To salon Triany: miejsce, w którym kończy się most, zatrzymują się autobusy i dzielnica o każdej porze spotyka samą siebie. Palmy, kilka brązowych pomników, ludzie wchodzący i wychodzący z hali targowej, a w głębi rzeka. Nazwa nie jest ozdobnikiem: altozano znaczy tyle co niewielkie wzniesienie, a to lekkie podwyższenie było terenem, który najpóźniej znikał pod wodą, kiedy Guadalquivir wylewał. Triana zorganizowała się wokół punktu, którego nie zalewało.
Dzielnica, która walczyła z rzeką
Triana wyrosła po drugiej stronie wody jako przedmieście żeglarzy i garncarzy, z własnym życiem i tożsamością tak wyrazistą, że przez wieki jej mieszkańcy mówili „idę do Sewilli”, kiedy chodziło o przejście przez most. Była dzielnicą ceramików, żeglarzy, rybaków, a później także sporej części romskich rodzin miasta.
Rzeka karała ją raz po raz. Historyczne powodzie zatapiały niskie domy i zmuszały do odbudowy całej dzielnicy; na niektórych starych fasadach wciąż widać ślady wysokiej wody. Altozano dłużej pozostawało suche i dlatego stało się miejscem spotkań i administracyjnym sercem przedmieścia.
Rozwiązanie przyszło w XX wieku wraz z gigantycznymi pracami inżynieryjnymi: odcięto meandry, przesunięto główny nurt, a odcinek płynący obok Triany zamieniono w kontrolowany basen. Spokojna woda, którą dziś widzisz, to efekt okiełznania rzeki, która co kilka lat pożerała dzielnicę.
Dwa pomniki z brązu i to, co opowiadają
Jeden to pomnik Juana Belmonte, urodzonego tutaj torreadora, który na początku XX wieku zmienił sztukę walki byków: to on zaczął walczyć bez ruchu, wchodząc na teren byka, kiedy normą było poruszanie się. Jego smukła postać z wysuniętym podbródkiem, który czynił go nie do pomylenia, patrzy w stronę dzielnicy.
Drugi to Monumento al Arte Flamenco, hołd dla tego, co wyszło z tych ulic. Triana była jedną z kolebek cante i baile, czyli śpiewu i tańca, z całymi rodzinnymi dynastiami oddanymi temu rzemiosłu, a część tej historii opowiadają calle Pureza i dawne Cine Triana, którego dziś już nie ma.
Jest też mniej przyjemny rozdział, który warto znać: w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych zburzono corrales de vecinos, czyli kamienice ze wspólnym dziedzińcem, w których mieszkało wiele z tych rodzin, a sporą część romskiej społeczności Triany przesiedlono na peryferyjne osiedla. Flamenco z Triany przetrwało, ale Trianę, która je stworzyła, rozebrano.
Nie do przegapienia
Punkt, którego nie zalewało
Wzniesienie na dwie piędzi, które na całe stulecia przesądziło, gdzie będzie centrum dzielnicy.
Juan Belmonte
Syn Triany, który zaczął walczyć bez ruchu i zmienił ten zawód. Jego pomnik z brązu patrzy w stronę dzielnicy.
Monumento al Arte Flamenco
Hołd dla dynastii, które wyszły z tych ulic, zanim zburzono ich kamienice.
Żelazne balkoniki
Półokrągłe, na jednym z narożników placu. Są na każdym zdjęciu, a nikt na nie nie patrzy.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Altozano to logiczny punkt wyjścia każdego spaceru po dzielnicy. Stąd biegną calle Betis wzdłuż rzeki, calle Pureza w głąb oraz calle San Jacinto, wielka handlowa i piesza ulica Triany, prowadząca na zachód.
Na samym placu masz halę targową, a pod nią zamek San Jorge, dwadzieścia metrów dalej zaś kaplicę Capilla del Carmen i most Triana, którym wrócisz do centrum.
Zanim pójdziesz dalej, spójrz na małe półokrągłe żelazne balkoniki na jednym z narożników: to bardzo triański detal i pojawiają się prawie na każdym zdjęciu dzielnicy, choć nikt nie wie, na co patrzy. A jeśli chcesz zobaczyć prawdziwe Altozano, przyjdź w sobotę rano, kiedy targ tętni życiem.
Najczęstsze pytania
A jak w końcu rzeka przestała zalewać Trianę?
Dzięki ogromnym pracom inżynieryjnym, już w dwudziestym wieku. Sewilla postanowiła okiełznać Guadalquivir: przecięto meandry, a koryto przesunięto i uregulowano, odsuwając dziką rzekę od starego miasta. Dlatego woda, którą dziś widzisz tak spokojną przy Trianie, to w rzeczywistości kanał kontrolowany ludzką ręką, a nie dzika rzeka z dawnych czasów. Zagrożenie, które przez wieki trzymało dzielnicę w napięciu, w końcu zostało w tyle.
