Runda po barach z tapas w Sewilli to nie tani sposób na kolację: to format z własnymi zasadami, a większość podróżnych łamie je, nawet o tym nie wiedząc. Je się na stojąco. Zamawia się po trochu wielu rzeczy. Nie zajmuje się stolika na dwie godziny. I zmienia się lokal: cała sztuka polega na tym, żeby w ciągu jednego popołudnia zaliczyć trzy albo cztery bary, a nie rozsiąść się w jednym. Jeśli do tego uszanujesz godziny – obiad od 14:00 do 16:00, kolacja od 21:00 – miasto otworzy się przed tobą całe. Jeśli nie, skończysz w jedynym lokalu, który podaje jedzenie o siódmej, a to nigdy nie jest ten dobry.
W wielu klasycznych barach rachunek zapisuje się kredą bezpośrednio na drewnianym kontuarze. To nie folklor dla turystów: tak robiło się zawsze i wciąż się to sprawdza.
Cztery zasady tapas w Sewilli
Po pierwsze: rządzi kontuar. W klasycznych lokalach nie ma stolików z obrusem, a jeśli są, służą do czegoś innego. Je się na stojąco, opierając się o kontuar albo stawiając caña, małe piwo z beczki, na beczce na środku ulicy, łokieć w łokieć z tymi, którzy przyszli wcześniej. To nie niewygoda, którą się znosi, tylko cały plan.
Po drugie: zamawia się krótkimi rundami. Jedna tapa albo dwie, caña i dopiero wtedy decyduje się, co dalej. Zamówienie ośmiu rzeczy naraz zdradza przyjezdnego, a do tego wszystko stygnie.
Po trzecie: zmienia się bar. Każdy bar ma dwie albo trzy rzeczy, które robi lepiej niż ktokolwiek inny, a resztę robi poprawnie. Runda po barach z tapas polega na łączeniu tych dwóch czy trzech rzeczy, od lokalu do lokalu.
Po czwarte: między tapą, media ración (pół porcji) a ración (pełna porcja) jest prawdziwa różnica i chodzi w niej nie tylko o wielkość, ale też o cenę za kęs. Dla dwóch osób – tapas; dla czterech lepiej wychodzą medias raciones, które dzieli się bez kłótni.
Trójkąt z największą w mieście liczbą dobrych barów na metr kwadratowy.
To klasyczny rejon tapas i ma przewagę logistyczną: bary stoją tak blisko siebie, że w półtorej godziny zaliczysz cztery, nie biorąc taksówki. Plaza del Salvador i Plaza de la Alfalfa działają jak dwa bieguny, a pomiędzy nimi ciągnie się rój uliczek z barami wszelkiego rodzaju.
Nazwa Alfalfa zdradza, czym było to miejsce: alfalfa to po hiszpańsku lucerna, a tutaj, w czasach muzułmańskich i jeszcze przez stulecia później, sprzedawano lucernę i paszę dla zwierząt. Był tu suk, targ spożywczy, a nawet plac, na którym w niedziele sprzedawano ptaki. Ten kawałek miasta od ponad tysiąca lat jest miejscem handlu i gwaru, prawie bez wytchnienia. Zmienia się to, co się sprzedaje; hałas – nie.
1
El Rinconcillo
📍 Calle Gerona, 40
Otwarta w 1670 roku: to najstarsza wciąż działająca tawerna w Sewilli, która podaje gościom od ponad trzech i pół wieku. Kontuar z ciemnego mahoniu, stare stropy, wszędzie azulejos i szynki wiszące u sufitu. Danie, którego nie można pominąć, to espinacas con garbanzos, szpinak z ciecierzycą: skromny przepis arabskiego pochodzenia, łagodny i korzenny, sztandarowa tapa lokalu. Z tym i odrobiną szynki iberyjskiej zjesz wspaniale. Tutaj rachunek wciąż zapisuje się kredą na kontuarze.
Jeden z najbardziej ożywionych barów w centrum i jeden z tych, które najlepiej streszczają cały format: mały, głośny, z ludźmi wylewającymi się na plac. Sprawdza się szczególnie dobrze wczesnym popołudniem, kiedy dzielnica zaczyna się zapełniać, a do kontuaru wciąż da się dotrzeć. To dobre miejsce na początek trasy, bo stąd do wszystkiego innego masz mniej niż pięć minut pieszo.
