Een enorm bronzen achterwerk, vier meter hoog, dat oprijst op een granieten sokkel midden op straat. Het heet Culis Monumentalibus, weegt ongeveer duizend kilo en biedt, met alle brutaliteit, het hoofd aan het theater aan de overkant. Niemand blijft er onverschillig onder.
Een schilder die geobsedeerd was door billen
Het is een werk van Eduardo Úrculo, een Baskische schilder en beeldhouwer die van het naakte lichaam, en heel in het bijzonder van de billen, zijn obsessie en zijn handtekening maakte. Het werd op 23 oktober 2001 geplaatst.
De naam in potjeslatijn is een geleerde grap met een bekende vader: Úrculo haalde hem uit een artikel dat Camilo José Cela in 1977 schreef over zijn voorliefde voor het schilderen van achterwerken, die figuren die, zei hij, in preutsere tijden verboden waren.
Stel je de opschudding voor toen dit verscheen in een stad die zo deftig is als Oviedo: sommigen waren er dol op en anderen wilden het de volgende dag al weg hebben. De tijd is verstreken en vandaag is het een van de meest gefotografeerde beelden van de stad.
Het is het bewijs dat de kunst hier ook om zichzelf kan lachen en van haar voetstuk kan stappen, iets wat een provinciehoofdstad met een conservatieve reputatie bijzonder goed staat.
Het brons tegen de ernstige steen
Kijk hoe het brons, zo glanzend en zo nadrukkelijk, contrasteert met de ernstige steen van de gebouwen eromheen. Die botsing is gezocht en hoort bij de grap: het beeld staat precies op de plek waar het het meeste ongemak geeft.
Úrculo liet meer dan één spoor na in Oviedo, en in allemaal hamert hij op hetzelfde: zonder schaamte en met humor naar het lichaam kijken. Op de Plaza de Porlier staat “De terugkeer van Williams B. Arrensberg”, een stapel bronzen koffers met daarop een hoed en een regenjas: het portret van een reiziger zonder reiziger.
Dat tweede werk is ook een ontmoetingspunt voor de inwoners van Oviedo, net als het Moederschap van Botero op de Plaza de la Escandalera. De beelden van deze stad werken als sociaal meubilair, niet alleen als kunst.
Bekijk het vanuit verschillende hoeken, want dat levert veel op, en vergelijk het met de plechtigheid van het Teatro Campoamor, waar elke oktober de Prinses van Asturië-prijzen worden uitgereikt.
Niet te missen
Vier meter en duizend kilo
Geplaatst op 23 oktober 2001, een werk van de Baskische schilder en beeldhouwer Eduardo Úrculo.
Cela inspireerde de naam
Uit een artikel uit 1977 over zijn voorliefde voor het schilderen van achterwerken, “verboden in preutse tijden”.
Het verdeelde de stad
Sommigen waren er dol op en anderen wilden het de volgende dag al weg hebben. Vandaag is het een van de meest gefotografeerde.
Úrculo liet hier nog een werk na
“De terugkeer van Williams B. Arrensberg”: bronzen koffers met een hoed en een regenjas, zonder reiziger.
Hoe het past in je bezoek aan Oviedo
Het staat in het centrum, vlak bij het Teatro Campoamor en de calle Uría, op een paar minuten van de oude binnenstad.
De stop duurt vijf of tien minuten, terwijl je eromheen loopt. Het is openbare ruimte en op elk uur toegankelijk.
Het hoort bij de route langs de beelden in de openlucht van Oviedo, samen met Woody Allen, Mafalda en La Regenta. De stad heeft er meer dan honderd.
Veelgestelde vragen
Liet Úrculo hier nog iets anders achter?
Ja, op de plaza de Porlier wacht je El regreso de Williams B. Arrensberg: een hoop bronzen koffers met een hoed en een regenjas erbovenop, het portret van een reiziger zonder reiziger. Weer een knipoog van hem naar Oviedo, en ook een plek om af te spreken.
