Seville · Co zobaczyć

Giralda

La Giralda

Dziewięćdziesiąt siedem metrów cegły, które od ponad ośmiuset lat są pierwszym, co widać z Sewilli z każdej strony. Giralda powstała około 1184 roku jako minaret wielkiego almohadzkiego meczetu, a dziś jest dzwonnicą największej gotyckiej katedry świata: muzułmańską wieżą zwieńczoną renesansową kondygnacją i brązowym wiatrowskazem. Wchodzi się na nią, i to nie po schodach. Ten szczegół odróżnia ją od każdej innej wieży w Europie.

Trzydzieści pięć ramp i ani jednego stopnia

Kiedy Almohadzi ją wznosili, minaret wymagał, by muezin wchodził na górę pięć razy dziennie. Zamiast krętych schodów budowniczowie zaprojektowali trzydzieści pięć szerokich ramp o bardzo łagodnym nachyleniu, które okrążają masywny ceglany rdzeń. Wersja, którą wszyscy powtarzają, mówi, że zrobiono je po to, by wjeżdżać na górę konno, i choć nigdy nie udokumentowano, że tak było, szerokość i nachylenie spokojnie by na to pozwalały.

Dla dzisiejszego zwiedzającego oznacza to coś bardzo konkretnego: wejście na Giraldę jest w zasięgu każdego. Nie ma stopni poza kilkoma na samym końcu, nie ma wąskich przejść, w których trzeba się mijać ze schodzącymi, i można przystanąć przy każdym oknie na trasie, nie tarasując drogi. To najwygodniejsze wejście ze wszystkich wielkich europejskich dzwonnic.

Przyglądaj się cegle, gdy wchodzisz. Płyciny z ornamentem sebka – tą siecią splecionych rombów, która pokrywa zewnętrzne ściany – i okna ajimeces, czyli podwójne okna z kolumienką pośrodku, to czysty styl almohadzki. To ten sam język dekoracji, który zobaczysz na meczecie Kutubijja w Marrakeszu, zbudowanym przez tych samych architektów w tych samych latach.

Na co patrzeć na górze, a na co na dole

Z kondygnacji dzwonów najlepszy widok to nie dachy w ogóle, tylko ten, który spada pionowo na katedrę: stąd od razu pojmujesz rozmiar świątyni, łuki przyporowe, sklepienia i Patio de los Naranjos zamienione w zieloną kratkę. Tej perspektywy nie uzyskasz z żadnego innego punktu miasta.

Na południu zobaczysz pałac Alcázar z ogrodami, na zachodzie zakole Guadalquivir z Torre del Oro i Trianą, a na północy labirynt płaskich dachów starego miasta, nad którymi wystają Las Setas. W pogodny dzień na horyzoncie widać góry Sierra de Aracena.

Na dole, u stóp wieży, jest szczegół, którego prawie nikt nie szuka: na narożniku od strony Patio de los Naranjos zachowały się rzymskie i wizygockie ciosy kamienne, ponownie użyte w podstawie. Almohadzi posadowili swój minaret na kamieniach wcześniejszego Híspalis, więc arabska wieża dosłownie opiera się na rzymskim mieście.

Nie do przegapienia

Trzydzieści pięć ramp

Ani jednego stopnia aż na samą górę: najwygodniejsze wejście wśród wielkich dzwonnic Europy.

Giraldillo

Cztery metry i ponad tona brązu, obracające się przy najsłabszym podmuchu od 1568 roku.

Płyciny z ornamentem sebka

Almohadzka sieć rombów, ta sama co na meczecie Kutubijja w Marrakeszu, dzieło tej samej szkoły.

Widok na katedrę

Z kondygnacji dzwonów widać świątynię pionowo z góry: to jedyny sposób, by pojąć jej prawdziwy rozmiar.

Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli

Wejście na wieżę jest wliczone w bilet do katedry, więc nie zwiedza się jej osobno: wchodzi się z wnętrza świątyni, zwykle po obejściu naw. Licz około dwudziestu minut na wejście, oglądanie i zejście, plus tyle, ile zajmie ci dojście od drzwi.

Najlepsza pora to pierwsze godziny rano albo ostatnie po południu. W południe kondygnacja dzwonów się zapełnia, a do okien tworzą się kolejki. Jeśli możesz wybrać dzień, unikaj niedzielnego przedpołudnia: godziny otwarcia są skrócone z powodu nabożeństw.

Żeby zobaczyć ją z zewnątrz, klasycznym widokiem jest Plaza Virgen de los Reyes, ale najpiękniejszy rozciąga się z Plaza del Triunfo o zmierzchu, gdy cegła robi się pomarańczowa, i z calle Betis po drugiej stronie rzeki, z wieżą wystającą ponad dachy dzielnicy Arenal.

Najczęstsze pytania

Co to za figura, która obraca się tam na górze?

To kobieta z brązu, która przedstawia triumfującą Wiarę. Odlał ją Bartolomé Morel w 1568 roku; mierzy około czterech metrów i waży ponad tonę, a mimo to porusza się przy najsłabszym podmuchu. W jednej ręce trzyma palmę, a w drugiej labarum, które działa jak łopatka łapiąca wiatr. To, że coś tak ciężkiego działa jak zwykły wiatrowskaz, wielkości budynku, nie przestaje mnie zdumiewać.

Czy cała wieża nie była dziełem Arabów?

Nie całkiem, i widać to, jeśli przyjrzysz się zmianie faktury. Zobacz, gdzie cegła w romby ustępuje kamieniowi: tam kończy się minaret i zaczyna ręka chrześcijańska. Część dzwonną, która wieńczy wieżę, wzniósł Hernán Ruiz w 1568 roku, osadzając renesansowe piętro na budowli muzułmańskiej. Oryginalny minaret kończył się czterema nanizanymi kulami ze złoconego brązu, które trzęsienie ziemi strąciło na ziemię w 1356 roku. Prawie cztery wieki dzielą podstawę od szczytu.

Czy ma gdzieś na świecie bliźniaczą wieżę?

Tak, i to są trzy siostry. Almohadzi wznieśli trzy wielkie minarety niemal jednocześnie i w tym samym duchu: Giraldę tutaj, Kutubijję w Marrakeszu i wieżę Hassana w Rabacie, te dwie w Maroku. Jeśli kiedyś będziesz tam podróżować i zobaczysz Kutubijję, od razu rozpoznasz tę cegłę i te płyciny w romby; to jak natknąć się na daleką kuzynkę naszej wieży. Dzieliły imperium i dzieliły tę samą szkołę budowniczych.

Odkryj Seville i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Seville

Las Setas

48 ławek prowincji

Pawilony Expo 29

Pomnik Elcana i pożegnanie

Pałac hrabiny Lebrija

Paseo Alcalde Marqués del Contadero