Yaşlı ağaçları, yıpranmış bankları, oynayan çocukları, başıboş köpekleri ve sandalyelerini dışarı çıkarmış bir barıyla kare bir meydan. Fotoğraflanacak tek bir anıt yok, yine de Sevilla'nın en iyi anlaşıldığı yerlerden biri. Meydana XVIII. yüzyıldan kalma büyük bir konak, Pumarejo sarayı hâkimdir: bir efendi için doğdu, içinde altmıştan fazla ailenin yaşadığı bir corrala'ya, yani ortak avlulu bir halk konutuna dönüştü ve bugün büyük ölçüde mahallenin kendisi tarafından yönetiliyor. Bu yolculuk, bütün meydanın tarihidir.
Bir kapris için yıkılan yetmiş ev
Sarayı 1770 civarında zenginleşmiş bir tüccar, Pedro Pumarejo, hiç de mütevazı olmayan bir planla yaptırdı: evine yer açmak ve önünde kendi ölçüsüne göre bir meydan açmak için mahallenin yetmişten fazla konutu yıkıldı. Meydan Orta Çağ'dan miras kalmış bir kamusal alan değil, bir yıkımın geride bıraktığı boşluktur.
Bina daha sonra son derece çalkantılı bir hayat sürdü. İşgal sırasında Napolyon birliklerinin kışlası oldu, sonra yetimhane, ardından okul; en sonunda konutlara bölünerek bir corrala de vecinos'a, Sevilla'ya özgü halk konutu biçimine dönüştü: bir avlunun çevresinde boydan boya uzanan galerilere açılan, banyosu ve lavabosu ortak küçücük konutlar.
İki binli yılların başında binayı otele dönüştürmek gündeme geldi. Mahalle sakinleri örgütlendi, binayı işgal etti ve yıllarca mücadele etti. 2003'te Bien de Interés Cultural (koruma altındaki kültür varlığı) ilan edilmesini ve olduğu gibi kalmasını sağladılar. Bugün orada mahallenin eski sakinleri, dernekler, atölyeler ve bir taverna bir arada yaşıyor.
Kendini satmamış mahalle
Pumarejo, Macarena'nın bu kesiminin sosyal merkezi işlevini görür ve öğleden sonranın ortasında meydanda görülenler kimse için hazırlanmış değildir: halka olmuş yaşlılar, bisikletli çocuklar, tek bir kahveyle üç saat dolu kalan bar masaları. Bu, tarihi merkezden kaybolmuş olan sahnenin ta kendisidir.
Bunun somut bir nedeni var. Bu bölge, anıtlar güzergâhının ve turistik kiralık evlerin baskısının dışında Santa Cruz'dan ya da Katedral'in çevresinden çok daha uzun süre kaldı ve bu da mahalle hayatının işlemeye devam etmesini sağladı. Aynı zamanda şehrin en kalabalık göçmen nüfusuna sahip bölgelerinden biridir; bu da ona dükkânlar, tatlar ve aksanlar kattı.
Pumarejo mahalle hareketi yirmi yıldır, bir mahallenin bir binayı turistik cazibe merkezine dönüştürmeden nasıl koruyabileceği konusunda İspanya'da örnek gösteriliyor. Sarayın avlusuna girersen, bir eve girer gibi gir: içeride yaşayan insanlar var.
Kaçırılmayacaklar
Bir meydan için yetmiş ev
Gördüğün boşluk, bir kişinin kaprisi için XVIII. yüzyılda yapılan bir yıkımın bıraktığı boşluktur.
Saray, kışla, yetimhane, corrala
Bina bunların hepsi oldu. Bugün kısmen mahallenin kendisi tarafından yönetiliyor.
2003 mücadelesi
Mahalle sakinleri binanın otele dönüştürülmesini durdurdu ve Bien de Interés Cultural ilan edilmesini sağladı.
Feria Caddesi'nin El Jueves'i
XIII. yüzyıldan beri belgelenen bit pazarı, beş dakika ötede. Muhtemelen İspanya'nın en eskisi.
Sevilla ziyaretine nasıl uyar
San Luis Caddesi üzerindedir; beş dakika ötedeki San Luis de los Franceses Kilisesi ile yine beş dakika ötedeki Alameda de Hércules arasında. Kuzeye doğru cadde Basílica de la Macarena ve Arco de la Macarena'ya kadar devam eder.
Hemen yakında Sevilla'nın en eskisi olan Feria Caddesi Pazarı vardır ve perşembe günleri çevresine El Jueves kurulur: XIII. yüzyıldan beri belgelenen ve muhtemelen İspanya'nın en eskisi olan bir bit pazarı. Ziyaretin bir perşembe sabahına denk geliyorsa planını değiştir ve git.
Burası fotoğraf çekilip geçilen yirmi dakikalık bir durak değil. Bir terasa oturup bir şey söylemelik ve mahallenin akıp gidişini izlemelik bir yer. Ona ayırmak istediğin zaman kadar değer.
Sık sorulan sorular
Corrala tam olarak nedir?
Bir arada yaşamanın en alçakgönüllü ve en Sevillalı biçimidir. Corrala, merkezi bir avlu etrafında düzenlenmiş, her katta bütün konutların kapılarının açıldığı boydan boya galerileri olan büyük bir evdir. Banyo ve çamaşır teknesi genellikle ortaktı ve bütün hayat o avluda geçerdi: asılı çamaşırlar, yemekler, bütün komşuların kavgaları ve şenlikleri. Bu soylu konağı tepeye kadar aynı avluyu paylaşan ailelerle dolu hayal et. Ortak hayatın ta kendisi.
Peki nasıl oldu da mahallenin eline geçti?
Mücadele ederek. İki binlerin başında konağı bir otele dönüştürmek istediler ve mahalle sakinleri direndi: bir platform kurdular, binayı işgal ettiler ve onu kurtarmak için yıllarca savaştılar. Onlar sayesinde 2003'te Bien de Interés Cultural, yani koruma altındaki kültür varlığı ilan edildi ve olduğu şey, halkın bir mekânı olarak kaldı. Burada onu ne bir kral ne de bir zengin kurtardı: sıradan insanlar kurtardı. Bu, Sevilla'da, çok değerli bir şeydir.
