Kamienny pałac z grubym franciszkańskim sznurem wykutym wokół drzwi, razem z węzłami, który obramowuje wejście i herby. To od niego miejsce nazywa się Casa del Cordón, czyli „Dom Sznura”. A w środku rozegrały się dwa momenty, które zmieniły historię Hiszpanii.
Kolumb w kwietniu 1497 roku
23 kwietnia 1497 roku Królowie Katoliccy przyjęli tu Krzysztofa Kolumba, gdy wracał z drugiej wyprawy do Ameryki. Wyobraź sobie tę scenę: żeglarz opowiada, co jest po drugiej stronie morza, w sali tego właśnie budynku.
To, że stało się to w Burgos, a nie w Madrycie czy w Toledo, ma swoje wyjaśnienie: dwór Królów Katolickich był wędrowny, a to miasto było jedną z jego częstych siedzib, ze względu na swoje znaczenie gospodarcze i położenie przy drodze na północ i do Flandrii.
Kazali go zbudować pod koniec XV wieku konetablowie Kastylii z rodu Velasco, ta sama rodzina, która ufundowała kaplicę Konetablów w katedrze. Ona, Mencía de Mendoza, była czcicielką św. Franciszka i dlatego chciała mieć ten sznur na fasadzie.
Trzy węzły sznura nie są ozdobą: oznaczają trzy śluby, które franciszkanie składali, wstępując do zakonu – ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Umieszczając go wokół swoich drzwi, ta niezwykle potężna rodzina dawała jasno do zrozumienia, komu się powierza.
I śmierć Filipa Pięknego w 1506 roku
Dziewięć lat później, we wrześniu 1506 roku, zmarł tu nagle Filip Piękny, mąż Joanny, którą nazwano Szaloną. Przyjechał do Burgos zdrowy, zagrał partię peloty, napił się zimnej wody, zachorował i po kilku dniach już nie żył, mając zaledwie dwadzieścia osiem lat.
Ta śmierć była dynastycznym trzęsieniem ziemi: otworzyła drogę do przybycia Karola V i do początku panowania Habsburgów w Hiszpanii. Wszystko, co przyszło potem – imperium, Ameryka, wojny w Europie – zaczyna się po części w tym pokoju.
Opowiadają, że Joanna, zdruzgotana, nie chciała rozstać się z ciałem: kazała je zabalsamować i zabrała ze sobą w długą podróż drogami Kastylii, wędrując niemal zawsze nocą. Stąd wzięła się legenda o jej szaleństwie z miłości.
Budynek zaprojektował Simón de Colonia, syn niemieckiego mistrza, autora iglic katedry. Ta rodzina architektów przez pokolenia odciskała piętno na Burgos, przechodząc od katedry do pałacu i od pałacu do kościoła.
Nie do przegapienia
Tu przyjęto Kolumba
23 kwietnia 1497 roku przyjęli go Królowie Katoliccy, gdy wracał z drugiej wyprawy do Ameryki.
I tu zmarł Filip Piękny
We wrześniu 1506 roku, w wieku dwudziestu ośmiu lat, po partii peloty i szklance zimnej wody.
Sznur jest franciszkański
Jego trzy węzły to śluby zakonu: ubóstwo, czystość i posłuszeństwo.
Zaprojektował go Simón de Colonia
Syn niemieckiego mistrza, autora iglic katedry. Ród Colonia odcisnął piętno na całym mieście.
Jak to wpleść w zwiedzanie Burgos
Stoi przy Plaza de la Libertad, kilka minut od katedry i od Plaza Mayor. Dziś mieści się tu centrum kultury, więc często można wejść i zobaczyć patio.
Postój zajmie piętnaście lub dwadzieścia minut. To spokojny budynek, niemal mijany w przelocie, i dlatego prawie nikt nie zatrzymuje się, by przyjrzeć mu się tak, jak na to zasługuje.
Połącz go z kaplicą Konetablów w katedrze: ci sami fundatorzy, ten sam architekt i herb rodu Velasco w obu miejscach.
Najczęstsze pytania
Kto zbudował pałac Casa del Cordón?
Ta sama ręka, która stoi za połową miasta: Simón de Colonia, syn tamtego niemieckiego mistrza, który wykonał ażurowe iglice katedry. Ta rodzina architektów, Colonia, odciskała piętno na Burgos przez pokolenia, przeskakując z katedry do pałacu i z pałacu do kościoła. Przyjrzyj się, a zobaczysz rodzinne podobieństwo między tym budynkiem, kaplicą Konetablów i tamtym kamiennym retabulum w San Nicolás. Ojciec, syn i wnuk, którzy dali Burgos jego najpiękniejszą twarz.
Co znaczą węzły na tym sznurze?
To nie jest byle jaka ozdoba. Ten wyrzeźbiony sznur to ten, którym przepasują habit franciszkanie, a jego trzy węzły oznaczają trzy śluby, które składali, wstępując do zakonu: ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Umieszczając go wokół swoich drzwi, ta tak potężna rodzina dawała jasno do zrozumienia, komu powierza swój dom i swoją duszę. Gest pokory, a przynajmniej dobrej woli, wykuty dokładnie przy wejściu do najbardziej pańskiego pałacu w Burgos.
