S'Hort del Rei, de Tuin van de Koning, is de tuin die zich aan de voet van de stadsmuur onder het Paleis van La Almudaina uitstrekt, en de naam is geen versiering: hier hadden de islamitische heersers hun eigen lusthof, bevloeid door irrigatiekanalen, met vijvers en fruitbomen. Water en schaduw hebben op een eiland met droge zomers was de grootste luxe die er bestond.
Water als vorm van macht
De tuin was de moestuin van de burcht en werkte volgens de logica van elke Moorse tuin: irrigatiekanalen, waterbekkens, fruitbomen en schaduw, zo ingericht dat ze koelte gaven. In een klimaat als dat van Mallorca was dat geen landschapsarchitectuur, maar techniek in dienst van het comfort.
Het water kwam van de Font de la Vila, een bron in de bergen bij Esporles, en werd naar de stad gebracht via een kilometerslang kanaal dat islamitische ingenieurs hadden aangelegd. Datzelfde water dreef molens aan, vulde openbare fonteinen en bevloeide de tuinen van de burcht, en het bleef Palma bijna tot de 20e eeuw bevoorraden.
Toen de christelijke koningen de stad erfden, hielden ze hem aan als paleistuin. Het is nog een voorbeeld van dezelfde logica die je overal in Palma ziet: wat werkte, werd niet vernietigd maar in gebruik genomen.
Moors vanbinnen, 20e eeuw vanbuiten
Waar je nu over loopt, is niet de middeleeuwse tuin maar een herinterpretatie uit de jaren zestig. De architect Gabriel Alomar ontwierp het geheel opnieuw: hij behield de Moorse geest van de fonteinen en de vijvers, maar voegde er een duidelijk eigentijdse vormentaal aan toe.
Het opvallendste resultaat is dat er tussen hagen en waterstralen beeldhouwwerken uit de 20e eeuw opduiken: er staat werk van Joan Miró, van Alexander Calder en van Josep Maria Subirachs verspreid door de tuin, zonder vitrines en zonder monumentale bordjes.
Die dialoog tussen oud water en nieuwe kunst is heel kenmerkend voor deze stad, die er bij haar erfgoed nooit voor heeft gekozen om alles te bevriezen. Hier leven een irrigatieaanleg van islamitische oorsprong en een beeld uit de jaren zestig op tien meter van elkaar.
Er is ook de Arco de la Drassana, een hoefijzerboog die de poort was waardoor de schepen binnenvoeren toen de zee tot hier kwam: het is het zichtbaarste overblijfsel van de oorspronkelijke kustlijn.
Niet te missen
Het was de moestuin van de burcht
De eigen lusthof van de islamitische heersers, met irrigatiekanalen, vijvers en fruitbomen aan de voet van de stadsmuur.
Het water kwam uit de bergen
Van de Font de la Vila, bij Esporles, via een kilometerslang kanaal. Het bevoorraadde Palma bijna tot de 20e eeuw.
Miró, Calder en Subirachs
Beeldhouwwerk uit de 20e eeuw verspreid tussen hagen en waterstralen, zonder vitrines en zonder bordjes.
De Arco de la Drassana
Hoefijzerboog waardoor de schepen binnenvoeren toen de zee tot hier kwam.
Hoe het past in je bezoek aan Palma
Hij ligt onder het Paleis van La Almudaina en op een steenworp van de kathedraal, dus het is de logische plek om dat gebied te beginnen of af te sluiten. De toegang is vrij en gratis en er is schaduw, wat 's zomers geen bijzaak is.
Vanaf hier daal je af naar het Parc de la Mar en de wandeling over de Dalt Murada, of klim je via de Paseo de Sagrera naar de Passeig del Born. Het is een handig knooppunt tussen de twee monumentale zones van de stad.
Een halfuur is genoeg. En als je in de hitte reist, is het de beste plek in het centrum voor een pauze: stromend water, schaduw van palmen en bankjes, allemaal gratis.
Veelgestelde vragen
En waar kwam zoveel water vandaan op een droog eiland?
Van de Font de la Vila, een bron in het gebergte, in de buurt van Esporles. De moslimingenieurs brachten het naar de stad door een kilometerslange waterleiding, en datzelfde water dreef molens aan, vulde openbare fonteinen en besproeide de tuinen van de alcázar. Het bleef Palma bevoorraden tot bijna in de 20e eeuw.
