Segovia in één dag: van het aquaduct naar het Alcázar
Een rechte as van twintig minuten die tweeduizend jaar zonder gaten doorkruist. Met de afdaling naar het dal die bijna niemand maakt en het precieze uur om de droge voegen van het aquaduct te zien.
Segovia heeft de makkelijkst leesbare geografie van alle Spaanse erfgoedsteden: een rotsuitloper tussen twee rivieren, met het aquaduct aan het ene uiteinde en het Alcázar aan het andere. Tussen die twee punten liggen twintig minuten lopen en al de rest. Eén dag is genoeg, en het enige wat een goed bezoek van een uitstekend bezoek scheidt, is aan het eind van de middag naar het dal afdalen.
Het klassieke uitzicht op het Alcázar als scheepsboeg krijg je niet vanaf het kasteel maar van beneden, in het dal van de Eresma. Het is twintig minuten afdalen en bijna geen enkele dagbezoeker komt er.
Ochtend: het aquaduct en de klim
Begin vroeg, bij de Azoguejo.
Ga naar de Plaza del Azoguejo en loop naar een pijler voordat je naar iets anders kijkt. Zoek de voeg tussen twee blokken: er zit niets. Geen mortel, geen cement, geen krammen. Het zijn meer dan twintigduizend granieten blokken, droog gestapeld en alleen door hun eigen gewicht overeind gehouden, en zo staan ze er al bijna tweeduizend jaar.
Het aquaduct loste een hoogteprobleem op: het water kwam uit de Sierra de Guadarrama door een kanaal met een tot op de millimeter berekend verval, en bij dit dal moest de hoogte worden vastgehouden zonder die te verliezen. De oplossing waren twee boogrijen die op het diepste punt bijna achtentwintig meter halen.
Kijk naar het bovenste deel, boven het midden: daar zitten twee lege nissen met gaatjes waarin bronzen letters vastzaten. Die inscriptie is verloren gegaan, en daarmee de naam van wie het liet bouwen. Daarom is de datering —eind 1e of begin 2e eeuw— een afleiding en geen gegeven.
Klim daarna via de zijtrap naar de Postigo en ga de oude binnenstad in. Onderweg kom je de Casa de los Picos tegen, met zijn gevel van puntige blokken, en de sgraffitogevels die typisch zijn voor de stad, met die geometrische tekeningen die in de pleisterlaag zijn gekrast.
Het werkte echt: het bracht water naar de stad tot iets meer dan een eeuw geleden. Het bleef vier eeuwen verminkt na een aanval in 1072, tot Isabella de Katholieke het rond 1484 liet herbouwen met respect voor het Romeinse ontwerp. Als je goed kijkt, zie je dat de blokken op dat stuk wat regelmatiger zijn.
Een 15e-eeuwse gevel bedekt met meer dan zeshonderd blokken die als diamantpunten zijn uitgehouwen, uniek in Spanje. Volgens de legende werd het gedaan om een schandelijke bijnaam van het huis te verdoezelen; de waarschijnlijkste verklaring is gewoon pronkzucht van een gilde. Tegenwoordig zit er de kunstacademie in.
Een van de mooiste romaanse stadskerken van Spanje, met een arcadegalerij aan drie zijden: onder die arcaden kwam de gemeenteraad bijeen en schuilde men voor de kou. Segovia heeft een stuk of twaalf van zulke kerken, en het is waarschijnlijk de grootste concentratie romaanse kunst van het land.
De kathedraal domineert de Plaza Mayor en wordt de Dame van de Kathedralen genoemd vanwege haar slanke silhouet, één en al pinakels en kantwerk. Maar wat echt bijzonder is, is wanneer ze werd gebouwd: men begon eraan in 1525, toen in heel Europa al in renaissancestijl werd gebouwd, en ze is de laatste gotische kathedraal van Spanje.
Die conservatieve beslissing namen vader en zoon Gil de Hontañón, de laatste grote meesters van de gotiek. En ook de plek was geen toeval: de vorige kathedraal stond naast het Alcázar en werd in 1520 verwoest, toen de Comuneros haar als borstwering gebruikten om het kasteel aan te vallen.
Binnen drie schepen met achttien kapellen en een kloostergang die ouder is dan de kerk zelf: het is die van de oude kathedraal, steen voor steen afgebroken en hier met dezelfde stenen weer opgebouwd. Reken op veertig minuten.
De Plaza Mayor heeft arcaden, terrassen en het stadhuis, en het is de beste plek om te stoppen voor het eten. De klassieke asadores, de restaurants met een houtoven voor de cochinillo, liggen hier en rond het aquaduct, en in het weekend reserveer je het best.
Haar toren eindigde oorspronkelijk in een houten torenspits, een van de hoogste van Spanje, tot de bliksem hem in 1614 in brand stak en hij in steen werd herbouwd, iets lager. Generaties lang woonde de klokkenluider er met zijn gezin boven, en ze verhuisden pas ver in de 20e eeuw.
De salon van de stad, met arcaden, terrassen, het stadhuis en het Teatro Juan Bravo. Hier werd Isabella de Katholieke in 1474 tot koningin van Castilië uitgeroepen, nadat ze uit het Alcázar was vertrokken. Het is de beste stop rond het middaguur en het punt van waaruit je de rest van de dag indeelt.
Daal vanaf het plein af naar het zuiden en ga de Judería binnen, de Joodse wijk, een van de belangrijkste Joodse wijken die Castilië ooit heeft gehad. Het middeleeuwse stratenpatroon is intact: smalle, kronkelige straten die naar de stadsmuur afdalen, met een stilte die verrast op twee minuten van de drukte.
