Siedemdziesiąt pięć metrów nad miastem, gdzie wiatr wieje inaczej, a powietrze pachnie tymiankiem. Tu narodziło się Burgos: nie na dole, nad rzeką, lecz na tym wzgórzu. A od tamtych „burgos” – obwarowanych dzielnic wokół twierdzy – wzięła się nazwa miasta.
Graniczna twierdza z 884 roku
Tradycja mówi, że w 884 roku hrabia Diego Rodríguez Porcelos kazał wznieść tu twierdzę, która miała bronić granicy z al-Andalus, i że wokół niej wyrosło miasto. Był to teren ponownego zasiedlania, ziemia niczyja, którą trzeba było przytrzymać kamieniem.
Nazwa pochodzi od słowa, które dużo podróżowało: przyniosły je ludy germańskie, a potem przeszło do późnej łaciny. Ten sam rdzeń jest w niemieckim Burg, w końcówce „-burgo” czy „-burgh”, na którą kończy się tyle europejskich miast, a nawet ukryty w słowie „burżuazja”: burżua nie był z początku bogaczem, lecz po prostu kimś, kto mieszkał w burgu.
Przez wieki ten zamek był czymś znacznie więcej niż koszarami: był pałacem królów, więzieniem i przechowywał skarbiec oraz archiwum korony Kastylii. Innymi słowy, był sejfem królestwa.
W 1254 roku w klasztorze Las Huelgas przyszły król Anglii Edward I poślubił Eleonorę Kastylijską, a ten związek połączył dwie korony. Ona wyjechała do Anglii i została jej królową; kiedy zmarła w 1290 roku, król był tak zrozpaczony, że kazał postawić kamienny krzyż w każdym miejscu, w którym jej kondukt pogrzebowy zatrzymał się w drodze do Londynu.
Noc 1813 roku
Zamek z wiekami pustoszał, aż pewnego dnia w 1813 roku wyleciał w powietrze w ciągu jednej nocy. Zrobiły to wycofujące się wojska francuskie w czasie hiszpańskiej wojny o niepodległość, które wysadziły prochownię, opuszczając twierdzę.
Wybuch zniszczył dużą część twierdzy i poważnie uszkodził miasto w dole, w tym katedrę, której średniowieczne witraże przepadły niemal w całości. To jedna z największych strat dla dziedzictwa w tamtej wojnie.
Dziś teren jest parkiem i punktem widokowym, przekopanym przez archeologów i otwartym, z odsłoniętymi fundamentami dawnego miasta i studnią głęboką na ponad sześćdziesiąt metrów, którą można zwiedzić: to niezwykłe dzieło średniowiecznej inżynierii, wykopane, by zapewnić wodę na wypadek oblężenia.
A punkt widokowy jest najlepszy w Burgos: z góry widać całe miasto z iglicami katedry na pierwszym planie i mesetą w tle. To miejsce, w którym rozumiesz skalę wszystkiego.
Nie do przegapienia
Tu narodziło się Burgos
Graniczna twierdza z 884 roku, według tradycji zbudowana przez hrabiego Diega Rodrígueza Porcelosa.
Nazwa pochodzi od słowa „burgo”
Germański rdzeń, który jest w niemieckim Burg, a nawet ukryty w słowie „burżuazja”.
W Burgos ożenił się król Anglii
Edward I z Eleonorą Kastylijską, w 1254 roku, w klasztorze Las Huelgas. Postawił jej krzyż w każdym miejscu postoju jej konduktu.
Wyleciał w powietrze w 1813 roku
Wycofujący się Francuzi wysadzili prochownię, a wybuch uszkodził także katedrę.
Jak to wpleść w zwiedzanie Burgos
Stoi na szczycie wzgórza, które góruje nad historycznym centrum. Wejdziesz tu pieszo od kościoła San Esteban i ulic w górnej części miasta, w jakieś dwadzieścia minut pod górę, albo wjedziesz samochodem drogą dojazdową.
Zwiedzanie ruin, studni i punktu widokowego zajmie godzinę. Sprawdź godziny otwarcia: teren archeologiczny jest otwarty sezonowo, a studnię zwiedza się z przewodnikiem.
Naturalna trasa prowadzi stąd w dół przez kościół Santa Águeda, Solar del Cid i łuk Arco de Fernán González aż do katedry. Cały czas z górki.
Najczęstsze pytania
Co się stało z tamtym ślubem z angielskim księciem?
To historia miłości z tych prawdziwych. Tamta Eleonora Kastylijska wyjechała do Anglii i została jej królową, zawsze u boku Edwarda. Kiedy umarła, w roku tysiąc dwieście dziewięćdziesiątym, król był tak zdruzgotany, że kazał postawić kamienny krzyż w każdym miejscu, w którym jej kondukt żałobny zatrzymał się w drodze do Londynu: to słynne „krzyże Eleonory”. Ostatni dał nazwę bardzo znanemu zakątkowi angielskiej stolicy, Charing Cross. A wszystko zaczęło się tutaj, w Burgos.
Skąd się wzięła sama nazwa Burgos?
Od wędrownego słowa, które przemierzyło pół Europy. Przyniosły je ludy germańskie, a stąd przeszło do późnej łaciny; ten sam rdzeń masz w niemieckim „Burg”, w końcówkach „-burgo” czy „-burgh” tylu miast kontynentu, a nawet ukryty w słowie „burżuj”: burżuj na początku był po prostu mieszkańcem, który żył w obrębie murów, w chronionym grodzie. Więc nawet o tym nie wiedząc, nosisz całą Europę w nazwie tego miasta.