To nie bar z tapas, tylko obowiązkowy słodki przystanek, otwarty od 1885 roku: dłużej, niż stoi wieża Eiffla. Założył ją mistrz cukierniczy Antonio Hernández, a prowadzi ją już czwarte pokolenie. Drewniane lady, gabloty z bezami i secesyjne sztukaterie z aniołkami na suficie. Zamów yema de San Leandro – kuleczki z żółtka i cukru, czysta klasztorna tradycja Sewilli – albo tocino de cielo. Zaopatrywała Dom Królewski i chwali się tym złoconym herbem na ścianie.
Główna ulica handlowa Sewilli, deptak bez jednego samochodu, i jest nią, odkąd miasto sięga pamięcią. Latem podnieś wzrok: od fasady do fasady rozpięte są wielkie płócienne markizy, które pogrążają ulicę w chłodnym, złotawym cieniu. Rozwiesza się je co roku od połowy XIX wieku, a spacer pod nimi w sierpniu to jedna z tych drobnych mądrości, którymi to miasto broni się przed upałem. Sierpes wychodzi na plac La Campana, a to tam zaczyna się każda szanująca się trasa po barach z tapas.
Santa Cruz: jesz historię, nawet o tym nie wiedząc
Tapas dawnej dzielnicy żydowskiej są w karcie od tysiąca lat.
W Santa Cruz trzeba dobrze wybierać, bo zagęszczenie turystycznych pułapek jest tu najwyższe w mieście. Praktyczna zasada: jeśli lokal ma przy drzwiach zdjęcia dań albo zalaminowaną kartę w sześciu językach, idź dalej.
Warto wiedzieć, co się je. Szpinak z ciecierzycą i smażone bakłażany z miodem trzcinowym mają korzenie w kuchni mauretańskiej i sefardyjskiej, czyli w kuchni muzułmanów i Żydów, którzy mieszkali dokładnie w tej dzielnicy. Bakłażan był tak mocno związany z hiszpańskimi Żydami, że niemal stanowił ich znak rozpoznawczy. A ten miód trzcinowy to nie miód pszczeli, tylko syrop z trzciny cukrowej, kolejny słodki spadek po al-Andalus. Jesz historię, nawet tego nie zauważając.
4
Bodega Santa Cruz „Las Columnas”
📍 Calle Rodrigo Caro, 1
Jeden z najbardziej legendarnych barów w mieście i jeden z najgłośniejszych. Nie ma tu stolików z obrusem: je się na stojąco, przy kontuarze albo z caña postawioną na beczce na środku ulicy, mieszkańcy Sewilli razem z przyjezdnymi. Zamów montadito de pringá – duszone mięso z cocido wciśnięte w ciepłe pieczywo – szpinak z ciecierzycą albo smażony bakłażan z miodem trzcinowym. Zamawiaj po trochu wielu rzeczy, do tego dobrze schłodzoną caña, i zostań na zewnątrz, na stojąco: właśnie o to tu chodzi.
Otwarta w 1870 roku, to jedna z najstarszych i najbardziej lubianych tawern w Sewilli. Najpierw dociera do ciebie zapach szynki: sufit to gwiazdozbiór wiszących udźców, które perfumują powietrze nad marmurowym kontuarem, starymi fotografiami i plakatami z walk byków. Specjalność jest jasna: tapa szynki iberyjskiej krojonej na bieżąco i dobrze nalana caña. Ulica nosi imię św. Teresy z Ávili, która w 1575 roku założyła w pobliżu klasztor karmelitanek podczas trudnego okresu spędzonego w mieście.
Dwa kroki od katedry i z architektoniczną niespodzianką w środku: lokal zajmuje dawne łaźnie arabskie z XII wieku, a sklepienia ze świetlikami w kształcie gwiazd wyszły na światło dzienne podczas niedawnej renowacji. Je się poprawnie i dobrze się pije, ale przychodzi się tu przede wszystkim dla sufitu. To jedno z niewielu miejsc w rejonie zabytków, gdzie postój ma sens nie tylko dlatego, że jest blisko.
Tam, gdzie na tapas chodzą ci, którzy tu mieszkają.
Jeśli masz więcej niż dwa dni, to właśnie ta część odróżnia turystyczną wizytę od dobrej. Na północ od centrum Alameda de Hércules i calle Feria skupiają bary, w których na tapas chodzi samo miasto, bez przypadkowych gości. Po drugiej stronie rzeki Triana ma własny szlak, bardziej rybny i bardziej smażony.