Hier kwam Abraham Seneor vandaan, opperrabbijn van Castilië en schatbewaarder van de Katholieke Koningen, een van de machtigste mannen van het rijk. Alles brak in 1492, met het verdrijvingsedict, en de wijk liep in één klap leeg. De Grote Synagoge is nu de kerk van Corpus Christi en bewaart onder die functie haar oorspronkelijke structuur.
Ga via de Puerta de San Andrés naar buiten en kijk uit over het dal van de Clamores: op de helling tegenover ligt de Joodse begraafplaats, met de antropomorfe graven die in de rots zijn uitgehouwen en open en bloot liggen. Het is het meest veelzeggende punt van de hele route en bijna niemand gaat naar beneden.
Eindig bij het Alcázar, op de punt van de rotsuitloper, waar de twee rivieren samenkomen en het terrein aan drie kanten loodrecht naar beneden valt. Hiervandaan vertrok Isabella de Katholieke op de dag dat ze zich tot koningin liet uitroepen, in 1474. En houd er rekening mee dat wat je ziet voor een groot deel wederopbouw is: een brand verwoestte het in 1862.
Het Centro Didáctico de la Judería zit in wat het huis van Abraham Seneor was en dient als inleiding voordat je door de wijk loopt: het is klein, goedkoop en heel nuttig. Ga aan het eind van de middag, wanneer de wijk leeg is en het licht laag over het dal van de Clamores valt.
De Troonzaal, de Koningenzaal met zijn fries van Castiliaanse vorsten, de Wapenzaal en het Museum van de Koninklijke Artillerieschool. Voor de klim naar de Torre de Juan II betaal je apart: zo'n honderdvijftig treden van een smalle wenteltrap, met boven het dal en de sierra aan je voeten.
Twintig minuten bergaf vanaf het Alcázar, in het dal. Een twaalfhoek die rond 1208 werd gebouwd om het Heilig Graf in Jeruzalem na te bootsen, met in het midden een aedicula van twee verdiepingen. Beperkte openingstijden en op maandag dicht: controleer het voordat je afdaalt.
Ja, ruimschoots. De oude binnenstad is een smalle rotsuitloper die je in twintig minuten van punt tot punt doorloopt, en al het wezenlijke ligt op die as: aquaduct, kathedraal, Joodse wijk en Alcázar. Wat meestal afvalt, is de afdaling naar het dal van de Eresma voor de Vera Cruz en het uitzicht op het kasteel van beneden, waarvoor je nog anderhalf uur nodig hebt.
Hoe kom je er vanuit Madrid?
Met de hogesnelheidstrein vanaf Chamartín in minder dan een halfuur, al ligt het station buiten de stad en moet je een stadsbus naar het centrum nemen. Met de bus vanaf Moncloa doe je er iets meer dan een uur over, maar je komt direct in het centrum aan. Het is het makkelijkste dagtripje vanuit Madrid.
Wat is de beste volgorde om Segovia te bekijken?
Van oost naar west, langs de natuurlijke as: het aquaduct bij de Azoguejo, de klim naar de oude binnenstad, de kathedraal en de Plaza Mayor rond het middaguur, de Joodse wijk in de namiddag en het Alcázar als laatste. Zo loop je steeds in dezelfde richting, eet je halverwege en eindig je op het uiteinde met het beste licht.
Is de afdaling naar het dal van de Eresma de moeite waard?
Zeker, en dat is wat een goed bezoek van een uitstekend bezoek scheidt. Het is twintig minuten bergaf vanaf het Alcázar, langs het klooster van El Parral, tot de kerk van de Vera Cruz. Van daaruit verschijnt het kasteel als een stenen boeg op de rots, het beeld dat bijna niemand mee naar huis neemt. De terugweg gaat helemaal bergop.
Waar eet je de beste cochinillo?
De klassieke asadores liggen rond het aquaduct en aan de Plaza Mayor, en een aantal roostert al generaties in de houtoven. In het weekend reserveer je het best. Naast de cochinillo zijn de judiones de La Granja het proberen waard en, als dessert, de ponche segoviano.
Moet je toegangskaartjes reserveren?
Voor het Alcázar is het meestal niet nodig, behalve op feestdagen en lange weekenden, al loont het om online te kopen om de rij te vermijden. Voor de klim naar de toren van de kathedraal wel, want dat is een rondleiding met heel weinig plaatsen en beperkte tijden. Het aquaduct en de Joodse wijk zijn gratis en vragen niets.
Praktische informatie
Hoe kom je erMet de AVE, de hogesnelheidstrein, vanaf Madrid-Chamartín in minder dan een halfuur; met de bus vanaf Moncloa in iets meer dan een uur.
OnderwegAlles te voet. Van het aquaduct naar het Alcázar is het twintig minuten, steeds bergop.
GratisHet aquaduct, de Joodse wijk en de uitkijkpunten over het dal van de Clamores.
Beste tijdstipZonsopgang of zonsondergang bij het aquaduct: het scherende licht tekent de droge voegen.
EtenGeroosterde cochinillo in de asadores aan de Plaza Mayor en bij het aquaduct. Reserveer in het weekend.
Beste reistijdLente en herfst. De stad ligt op meer dan duizend meter: winter met sneeuw, zomer boven de 35 graden.
Op de kaart
🎧 Met Viavoy
Wandel door Segovia en luister in je eigen tempo
Download Viavoy en wandel offline door Segovia, wanneer je wilt.