Valencia · Co zobaczyć

Dom-Muzeum Blasco Ibáñeza

Casa-Museo Blasco Ibáñez

Willa naprzeciwko morza, z tarasem z kariatydami i ogrodem, którą Vicente Blasco Ibáñez kazał sobie zbudować na Malvarrosie, żeby pisać z widokiem dokładnie na fale, które ma przed sobą. Dziś to dom-muzeum z jego meblami, książkami i całym jego światem. I najlepszy możliwy punkt końcowy spaceru po tej dzielnicy, bo Blasco Ibáñez nie tylko tu mieszkał: zamienił Cabanyal, ogrody warzywne wokół miasta i Albuferę w literaturę, która obiegła świat i dotarła aż do Hollywood.

Powieściopisarz, który był kimś znacznie więcej

Blasco Ibáñez (1867-1928) był powieściopisarzem, dziennikarzem, wydawcą, republikańskim politykiem, agitatorem, a nawet założycielem kolonii rolniczej w Argentynie. Ponad trzydzieści razy trafiał do więzienia, pojedynkował się, był posłem, udał się na emigrację i zmarł w Mentonie, na Lazurowym Wybrzeżu. Z jego życia wyszłaby powieść dłuższa niż którakolwiek z jego własnych.

Jego twórczość wyrasta z naturalizmu zastosowanego do Walencji: w „La barraca” pokazał nędzę i zemsty na terenach uprawnych wokół miasta; w „Cañas y barro” – niezwykle ciężkie życie rybaków z Albufery; we „Flor de mayo” z 1895 roku – rybaków z Cabanyal, na tle tych ulic i tej plaży.

Potem przyszła faza międzynarodowa. „Czterej jeźdźcy Apokalipsy”, powieść o pierwszej wojnie światowej, stała się światowym bestsellerem, a Hollywood przeniosło ją na ekran w 1921 roku i gwiazdą stał się dzięki niej Rudolph Valentino. Sfilmowano też „Krew na arenie” i „Mare Nostrum”. Przez kilka lat był najczęściej czytanym żyjącym hiszpańskim pisarzem na świecie.

Dom i to, co kryje

Pierwotna willa, którą Blasco Ibáñez zbudował sobie na początku XX wieku, została zburzona, a to, co zwiedzasz dziś, to wierna rekonstrukcja wzniesiona w tym samym miejscu i z tą samą fasadą z kariatydami. Zachowały się meble, przedmioty osobiste, jego biblioteka i wydania jego dzieł.

Muzeum działa też jako ośrodek badań nad jego postacią, z wystawami czasowymi i zbiorem dokumentów. Zwiedzanie jest krótkie – czterdzieści minut – a wstęp jest bezpłatny, o czym prawie nikt nie wie.

Ogród, z palmami i widokiem na promenadę nadmorską, najlepiej oddaje powód, dla którego się tu osiedlił: w 1900 roku Malvarrosa była przedmieściem z domami letniskowymi, a wybór życia naprzeciwko morza w dzielnicy rybaków był deklaracją intencji całkiem spójną z całą jego twórczością.

Nie do przegapienia

Pisać z widokiem na morze

Zbudował willę tutaj, w dzielnicy rybaków, kiedy było to letniskowe przedmieście.

„Flor de mayo”, 1895

Rybacy z Cabanyal na tle tych ulic i tej plaży. Wciąż da się je rozpoznać.

Rudolph Valentino

„Czterej jeźdźcy Apokalipsy”, przeniesieni na ekran w 1921 roku, wylansowali najbardziej uwielbianego amanta kina niemego.

Wstęp bezpłatny

Czterdzieści minut, za darmo, i prawie nikt o tym nie wie. To jedno z najbardziej pustych muzeów w Walencji.

Jak to wpleść w zwiedzanie Walencji

Stoi na końcu promenady plaży Malvarrosa, dziesięć minut pieszo od pawilonu kąpielowego Balneario de Las Arenas. To logiczne zwieńczenie trasy po promenadzie nadmorskiej.

Dobrze sprawdza się jako zakończenie, bo porządkuje wszystko, co było wcześniej: Cabanyal z kolorowymi płytkami, plażę, dania ryżowe, Albuferę na południu. Wszystko to jest w jego powieściach, napisanych ponad sto lat temu, a czytanie ich po przejściu tych miejsc pieszo mocno zmienia jedno i drugie.

Jeśli zostanie ci czas i masz samochód albo złapiesz autobus, naturalnym przedłużeniem jest Albufera, dwadzieścia minut na południe: jezioro, pola ryżowe, El Palmar i łodzie o zachodzie słońca. To krajobraz „Cañas y barro” i wciąż rozpoznaje się go linijka po linijce.

Najczęstsze pytania

Która jego powieść opowiada właśnie o tej dzielnicy?

„Flor de mayo” z 1895 roku. To historia rybaków z Cabanyal, łodzi, przemytu i wzburzonego morza, na tle tych samych ulic i tej samej plaży. Jeśli kiedyś zechcesz tu wrócić, nie ruszając się z domu, otwórz ją: zobaczysz dzielnicę taką, jaka była, z chatami, które jeszcze stały, i z ludźmi ryzykującymi życie na wodzie. Blasco znał to miejsce na wylot i przelał je na papier, żeby nigdy nie przepadło.

Jaki słynny film powstał na podstawie jego książek?

Najgłośniejszy to „Czterej jeźdźcy Apokalipsy”: Hollywood nakręciło go w 1921 roku i wyniosło nim na szczyt Rudolpha Valentino, najbardziej uwielbianego amanta kina niemego. Na ekran przeniesiono też „Krew na arenie”, jego powieść o korridzie. Wyobraź sobie: pisarz urodzony o krok stąd, syn tej Walencji ryżu i morskiej soli, zapełniający sale kinowe na pół świata. Mało który sąsiad z nadmorskiej dzielnicy zaszedł tak daleko.

A on sam, jakim był człowiekiem?

Każdym, tylko nie spokojnym. Blasco Ibáñez był republikańskim politykiem, dziennikarzem z pierwszej linii, założycielem bojowej gazety i wpakował się w tyle konfliktów z władzą, że skończył na wygnaniu. Zmarł daleko, na południu Francji, w 1928 roku, nie doczekawszy upadku monarchii, z którą tak walczył. Kiedy wreszcie sprowadzono jego szczątki do Walencji, w 1933 roku, cała dzielnica wyszła na ulice, żeby go przywitać. Pisarz, agitator i walencjanin do szpiku kości: taki był człowiek z tego domu.

Odkryj Valencia i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Valencia

Katedra w Walencji

Centre del Carme Cultura Contemporània

El Miguelete

Kościół Santos Juanes

Kościół San Martín Obispo

IVAM Institut Valencià d'Art Modern