Een promenade met bomen, met de zee bijna aan je voeten, en de beste plek om Palma te leren begrijpen: eeuwenlang leefde de stad met haar rug naar het eiland en haar gezicht naar dit water. Hierlangs kwamen het graan, de olie, de zijde, het koraal en het nieuws uit de hele wereld binnen.
Een stad die naar de zee keek, niet naar het platteland
Palma groeide niet dankzij zijn landbouw, maar dankzij zijn ligging: een haven midden in het westelijke Middellandse Zeegebied, op de route tussen het Iberisch Schiereiland, Noord-Afrika en Italië. Dat geografische gegeven verklaart al het andere, ook de architectuur.
De kooplieden die hun fortuin op een schip waagden, waren degenen die de mooiste stenen van de stad optrokken. De Lonja, het Consolat de Mar en een groot deel van de paleizen in de oude binnenstad zijn geld van de zee, omgezet in gotiek.
En zes eeuwen later herhaalde de cyclus zich met een ander product. Toen het toerisme begin 20e eeuw op gang kwam, was het opnieuw de zee die de rijkdom bracht, en opnieuw werd die vertaald in architectuur: dit keer modernisme, met gekleurde keramiek en gevels die in de zon lijken te smelten.
De promenade werd op de zee gewonnen
Tot iets meer dan een eeuw geleden zat Palma opgesloten binnen zijn renaissancemuren, die loodrecht in het water vielen. Er was geen promenade: er was een muur, en er waren golven die ertegen braken.
De afbraak begon in 1902, als onderdeel van de algemene beweging om ommuurde stadskernen te slopen die door de Spaanse steden trok, en het zeefront werd gaandeweg met ophogingen voltooid. Wie hier loopt, loopt dus letterlijk waar vroeger alleen zee was.
Van de stadsmuur is het stuk van Dalt Murada bewaard gebleven, dat de rand van de oude binnenstad naast de kathedraal bekroont en waar je bovenlangs kunt lopen. Het is de enige manier om je een idee te vormen van hoe hoog de muur werkelijk boven het water uitstak.
Naar het westen, afgetekend tegen de lucht, zie je de molens van Es Jonquet, de oude vissersbuurt op een heuvelrug. Ze maalden het graan dat via deze zelfde haven binnenkwam: de stad van de zee samengevat in een ansichtkaart.
Niet te missen
Palma leefde met het gezicht naar zee
Hierlangs kwamen graan, olie, zijde, koraal en het nieuws binnen. De gotiek van de stad is geld van de zee.
De promenade is gewonnen grond
Tot 1902 viel de muur loodrecht in het water. Hij werd afgebroken en het land opgehoogd: je loopt waar golven waren.
Dalt Murada
Het enige bewaarde stuk renaissancemuur, naast de kathedraal, en je kunt er bovenlangs lopen.
De molens in het westen
Es Jonquet, de vissersbuurt op de heuvelrug. Ze maalden het graan dat via deze haven binnenkwam.
Hoe het past in je bezoek aan Palma
Het is het logische startpunt van de route door de wijk La Lonja en de Born. Vanaf hier ben je in vijf minuten bij de Lonja, het Consolat de Mar en, omhoog, de Paseo del Born.
In de andere richting sluit het aan op S'Hort del Rei, de kathedraal en het Parc de la Mar, zodat het werkt als scharnier tussen de twee monumentale zones van Palma.
De promenade heeft schaduw van bomen en bankjes, en dat telt in de zomer. En bij zonsondergang, met de zon die boven de haven en de masten zakt, is het een van de beste plekken in de stad om niets te doen.
Veelgestelde vragen
Wist je dat deze promenade op de zee is veroverd?
Tot iets meer dan een eeuw geleden zat Palma opgesloten binnen zijn renaissancistische stadsmuren, die loodrecht op het water uitkwamen. In 1902 begon men ze af te breken en het zeefront werd steeds verder aangevuld met opgespoten land, dus je loopt waar eerder alleen golven waren. Van de ommuring is het stuk Dalt Murada bij de kathedraal overgebleven.
En die molens die je naar het westen ziet?
Dat is Es Jonquet, de oude vissersbuurt op een heuveltje, met een handvol gerestaureerde korenmolens die zich tegen de lucht aftekenen. Ze maalden het graan dat door diezelfde haven binnenkwam: de stad van de zee, samengevat in een ansichtkaart.
