Achter de vaakst herhaalde ansichtkaart van Palma – de kathedraal weerspiegeld in het water – schuilen een wond en het herstel ervan. In de jaren zestig scheidde een snelweg langs de kust de kerk van de zee; in de jaren tachtig groef de stad hier een kunstmatig zoutwatermeer uit met als enig doel haar haar weerspiegeling terug te geven.
Wat verloren ging en wat werd uitgevonden
Eeuwenlang reikte de zee tot aan de voet van de stadsmuren en spiegelde de kathedraal zich erin als in een spiegel. Die band tussen gebouw en water was geen pittoresk toeval: het was de reden dat de kerk op precies die plek en met die oriëntatie was gebouwd.
In de jaren zestig werd langs de kust een grote snelweg aangelegd, op grond die op het water werd veroverd, en in één klap werd La Seu van de zee gescheiden door een autosnelweg en een vlakte van asfalt. De stad ervoer het als een amputatie, en terecht.
Het antwoord kwam twee decennia later: een kunstmatig zoutwatermeer aanleggen tussen de stadsmuur en de weg, een zee in het klein met als enige functie het gebouw te weerspiegelen. Het werd in 1984 geopend, en aan het idee werkte Josep Lluís Sert mee, de architect die voor Miró zijn atelier op het eiland had gebouwd.
Een stedenbouwkundige liefdesdaad
Het is de moeite waard daar even bij stil te staan, want het is niet gebruikelijk. Een stad gaf publiek geld uit om een vijver uit te graven waarvan het enige nut esthetisch is: dat een monument weer dubbel te zien is. Het lost geen verkeers- of woonprobleem op; het lost een kijkprobleem op.
En het werkt. Vroeg in de ochtend en tegen het vallen van de avond, als de wind gaat liggen en het water glad wordt, verschijnen de torens, de luchtbogen en het roosvenster ondersteboven herhaald, een beetje trillend. Het is de beste plek in de stad om te begrijpen waarom deze kathedraal zo ontroert.
Het park omvat bovendien Ses Voltes, de oude overwelfde waterreservoirs onder het bastion, nu een ruimte voor tentoonstellingen en concerten, en een aangelegde tuin met keramische muurschilderingen, waaronder een die is ontworpen naar werk van Joan Miró.
Het is ook het beste uitkijkpunt op het bewaarde stuk renaissancemuur, de wandeling over de Dalt Murada, die de rand van de oude binnenstad bekroont en waar je bovenlangs overheen loopt.
Niet te missen
Het meer is kunstmatig en uit 1984
Zout water, speciaal uitgegraven om de kathedraal de weerspiegeling terug te geven die de autosnelweg haar had afgenomen.
Josep Lluís Sert werkte mee
De architect die voor Miró zijn atelier op Mallorca bouwde, had een aandeel in het idee van het geheel.
Het uur van de weerspiegeling
Vroeg in de ochtend of bij zonsondergang, als de wind gaat liggen en het water glad wordt als glas.
Ses Voltes
De oude overwelfde waterreservoirs onder het bastion, nu een zaal voor tentoonstellingen en concerten.
Hoe het past in je bezoek aan Palma
Het ligt recht onder de kathedraal en het Paleis van La Almudaina, dus het is de natuurlijke stop voor of na die twee bezoeken. De toegang is vrij en op elk uur.
Voor de klassieke foto ga je aan de zuidrand van het meer staan met je gezicht naar het noorden. Het goede uur is het eerste van de ochtend, als er geen wind is en het water stil ligt, of de zonsondergang, als de marès van de gevel gaat gloeien.
Van hieruit klim je naar de wandeling over de Dalt Murada en loop je door naar de wijk La Portella en de Arabische baden, de meest logische route om het hele monumentale gebied aan elkaar te rijgen.
Veelgestelde vragen
Wist je dat het water Palma ook pijn heeft gedaan?
In 1403 trad de beek de Riera, die toen binnendoor door de stad liep, in een regenachtige nacht buiten haar oevers en verwoestte hele straten: men spreekt van duizenden doden, de grootste ramp uit haar geschiedenis. Het duurde twee eeuwen voor men besloot, maar uiteindelijk werd hij buiten de stadsmuren omgeleid, en nu stroomt hij waar iedereen wandelt zonder het te vermoeden.
