Een klassieke theatergevel met luifel, op een hoek van een wijk die tot voor kort bergafwaarts ging. Het was het oude Alameda-theater, een bioscoop en zaal van oudsher, gesloten en wachtend tot iemand zou beslissen wat ermee moest gebeuren. In 2019 heropende Antonio Banderas, zelf afkomstig uit Málaga, het theater, en hij opende het door zelf te regisseren en te dansen in “A Chorus Line”, toen hij bijna zestig werd.
Wat het betekende voor de wijk
De Soho probeerde al een decennium overeind te krabbelen met muurschilderingen en galerieën, met wisselend resultaat. Dat een Hollywoodster hier zijn naam, zijn geld en zijn tijd in stak, deed meer voor het aanzien van deze straten dan welke campagne ook: in één klap was de wijk geen gok meer maar een bestemming.
Het plan was niet om een zaal te verhuren. Het idee was eigen musicalproducties in het Spaans te maken, met een vast gezelschap, een live orkest en lange seizoenen, iets wat in Spanje bijna helemaal in Madrid geconcentreerd was. Dat soort theater uit de hoofdstad halen was het riskante deel van het project.
Bij de verbouwing bleven de toneeltoren en de gevel van het oude Alameda behouden en werd al het andere gemoderniseerd: geluid, orkestbak, kleedkamers en zo'n duizend plaatsen. Van buiten lijkt het nog hetzelfde gebouw als altijd, en dat was precies de bedoeling.
Een theater dat je op een andere manier bezoekt
Het is geen monument dat je 's ochtends tijdens openingsuren vanbinnen bekijkt: het is een theater in bedrijf, en de manier om binnen te komen is een kaartje kopen voor een voorstelling. Kijk naar de programmering als je je reis plant, want de seizoenen zijn lang en er staat bijna het hele jaar wel iets op de affiche.
Het gebouw heeft bovendien een horecagedeelte op de bovenverdieping, open voor publiek en met een eigen ingang, dat dienstdoet als uitkijkpunt over de wijk en waar je het interieur ziet zonder dat je een voorstelling nodig hebt. Het is een van die dingen die niet in de reisgidsen staan en er gewoon zijn.
Een opmerking over de naam: in Málaga heet het gewoon het Teatro del Soho, al bevat de volledige naam de sponsoring van een bank. Vraag je op straat de weg, dan begrijpt iedereen je met “het theater van Banderas”.
Niet te missen
Het was het Alameda-theater
Een bioscoop en zaal van oudsher, jarenlang gesloten. De gevel en de toneeltoren zijn behouden.
Banderas heropende het in 2019
Hij regisseerde en danste zelf in “A Chorus Line”, toen hij bijna zestig was.
Musical met een vast gezelschap
Eigen productie in het Spaans en een live orkest, buiten Madrid. Dat was de riskante gok.
Het terras boven
Een horecagedeelte met een eigen ingang dat dienstdoet als uitkijkpunt over de wijk, zonder dat je een voorstelling nodig hebt.
Hoe het past in je bezoek aan Málaga
Het staat aan het begin van de Soho als je van de Alameda Principal komt, op minder dan tien minuten van de calle Marqués de Larios. Het ligt op de route tussen het centrum en het CAC, dus je komt er zonder omweg langs.
Als bezoek op zich kost het vijf minuten: het is een gevel. Wat zin heeft, is het opnemen in de wandeling langs de muurschilderingen van de wijk, die begint bij het CAC en langs de muurschildering van Obey loopt, en 's avonds terugkomen als er een voorstelling is.
Valt je reis samen met een musicalseizoen, dan loont het om vooruit te reserveren: de voorstellingen in het weekend raken uitverkocht en het publiek is grotendeels lokaal, niet toeristisch, wat meestal een goed teken is.
Veelgestelde vragen
En wist Banderas iets van musicals?
Meer dan het lijkt. Voordat hij dit theater heropende, had hij al het hoogste bereikt: in 2003 debuteerde hij op Broadway met de musical “Nine” en werd hij zelfs genomineerd voor een Tony Award, de grote prijs van het New Yorkse theater. Toen hij hier ging zingen en dansen, improviseerde hij dus niets; hij kwam thuis met zijn huiswerk goed gedaan, geleerd in het mekka zelf van de musical.
Is “Banderas” echt zijn achternaam?
Bijna, maar er zit een truc in. Bij zijn geboorte heette hij José Antonio Domínguez Bandera: “Domínguez” is de achternaam van zijn vader en “Bandera”, in het enkelvoud, die van zijn moeder, Ana. Toen hij de film in ging, voegde hij er een “s” aan toe, wat beter klonk op een affiche, en zo ontstond de “Banderas” die Hollywood veroverde. Zijn sterrennaam is dus die van zijn moeder, door hemzelf bijgewerkt. Een jongen uit het Málaga van de jaren zestig die een van de bekendste Spaanse gezichten ter wereld werd.
