Największe akwarium w Europie, z ponad czterdziestoma milionami litrów wody rozdzielonymi między środowiska odtwarzające morza planety: Morze Śródziemne, tropiki, mokradła, Arktykę z bieługami i Antarktykę z pingwinami. Otwarto je w 2003 roku na skraju Miasta Sztuki, a jego białe, faliste dachy – betonowe płatki nad wodą – nie są dziełem Calatravy, lecz Félixa Candeli, jednego z wielkich inżynierów konstrukcji XX wieku.
Płatki Félixa Candeli
Félix Candela był architektem z Madrytu, który po hiszpańskiej wojnie domowej trafił na emigrację do Meksyku i wyspecjalizował się w łupinach z żelbetu: powierzchniach o minimalnej grubości – czasem czterech centymetrów – zdolnych przykryć duże rozpiętości dzięki swojej geometrii, a nie masie. Jego paraboloidy hiperboliczne to klasyka inżynierii konstrukcji.
Zmarł w 1997 roku, zanim to powstało, ale projekt zrealizowano na podstawie jego planów. Dachy budynku wejściowego i podwodnej restauracji to ostatnie zastosowanie jego metody i działają jak dowód, że bardzo cienka warstwa betonu może utrzymać się sama, jeśli ma właściwą krzywiznę.
Zespół zajmuje około dwunastu hektarów i jest pomyślany jako trasa przez ekosystemy morskie: większość instalacji jest pod ziemią, a bryły wyłaniają się spośród tafli wody. Obejście całości zajmuje od trzech do czterech godzin.
Co jest w środku i co warto wiedzieć
Najbardziej wyjątkowym zwierzęciem są bieługi: białe wieloryby z Arktyki, z okrągłą głową i pozornie uśmiechniętym pyskiem, które ma bardzo niewiele europejskich akwariów. Są też morsy, pingwiny, rekiny, duże delfinarium i podwodny tunel, który przecina zbiornik oceaniczny.
Mówi się o około pięciuset różnych gatunkach. Część poświęcona mokradłom, z odtworzonym Morzem Śródziemnym i Albuferą, najbardziej łączy się z prawdziwym otoczeniem Walencji i to na nią patrzy najmniej osób.
I trzeba powiedzieć coś, co również jest prawdą: wielkie akwaria z waleniami są przedmiotem poważnej i narastającej debaty etycznej o trzymaniu ssaków morskich w niewoli, a kilka krajów ograniczyło takie obiekty. Oceanogràfic prowadzi programy badawcze i ratowania dzikich zwierząt, a debata nie jest zamknięta. Warto jechać ze świadomością tego i decydować, mając tę wiedzę.
Nie do przegapienia
Dachy Candeli
Betonowe łupiny grubości kilku centymetrów, które utrzymują się dzięki swojej geometrii. Jego ostatnie dzieło, pośmiertne.
Bieługi
Białe wieloryby z Arktyki, które ma bardzo niewiele europejskich akwariów. Są też morsy i pingwiny.
Czterdzieści milionów litrów
Największe akwarium w Europie: dwanaście hektarów i około pięciuset gatunków.
Debata o niewoli
Wielkie akwaria z waleniami są przedmiotem dyskusji etycznej. Warto jechać ze świadomością tego.
Jak to wpleść w zwiedzanie Walencji
Leży na południowym krańcu Miasta Sztuki i Nauki, za Palau de les Arts, Hemisfèric i Museu de les Ciències. To punkt końcowy Jardín del Turia i zarazem miejsce, gdzie park się kończy.
To najdroższa atrakcja zespołu i ta, która zajmuje najwięcej czasu: od trzech do czterech godzin, jeśli obejrzysz całość. Są bilety łączone z Museu de les Ciències i Hemisfèric, które wychodzą znacznie korzystniej, jeśli zamierzasz zobaczyć dwie lub trzy atrakcje.
Z dziećmi to najlepsza opcja w Walencji, obok parku Gulliver, do którego jest stąd dwadzieścia minut korytem rzeki i który jest bezpłatny. Plan, który sprawdza się bardzo dobrze: Gulliver wcześnie rano, obiad, a Oceanogràfic po południu, kiedy upał doskwiera, a wszystko jest pod dachem.
Najczęstsze pytania
Ile zwierząt tu mieszka?
Mnóstwo: mówi się o mniej więcej pięciuset różnych gatunkach rozmieszczonych we wszystkich tych odtworzonych morzach, od maleńkich kolorowych rybek po wielkie rekiny. To praktycznie ocean w miniaturze, ze zwierzętami z miejsc, które w naturze nigdy by się nie spotkały, od Arktyki po tropiki na jednym spacerze. Dlatego potrzeba czasu i dobrych butów: obejrzeć go spokojnie to prawie objechać świat, nie wychodząc z dawnego koryta Turii.
Które zwierzę jest tu gwiazdą?
Dla mnie bez wątpienia bieługi: te białe wieloryby z Arktyki, z okrągłą głową i pyszczkiem, który zdaje się zawsze uśmiechać. W Europie bardzo rzadko można je zobaczyć, niewiele miejsc je ma, a tutaj możesz stać jak zahipnotyzowany i patrzeć, jak szybują w lodowatej wodzie. Dzieci przyklejają się do szyby i nie ma siły, żeby je stamtąd odciągnąć. Jeśli w środku zdążysz zrobić tylko jedno, niech to będzie przystanek, żeby przywitać się z bieługami.
Czy to tylko akwarium do oglądania?
Nie, i bardzo lubię o tym opowiadać. Oceanogràfic ma za sobą ośrodek rehabilitacji zwierząt morskich: kiedy na wybrzeżu pojawia się ranny żółw albo wyrzucony na brzeg delfin, wiele z nich trafia tutaj, są leczone i, kiedy tylko się da, wracają do morza. Więc kiedy ty spacerujesz i oglądasz ryby, na zapleczu ludzie ratują prawdziwe zwierzaki. Akwarium, które oprócz tego, że pokazuje ci morze, trochę też troszczy się o nie od środka.
