtarzają od mniej więcej ośmiuset lat. Wchodzi w zakres wolnego wstępu do świątyni, a kolejka zwykle posuwa się szybko.
Czym jest Porta Santa?
To brama przy Praza da Quintana, na co dzień zamurowana, która otwiera się tylko w Roku Świętym, czyli wtedy, gdy 25 lipca wypada w niedzielę. Przejście przez nią to centralny gest pielgrzymki jubileuszowej. Przez resztę czasu widać zamknięty mur z kamiennymi figurami pochodzącymi z dawnego chóru mistrza Mateo.
Informacje praktyczne
Za darmoCała świątynia: nawa, krypta apostoła i camarín.
Co jest płatnePórtico da Gloria, Muzeum Katedralne i dachy, każde osobno.
RezerwacjaPórtico i dachy, z wyprzedzeniem. Małe grupy i wyznaczone przedziały czasowe.
Ile czasuGodzina na świątynię; półtorej godziny więcej z Pórtico i dachami.
BotafumeiroTylko w uroczystości albo gdy ktoś za nie zapłaci. Sprawdź oficjalny kalendarz.
UwagaW czasie mszy dostęp dla turystów jest ograniczony. W Roku Świętym wszystko wymaga większego wyprzedzenia.
Na mapie
🎧 Z Viavoy
Spaceruj po Santiago de Compostela i słuchaj we własnym tempie
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Santiago de Compostela offline, kiedy chcesz.
od 2,99 €· płatność jednorazowa
City Pass · 9,99 €3 dni, wszystkie trasy w Santiago de Compostela