Plaza Mayor de Burgos
Het middelpunt van de tapaszone: eromheen liggen San Lorenzo, de Sombrerería en het Huerto del Rey, de drie straten waar Burgos eet.

Een bloedworst die een eigen beschermde naam heeft gekregen, een verse kaas die je met honing eet en een tapasstad die samengebald zit in drie straten.
🎧 In de route San Lesmes, de Sombrerería en tapasBurgos heeft twee producten die buiten de provincie op eigen kracht naam hebben gemaakt —de morcilla en de kaas— en een meseta-keuken die is bedacht voor lange winters op negenhonderd meter hoogte. En al het tapas eten speelt zich af in drie straten rond de Plaza Mayor.
In de morcilla de Burgos gaan varkensbloed, ui, reuzel, specerijen en —dit is het kenmerkende— rijst. Dat ingrediënt onderscheidt haar van bijna alle Spaanse bloedworsten en geeft haar bij het bakken een totaal andere textuur.
Ze heeft een beschermde geografische aanduiding en wordt meestal gebakken geserveerd, in dikke plakken, los of op brood. In de bars in het centrum is ze de standaardtapa, en op veel plekken is het het enige wat je hoeft te bestellen.
De queso de Burgos is in alles het tegendeel: vers, wit, ongerijpt en vrijwel zonder zout, van oudsher gemaakt van schapenmelk. Je eet hem puur, met honing of met walnoten, als dessert of als aperitiefhapje.
Het is een kaas die verrast wie iets belegens verwacht, want dat is hij totaal niet: zijn charme zit in de textuur en de subtiliteit, niet in de intensiteit. In een provincie met strenge winters was een vers zuivelproduct dat je meteen opat volkomen logisch.
Het middelpunt van de tapaszone: eromheen liggen San Lorenzo, de Sombrerería en het Huerto del Rey, de drie straten waar Burgos eet.
Midden in de barzone, en de culturele stop tussen twee tapas door: barok uit 1684-1694, met een heel ongewone achthoekige koepel.
Download de app en ontdek Burgos offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute San Lesmes, de Sombrerería en tapas met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Het hoofdgerecht is lechazo asado: geroosterd melklam van het churra-ras, in een houtoven bereid met weinig meer dan water en zout, in een aarden schaal. Het is de grote Castiliaanse braadkeuken, en in Burgos en de provincie doen ze het bijzonder goed.
De olla podrida is het emblematische lepelgerecht: rode bonen uit Ibeas, met een eigen beschermde naam, gestoofd met krabbetjes, chorizo, morcilla en varkensoor. Het is uiterst stevig, en in een stad op negenhonderd meter met lange winters begrijp je dat volkomen.
De sopa castellana —brood, knoflook, paprikapoeder, gepocheerd ei— is de andere winterklassieker. En in het seizoen rivierkreeftjes, wild en paddenstoelen, die in de provincie volop te vinden zijn.
Als wijn Ribera del Duero, waarvan het gebied op minder dan een uur ten zuiden van de stad begint, rond Aranda de Duero. Tempranillo —hier tinta del país genoemd— met wijnen van grote structuur, en een van de bekendste herkomstbenamingen van Spanje.
En als dessert, naast de kaas met honing, de yemas, zoetigheden van eidooier, en het bladerdeeggebak van de Castiliaanse provincies, vaak met een oorsprong in kloosters.
Het tapas eten in Burgos speelt zich af in drie straten vlak bij de Plaza Mayor: de calle San Lorenzo, de calle Sombrerería en de plaza del Huerto del Rey. Alles ligt op vijf minuten lopen van de kathedraal.
Het is een dichtbebouwde zone met kleine, gespecialiseerde bars, en de gewoonte is om bij elke ronde van zaak te wisselen. Op veel plekken heeft elke bar één tapa die hij beter maakt dan wie ook, en daarvoor ga je erheen.
In de calle San Lorenzo staat de barokke kerk met dezelfde naam, met haar achthoekige koepel, die heel goed werkt als culturele stop tussen twee tapas door.
En wil je liever ontsnappen aan de drukte van het centrum, steek dan de rivier over naar de Plaza de Vega: een echte buurt, met arcaden, goede bars en zonder rijen, op tien minuten van de Espolón.
Een opmerking over tijden: in Burgos wordt voor Spaanse begrippen redelijk vroeg geluncht en gedineerd, en het aperitief rond het middaguur —vooral in het weekend— is het drukste moment van de stad.
Het alternatief voor het centrum: een echte buurt met arcaden, goede bars en zonder rijen, op tien minuten van de Espolón aan de overkant van de rivier.
De wandeling na de maaltijd, onder een gewelf van in elkaar gevlochten platanen. Terrassen, stenen banken en het ruisen van het water ernaast.
Dat er rijst in zit, naast varkensbloed, ui, reuzel en specerijen. Dat ingrediënt onderscheidt haar van bijna alle andere Spaanse bloedworsten en geeft haar bij het bakken een totaal andere textuur. Ze heeft een beschermde geografische aanduiding en je bestelt haar gebakken, in dikke plakken, los of op brood.
Nee, integendeel: hij is vers, wit, ongerijpt en vrijwel zonder zout, van oudsher gemaakt van schapenmelk. Hij verrast wie iets intens verwacht, want zijn charme zit in de textuur en de subtiliteit. Je eet hem puur, met honing of met walnoten, als dessert of als aperitiefhapje.
In drie straten vlak bij de Plaza Mayor: San Lorenzo, de Sombrerería en de plaza del Huerto del Rey, alles op vijf minuten van de kathedraal. Het is een dichte zone van kleine, gespecialiseerde bars, en de gewoonte is om bij elke ronde van zaak te wisselen, op zoek naar de tapa die elke bar het best maakt.
Het emblematische lepelgerecht van Burgos: rode bonen uit Ibeas, met een eigen beschermde naam, gestoofd met krabbetjes, chorizo, morcilla en varkensoor. Het is uiterst stevig, en dat is volkomen logisch in een stad op negenhonderd meter hoogte met lange, strenge winters.
Ribera del Duero, waarvan het wijngebied op minder dan een uur ten zuiden van de stad begint, rond Aranda de Duero, dat bij de provincie Burgos hoort. De druif is tempranillo, hier tinta del país genoemd, en die geeft wijnen van grote structuur. Het is een van de bekendste herkomstbenamingen van Spanje.
Ja, en een goed: de rivier oversteken naar de Plaza de Vega, op de zuidoever. Het is een echte buurt, met arcaden, goede bars en zonder de rijen van het centrum, op tien minuten van de Paseo del Espolón. Het werkt vooral goed in het weekend, als San Lorenzo volloopt.
Voor Spaanse begrippen redelijk vroeg: lunch rond twee uur en diner rond negen uur. Het drukste moment van de stad is het aperitief rond het middaguur, vooral in het weekend, als de buurt rond San Lorenzo en de Sombrerería helemaal volloopt.
Download Viavoy en wandel offline door Burgos, wanneer je wilt.

Lees verder



