Klein, besloten, met voorname herenhuizen eromheen en in het midden iets wat je bijna nergens anders ziet: een fontein onder een stenen tempeltje. Het is een van de heel weinige overdekte fonteinen in de hele Spaanse architectuur, en het was kilometer nul van het water van de stad.
Een tempeltje om het water te beschermen
Hij werd eind jaren zestig van de 19e eeuw ontworpen door Manuel Ponce de León, een van de grote kunstenaars van de stad: een kleine tempel met vier bogen en een koepel, die het water beschermt alsof het een relikwie was.
En in zekere zin was het dat ook. Hier begon het net dat het water naar de huizen bracht, op een eiland waar water altijd de beslissende hulpbron is geweest en waar het beheer ervan eeuwenlang een groot deel van het sociale leven organiseerde.
De buurtbewoners betaalden hem zelf met een inzameling, ieder gaf wat hij kon, trots dat hun stad moderniseerde. Het is een detail dat veel zegt over hoe de vooruitgang van de stad in de 19e eeuw werd beleefd.
Ponce de León was vooral schilder, en een goede: een romanticus die de gegoede kringen van het eiland portretteerde en grote religieuze en historische doeken signeerde. Dat een eenvoudige fontein om de stad van water te voorzien werd gesigneerd door iemand van zijn kaliber, zegt veel over de ambitie van het project.
Het stilste hoekje van de stad
Ga op een bankje zitten en luister: hier hoor je alleen het water, de duiven en, in de verte, een klok. Het is moeilijk te geloven dat je in het centrum bent van een hoofdstad met bijna vierhonderdduizend inwoners.
Eromheen staan voorname herenhuizen met stenen portalen en balkons van teahout, het harsrijke kernhout van de Canarische den, het model van de voorname Canarische architectuur. Door de kleine schaal van het plein lees je die gevels veel beter dan op opener plekken.
Tegenover staat de kapel van de Heilige Geest, die het geheel zijn naam geeft, een kleine, sobere kerk helemaal in de lijn van de bescheiden religieuze architectuur van Vegueta.
Het is zo'n plein dat je lang na de reis bijblijft, en juist om wat het niet heeft: geen massale terrassen, geen verkeer, geen rij toeristen. Het is het exacte tegenwicht van de Plaza de Santa Ana.
Niet te missen
Een fontein met een dak
Een van de heel weinige overdekte fonteinen in de Spaanse architectuur: een tempeltje met vier bogen en een koepel.
Een schilder signeerde hem
Manuel Ponce de León, romanticus uit de 19e eeuw, eind jaren zestig van die eeuw.
De buurtbewoners betaalden hem
Met een inzameling, ieder wat hij kon, trots dat ze de stad moderniseerden.
Kilometer nul van het water
Hier begon het net dat het water naar de huizen van de stad bracht.
Hoe het past in je bezoek aan Las Palmas
Het ligt in Vegueta, op een paar minuten van de Plaza de Santa Ana en El Museo Canario, een beetje buiten de drukste route.
De stop duurt vijftien minuten, en hij is de moeite waard juist vanwege het contrast: je komt hier om het tempo te laten zakken tussen twee museumbezoeken.
Het past perfect tussen El Museo Canario en de kapel van San Antonio Abad, op de minder voor de hand liggende route door de wijk, die bijna niemand loopt.
Veelgestelde vragen
Wie was die Manuel Ponce de León?
Nou, vooral een schilder, en een goede: een romanticus uit de 19e eeuw die de gegoede kringen van het eiland portretteerde en grote schilderijen met religieuze en historische thema's signeerde. Hij was bovendien een beschaafd en veelzijdig man, betrokken bij alles wat naar modernisering van de stad klonk. Dat een eenvoudige fontein om het volk van water te voorzien door een kunstenaar van dat niveau werd ontworpen, zegt je veel over hoe deze stad was: pronkzuchtig en hongerig naar schoonheid, zelfs in het meest praktische.
