Co się je i co warto wiedzieć
Granadyjski repertuar ma swoje klasyki: habas con jamón, czyli bób z szynką; remojón – sałatka z pomarańczy, solonego dorsza i oliwek; plato alpujarreño z jajkiem, morcillą, czyli hiszpańską kaszanką, i patatas a lo pobre; tortilla del Sacromonte – z móżdżku i jąder, dla odważnych – i wszelkiego rodzaju smażone ryby.
Słowo o napojach: tapę podaje się do każdego zamówionego napoju, także bezalkoholowego. Nie trzeba pić piwa, żeby korzystać z systemu, choć caña to najczęstszy wybór.
Co do ograniczeń dietetycznych, trzeba to powiedzieć jasno: jeśli jesteś wegetarianinem, masz celiakię albo alergie, system tapy, której się nie wybiera, sprawdza się tak sobie. Rozsądnie jest uprzedzić o tym przy zamawianiu pierwszego napoju, a w większości miejsc zrobią, co w ich mocy, żeby ją dopasować.
I ostrzeżenie przed pułapkami: lokale w najbardziej centralnych rejonach, które reklamują „darmowe tapas” na krzykliwych szyldach w kilku językach, zwykle radzą sobie najgorzej. W Granadzie darmowa tapa to nie chwyt reklamowy, tylko coś normalnego: nie trzeba jej ogłaszać.
Informacje praktyczne
Jak to działaZamawiasz napój i dostajesz tapę bez dodatkowych kosztów. W większości miejsc ani się jej nie zamawia, ani nie wybiera.
Z rundy na rundęW wielu barach tapa jest lepsza z każdą rundą. Zostanie w jednym miejscu zwykle wychodzi lepiej niż przenosiny.
RejonyRealejo (najlepszy), calle Navas (najwygodniejszy), Elvira (najbardziej turystyczny) i górny Albaicín (najbardziej sąsiedzki).
Ile kosztuje kolacjaTrzy albo cztery cañas wystarczą na kolację. Około 10-15 euro na osobę.
Diety i alergieUprzedź o alergiach albo diecie przy zamawianiu pierwszego napoju: tapy się nie wybiera, więc trzeba ją dopasować.
Sygnał ostrzegawczySzyldy z napisem „darmowe tapas” w kilku językach. Tutaj to coś normalnego: nie trzeba tego ogłaszać.