Calle Feria skrywa też ciekawostkę wartą nadłożenia drogi: w każdy czwartek rano jej chodnik pokrywają koce i stoły ze starzyzną, książkami, monetami i obrazami. To El Jueves, najstarszy pchli targ Sewilli: pierwsza pisemna wzmianka o nim pochodzi z 1292 roku, kiedy Sancho IV uregulował jego odbywanie. Siedemset lat cotygodniowego pchlego targu – i wciąż trwa.
Alameda zresztą nie jest zwykłym placem: powstała w 1574 roku, co czyni ją najstarszym zachowanym publicznym ogrodem i zadrzewioną promenadą w Hiszpanii i jedną z najstarszych w Europie. Cztery i pół wieku ludzi spacerujących pod tymi samymi drzewami, a dziś do tego serce artystycznej bohemy miasta.
7
Eslava
📍 Calle Eslava, 3 · obok San Lorenzo
Dla wielu najlepsze tapas w Sewilli. Z zewnątrz nie wygląda na nic nadzwyczajnego i właśnie dlatego zwykle stoi tu kolejka – głównie mieszkańców Sewilli. Zamów huevo sobre bizcocho de boletus: żółtko, które pęka na kremowym biszkopcie z borowików z nutą wina, a które przed laty zdobyło nagrodę za najlepszą tapę w mieście. I nie wychodź bez żeberek w miodzie, kleistych i rozpadających się w ustach. Jeśli przy kontuarze jest miejsce, tym lepiej; jeśli nie, poczekaj, bo warto.
Tradycyjna knajpka z wermutem i manzanillą, ze stałymi bywalcami opartymi o ścianę na ulicy, bo w środku nikt się już nie mieści. To nie miejsce na kolację, tylko na kieliszek wina i tapę na stojąco przed dalszą drogą. Leży w samym środku calle Feria, więc szczególnie dobrze łączy się z czwartkowym porankiem, kiedy pchli targ zajmuje chodnik.
Sąsiedzki przystanek w Trianie w najczystszej postaci, w samym środku rejonu dawnych warsztatów garncarskich. Azulejos aż po sufit, kelnerzy pracujący tu od zawsze i krótka karta, która się nie zmienia, bo nie musi: pieczarki z płyty, końcówka polędwicy, mątwy. Tu przychodzą mieszkańcy dzielnicy, kiedy nie chcą myśleć. Nie przyjmują rezerwacji i zwykle trzeba chwilę poczekać na stojąco.
Niepozorna z zewnątrz i jedno z miejsc, gdzie w całej dzielnicy El Arenal je się najlepiej, o czym wie pół miasta: prawie zawsze jest kolejka albo warto zarezerwować. Tapas nowoczesnej kuchni, z pomysłami, ale bez przemądrzałości. Kremowe risotto z grzybami i serem chce się zamówić drugi raz; jeśli masz ochotę na mięso, weź policzki wieprzowe duszone, aż się rozpadają, albo konfitowaną kaczkę. Przy trzech czy czterech tapas i kieliszku białego wina najesz się z nawiązką.
Zacznij od czegoś zimnego, zanim się zdecydujesz: marynowane oliwki, tapa szynki iberyjskiej krojonej na bieżąco, trochę chicharrones. Masz wtedy coś w ręce, kiedy przeglądasz tablicę, bo to na niej w dobrych lokalach jest prawdziwa karta.
Danie z najdłuższą historią w mieście to szpinak z ciecierzycą, przepis mauretańskiego pochodzenia, który wciąż jest sztandarową tapą El Rinconcillo. Razem ze smażonym bakłażanem z miodem trzcinowym masz mauretańską oś menu w komplecie. Jeśli zamówisz jeszcze montadito de pringá, masz oś ludową: duszone mięso z cocido wciśnięte w ciepłe pieczywo, czyli to, co robiło się z resztek z garnka.
W rybach miasto stawia swoją reputację na smażenie. Cazón en adobo (marynowany mały rekin), mątwy, sardele i puntillitas (malutkie kalmary) zamawia się w małych porcjach, je prosto z oleju i nie mogą czekać: jeśli przychodzą letnie, coś poszło nie tak. Najlepiej robi się to w Trianie.
