Wielka przeszklona kopuła, która wybrzusza się nad stawami i palmami Jardín del Turia, jak szklarnia, w której zamiast roślin uprawia się muzykę. Palau de la Música otwarto w 1987 roku; mieści salę symfoniczną z organami liczącymi ponad cztery tysiące piszczałek. Ale jego cechą wyróżniającą nie jest akustyka, tylko to, że stoi w parku, w korycie rzeki, którą skierowano gdzie indziej, otoczony wodą i ludźmi na rowerach.
Sala koncertowa w środku rzeki
Żeby zrozumieć, dlaczego stoi właśnie tutaj, trzeba zrozumieć Turię. Powódź z 1957 roku zalała Walencję i pochłonęła dziesiątki ofiar; rozwiązaniem było przekierowanie rzeki na południe od miasta i pozostawienie starego koryta pustego. Pierwotny plan z lat sześćdziesiątych zakładał zamianę go w miejską autostradę.
Miasto zmobilizowało się przeciwko temu pod hasłem „el llit del Túria és nostre i el volem verd” – koryto Turii jest nasze i chcemy, żeby było zielone – i wygrało. Koryto zamieniono w liniowy park długości dziewięciu kilometrów, który przecina całą Walencję, jeden z najdłuższych ogrodów miejskich w Europie.
Palau de la Música z 1987 roku był jednym z pierwszych wielkich obiektów zbudowanych w tym parku, a zaprojektował go José María García de Paredes, architekt specjalizujący się w salach koncertowych: jego dziełem są też Narodowe Audytorium w Madrycie i audytorium Manuel de Falla w Granadzie. Człowiek, który przez całe życie projektował przestrzenie do słuchania.
Światło odbite od wody
Stawy wokół budynku nie są ozdobą. Szkło kopuły zaprojektowano tak, by światło odbijało się od wody i wznosiło aż pod sufit foyer, więc w środku przez cały dzień drga wodny refleks. To ukłon w stronę rzeki, która już tędy nie płynie, i to działa.
Główna sala, Sala Iturbi, ma około tysiąca siedmiuset miejsc i jest stałą siedzibą Orquesta de Valencia. Jej organy, zainstalowane w 1990 roku, mają ponad cztery tysiące piszczałek i należą do największych w Hiszpanii.
Uczciwa uwaga o jego stanie: budynek miał poważne problemy z utrzymaniem, z przeciekami, przez które trzeba było zamykać go na długie okresy i przebudować dach. Jeśli planujesz pójść na koncert, sprawdź wcześniej program i to, czy budynek jest otwarty.
Nie do przegapienia
Odbicie wody na suficie
Kopułę obliczono tak, by światło odbijało się od stawów i wznosiło do foyer. Rzeka, która już tędy nie płynie.
Koryto, które nie zostało autostradą
„El llit del Túria és nostre i el volem verd”: miasto wygrało tę walkę i dziś ma dziewięć kilometrów ogrodu.
Cztery tysiące piszczałek
Organy Sali Iturbi, zainstalowane w 1990 roku, należą do największych w Hiszpanii.
García de Paredes
Zaprojektował też Narodowe Audytorium w Madrycie. Przez całe życie tworzył sale do słuchania.
Jak to wpleść w zwiedzanie Walencji
Stoi na środkowym odcinku Jardín del Turia, między starym miastem a Miastem Sztuki. Jeśli przejdziesz park pieszo albo przejedziesz go rowerem – a to najlepszy plan w Walencji i do tego darmowy – miniesz go, nawet go nie szukając.
Na wschód, dwadzieścia minut korytem rzeki, są Palau de les Arts i reszta Miasta Sztuki; na zachód park Gulliver jest dziesięć minut stąd, a Torres de Serranos dwadzieścia pięć.
Atrakcją jest sam park: dziewięć kilometrów nieprzerwanego ogrodu z boiskami do piłki nożnej, bieżniami, ogrodami tematycznymi, stawami i ścieżką rowerową, przecięty osiemnastoma historycznymi mostami, pod którymi kiedyś płynęła woda. Wypożyczenie roweru i przejechanie go w całości to najlepsze, co możesz zrobić w tym mieście za dziesięć euro.
Najczęstsze pytania
A kto zaprojektował ten szklany pałac?
Podpisał go José María García de Paredes, architekt, który spędził pół życia, projektując sale do słuchania muzyki: jego dziełem są też Narodowe Audytorium w Madrycie i audytorium Manuel de Falla w Granadzie. Miał niezwykle czułe ucho do akustyki i chciał, żeby tutaj dźwięk i światło wchodziły razem. Dlatego kiedy będziesz tędy przechodzić o zachodzie słońca, pomyśl, że każda krzywizna tego szkła jest pomyślana tak, by muzyka mogła oddychać. Facet, który umiał budować dobrą ciszę.
