Het ruikt naar vochtige aarde, naar laurier en naar bloemen. Het is de grote groene oase midden in de stad, en het draagt de naam van een inheemse aanvoerder die in de 15e eeuw weerstand bood aan de Castiliaanse troepen. Dat een park uit de 20e eeuw zo heet, is geen klein detail: het is een verklaring.
Van Engelse privétuin tot park van iedereen
Het werd ontworpen door Miguel Martín-Fernández de la Torre, dezelfde architect als die van Ciudad Jardín en het Pueblo Canario, en het werd in 1950 geopend.
Tot dan toe waren deze tuinen privé: ze waren van de Engelsen van het Hotel Santa Catalina en van de Britse kolonie die zich hier met de haven had gevestigd. Het gemeentebestuur kocht ze om ze eindelijk voor iedereen open te stellen.
Dat gebaar – de tuin van een elite die het park van iedereen werd – is vrij typerend voor wat er halverwege de 20e eeuw in veel Spaanse steden gebeurde, en hier krijgt het een extra betekenis door de buitenlandse herkomst van die elite.
Wie Doramas was
Doramas was een inheemse aanvoerder, een Canarische krijger die tijdens de verovering, in de 15e eeuw, het verzet tegen de Castiliaanse troepen leidde. En zijn figuur heeft iets bijzonders: hij kwam niet uit een adellijke familie, hij was van eenvoudige afkomst, en toch verwierf hij het bevel door pure moed, iets heel zeldzaams bij de oude Canariërs.
Hij hield stand tot het einde en sneuvelde rond 1481 in de strijd, volgens de overlevering in een tweegevecht bij Arucas. De herinnering aan hem zat zo diep dat ze vijf eeuwen in het volksgeheugen voortleefde.
Door dit park midden in de 20e eeuw naar hem te vernoemen, eiste men de prehispanische wortels van het eiland op en herinnerde men eraan dat hier vóór de verovering al een volk met eigen helden woonde. Dezelfde aanspraak zit achter El Museo Canario, in Vegueta.
Tussen de bomen staan drakenbloedbomen, de totemboom van de Canarische Eilanden: hij groeit zo traag dat zijn leeftijd moeilijk te schatten is, en hij kan eeuwen oud worden. Het verbazingwekkendste is dat hij “bloedt” als je hem verwondt: hij geeft een rode hars af die drakenbloed heet en die vroeger als medicijn en als kleurstof werd gebruikt.
Niet te missen
Het was een Engelse privétuin
Het gemeentebestuur kocht hem en stelde hem in 1950 open voor het publiek, met een ontwerp van Martín-Fernández de la Torre.
Doramas was van eenvoudige afkomst
Hij verwierf het bevel door pure moed, iets heel zeldzaams bij de oude Canariërs.
Hij sneuvelde rond 1481 in de strijd
Volgens de overlevering in een tweegevecht bij Arucas. De herinnering aan hem bleef vijf eeuwen bewaard.
De drakenbloedbomen “bloeden”
De totemboom van de Canarische Eilanden geeft een rode hars af die vroeger als medicijn en kleurstof werd gebruikt.
Hoe het past in je bezoek aan Las Palmas
Het ligt in Ciudad Jardín, tussen de oude binnenstad en het havengebied. In het park liggen het Pueblo Canario, het Museum Néstor en het Hotel Santa Catalina.
De stop duurt dertig minuten wandelen, of langer als je het museum binnengaat. Er is een vijver met eenden, er staan Indische laurierbomen en er zijn perken met tropische bloemen.
Het is de beste groene pauze van de stad en werkt als scharnier tussen de twee polen van Las Palmas: Vegueta en Triana in het zuiden, Santa Catalina en Las Canteras in het noorden.
Veelgestelde vragen
Wie was Doramas eigenlijk?
Een figuur om verliefd op te worden. Doramas kwam niet uit een adellijke familie, hij was van bescheiden afkomst, en toch won hij het bevel uit pure moed, iets heel zeldzaams bij de oude Canariërs. Hij verzette zich tot het einde en viel vechtend rond 1481, volgens de overlevering in een tweegevecht bij Arucas. Zijn herinnering zat zo diep dat een oud, weelderig laurierbos in het noorden van het eiland nog steeds zijn naam draagt, de Selva de Doramas. Hij was geen koning: hij was een volksheld. Daarom is dit park van hem.
Wat is er zo bijzonder aan die drakenbloedbomen?
De drakenbloedboom is onze totemboom, een overlevende uit een ander tijdperk. Hij groeit zo langzaam dat zijn leeftijd moeilijk te berekenen is, en kan eeuwen en eeuwen leven. Maar het verbazingwekkendste is dat hij “bloedt” als je hem verwondt: hij geeft een rode hars af, drakenbloed genoemd, die vroeger als medicijn, als kleurstof en zelfs in rituelen werd gebruikt. De oude Canariërs vonden het een magische boom, en dat verbaast me niet. Als je langs een loopt, kijk er dan met respect naar: misschien is hij ouder dan alles wat je vandaag hebt gezien.
