Een paar uur lang, elke oktober, is dit het meest bekeken gebouw van Spanje: op het podium worden de Prinses van Asturië-prijzen uitgereikt, die velen de kleine Nobelprijzen van Zuid-Europa noemen. Maar het theater is veel ouder dan de prijzen, en het brandde in 1934 volledig af.
Een stenen feniks
Het werd tussen 1883 en 1892 gebouwd onder leiding van de architect Juan Miguel de la Guardia, en het draagt de naam van de Asturische dichter Ramón de Campoamor, geboren in Navia en veel gelezen in de 19e eeuw.
Vandaag kent men hem vooral van vier versregels die elke Spanjaard herkent: “In deze verraderlijke wereld is niets waar of gelogen; alles hangt af van de kleur van het glas waardoor je kijkt”.
Tijdens de revolutie van 1934 brandde het theater volledig af en bleef alleen de gevel overeind. Wat je ziet, is een stenen feniks: de oorspronkelijke voorgevel met een interieur dat daarna vanaf nul is herbouwd.
Die revolutie verwoestte een groot deel van het monumentale Oviedo: ook de Universiteit en het stadhuis brandden af, en de Cámara Santa, de Heilige Kamer, van de kathedraal werd opgeblazen.
De prijzen en de opera
De Prinses van Asturië-prijzen – vroeger Prins van Asturië-prijzen – worden hier sinds 1981 elk najaar uitgereikt, en door deze deur komen koningen, laureaten en camera's van de halve wereld. Het is het beeld van deze stad dat de wereld rondgaat.
Daar komen bovendien twee van de geliefdste beelden van Oviedo vandaan: dat van Woody Allen, nadat hij in 2002 de prijs kwam ophalen en de stad de hemel in prees, en dat van Mafalda, nadat Quino hem in 2014 kreeg.
Maar voor de inwoners van Oviedo is het Campoamor niet alleen het theater van een galaavond: het is hun opera van altijd. Het operaseizoen van Oviedo is een van de oudste en meest gerespecteerde van Spanje, begon eind jaren veertig en vult deze zaal nog altijd elk najaar en elke winter.
Binnen is het een zaal in Italiaanse stijl met loges en rangen, een beschilderd plafond en een groot voordoek, na de brand herbouwd maar trouw aan het type van de 19e eeuw.
Niet te missen
Hier worden de Prinses van Asturië-prijzen uitgereikt
Elk najaar sinds 1981, met koningen, laureaten en camera's van de halve wereld.
Gebouwd tussen 1883 en 1892
Door Juan Miguel de la Guardia, genoemd naar de Asturische dichter Ramón de Campoamor.
In 1934 volledig afgebrand
Alleen de gevel bleef overeind. Wat je ziet, is een feniks die van binnenuit is herbouwd.
En het is de opera van de stad
Een van de oudste en meest gerespecteerde seizoenen van Spanje, sinds eind jaren veertig.
Hoe het past in je bezoek aan Oviedo
Het staat naast de calle Uría en het Campo de San Francisco, in de stadsuitbreiding van de 19e eeuw, op een paar minuten van de oude binnenstad.
De rondleiding binnen duurt zo'n veertig minuten en is de moeite waard voor de zaal. Kijk het programma en de tijden na: het is een theater in bedrijf.
Eromheen loopt de route langs de beelden in de openlucht van de stad: Culis Monumentalibus daagt het vanaf de stoep aan de overkant met alle brutaliteit uit.
Veelgestelde vragen
Wie was die Campoamor naar wie het theater is genoemd?
Een Asturische dichter geboren in Navia, veel gelezen in de negentiende eeuw en nu vooral herinnerd door vier regels die elke Spanjaard herkent: “In deze verraderlijke wereld is niets waar noch leugen; alles is naar de kleur van het glas waardoor men kijkt”.
Wist je dat hier al meer dan zeventig jaar opera is?
Het operaseizoen van Oviedo is een van de oudste en meest gerespecteerde van Spanje: het begon eind jaren veertig en vult deze zaal nog elke herfst en winter. Voor de inwoners van Oviedo is het Campoamor niet alleen het theater van een galanacht, het is hun opera van altijd.