Do picia trzy miejscowe opcje, żadna skomplikowana: dobrze nalana caña, manzanilla z Sanlúcar albo fino z Jerez. Manzanilla, bardzo zimna i w małym kieliszku, najlepiej pasuje do smażonych ryb i szynki. Latem orzeźwiającą alternatywą jest rebujito, manzanilla z gazowaną lemoniadą, którą pije się na Ferii (dorocznym święcie miasta).
A deseru prawie nigdy nie ma w barze: wychodzi się po niego. Yemas de San Leandro i tocino de cielo z cukierni La Campana to klasyczny sposób na zakończenie popołudnia, a cukiernia leży po drodze prawie do wszystkiego.
Najczęstsze pytania
O której chodzi się na tapas w Sewilli?
Obiad podaje się od 14:00 do 16:00, a kolację od 21:00, i tych przedziałów pilnuje się dość ściśle. W międzyczasie wiele kuchni jest zamkniętych, choć bary dalej podają napoje i coś na zimno. Jeśli przyjeżdżasz z kraju, w którym je się wcześniej, należy ci się ostrzeżenie: kolacja o siódmej w Sewilli to skazanie się na najgorszy lokal w okolicy.
Która tawerna jest najstarsza w Sewilli?
El Rinconcillo przy calle Gerona, otwarta w 1670 roku: ponad trzy i pół wieku działalności bez przerwy. Zachowała mahoniowy kontuar, azulejos i zwyczaj zapisywania rachunku kredą na kontuarze. Jej sztandarową tapą jest szpinak z ciecierzycą, przepis arabskiego pochodzenia, który wciąż jest najczęściej zamawianym daniem lokalu.
Jakich tapas trzeba koniecznie spróbować w Sewilli?
Cztery obowiązkowe: szpinak z ciecierzycą, o mauretańskich korzeniach; smażone bakłażany z miodem trzcinowym, czyli syropem z trzciny cukrowej, a nie miodem pszczelim; montadito de pringá, duszone mięso z cocido wciśnięte w ciepłe pieczywo; i smażone ryby – cazón en adobo, mątwy, puntillitas – na których miasto stawia swoją reputację. Na deser yemas de San Leandro.
Czy lepiej je się w centrum, czy w dzielnicach?
Prawie zawsze w dzielnicach. Centrum i Santa Cruz mają największe w mieście zagęszczenie turystycznych pułapek, choć także kilka najlepszych klasycznych barów. Alameda de Hércules, calle Feria i Triana mają mniej przypadkowych gości i lepszy stosunek jakości do ceny. Praktyczna zasada: jeśli przy drzwiach wiszą zdjęcia dań, idź dalej.
Co się pije do tapas?
Dobrze nalaną caña, manzanillę z Sanlúcar albo fino z Jerez. Manzanilla, bardzo zimna i w małym kieliszku, najlepiej pasuje do smażonych ryb i szynki. Latem i na Ferii pije się rebujito, czyli manzanillę z gazowaną lemoniadą. Czerwone wino zamawia się rzadziej i prawie nigdy do smażonych ryb.
Czy na tapas trzeba rezerwować?
Praktycznie nigdy: format to kontuar i kolejność przybycia. Wyraźnym wyjątkiem jest La Brunilda w El Arenal, gdzie warto zarezerwować albo pogodzić się z kolejką. W Eslavie i Las Golondrinas też nie przyjmują rezerwacji, więc strategia jest prosta: przyjść wcześnie albo czekać na stojąco, co jest częścią całej zabawy.
Informacje praktyczne
Pory posiłkówObiad od 14:00 do 16:00, kolacja od 21:00. Poza tymi przedziałami wiele kuchni jest zamkniętych.
FormatNa stojąco przy kontuarze. Tapa dla dwóch osób, media ración dla czterech.
Ile to kosztujePrzy trzech czy czterech tapas i dwóch cañas najesz się z nawiązką, na osobę, w każdym klasycznym barze.
RezerwacjaTylko w La Brunilda. Reszta działa według kolejności przybycia.
RejonyCentrum (Alfalfa-Salvador-Sierpes), Santa Cruz, Alameda i calle Feria, Triana i El Arenal.
Z ViavoyTrasa „Tapasy po centrum: Sierpes, Salvador i Alfalfa” łączy bary i zabytki, które leżą pomiędzy nimi.
🎧 Z Viavoy
Spaceruj po Seville i słuchaj we własnym tempie
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Seville offline, kiedy chcesz.
od 2,99 €· płatność jednorazowa
City Pass · 9,99 €3 dni, wszystkie trasy w Seville