Het ligt op een eilandje dat aan alle vier de kanten door zee wordt omringd, en je bereikt het via een stenen pad van bijna een kilometer dat over het water is aangelegd. Vanaf daar draai je je om en verschijnt de hele stad als silhouet tegen de Atlantische Oceaan: de gele koepel, de uitkijktorens, de daken. Er is geen mooiere ansichtkaart van Cádiz dan deze, en de heenweg is de helft van waarvoor je komt.
Een eilandje met drieduizend jaar op zijn schouders
Deze rots is al vanaf het begin met de stad verbonden. Volgens een oude overlevering stond hier een tempel gewijd aan Kronos, de god van de tijd, aan het uiterste einde van de wereld die Grieken en Romeinen kenden, voorbij de Zuilen van Hercules. Of het nu waar is of niet, het laat zien wat deze plek in de denkbeeldige aardrijkskunde van de oudheid betekende.
In 1457 bouwden Venetiaanse zeelieden die op het eilandje in quarantaine lagen een kapel gewijd aan de heilige Sebastiaan op de ruïnes van een oude vuurtoren, en daar komt de naam vandaan. Het gebruik als plek voor medische afzondering herhaalde zich eeuwenlang, om voor de hand liggende redenen: het water scheidt het van de stad.
Het huidige kasteel werd vanaf 1706 opgetrokken, als onderdeel van het verdedigingsstelsel dat de stad pantserde na de Engelse plundering van 1596 en de dreigingen die volgden. Samen met het Castillo de Santa Catalina, aan het andere uiteinde van La Caleta, sloot het de westflank af.
De vuurtoren en het pad over de zee
De ijzeren vuurtoren werd in 1908 ontstoken en was een van de eerste elektrische van Spanje: eenenveertig meter licht die de schepen bij de ingang van de baai waarschuwt. De metalen constructie, op het terrein van het kasteel geplaatst, is vanuit de hele stad te zien en hoort bij het silhouet van Cádiz.
De toegang is een stenen pad van bijna een kilometer dat vanaf La Caleta de zee in loopt, grotendeels zonder reling en met het water dat aan beide kanten breekt. Bij vloed en wind spatten de golven over de hele lengte, en bij storm wordt het afgesloten.
Die kilometer lopen is het mooiste deel, en het loont om het langzaam te doen en je steeds om te draaien. Cádiz wijkt en krimpt, en halverwege heb je de hele stad in beeld, met de koepel van de kathedraal die het silhouet beheerst.
Niet te missen
Een kilometer over de zee
Het toegangspad loopt de zee in, grotendeels zonder reling. Bij storm wordt het afgesloten.
De tempel van Kronos
Volgens een oude overlevering stond hier een heiligdom aan het uiterste einde van de bekende wereld, voorbij de Zuilen van Hercules.
Elektrische vuurtoren uit 1908
Een van de eerste van Spanje: eenenveertig meter ijzeren constructie, vanuit de hele stad te zien.
De mooiste ansichtkaart van Cádiz
Halverwege het pad, als je je omdraait: de hele stad in beeld, met de koepel die het silhouet beheerst.
Hoe het past in je bezoek aan Cádiz
Het pad begint aan het eind van het strand van La Caleta, aan de westkant van de oude binnenstad, op vijftien minuten lopen van de kathedraal en op vijf van het Gran Teatro Falla. Het is de natuurlijke afsluiting van elke route door de stad.
Het terrein heeft wisselende openingstijden en is in verschillende perioden wegens werkzaamheden gesloten geweest, dus controleer dat voordat je de kilometer loopt. Dat gezegd hebbende loont de wandeling zelf ook als het kasteel dicht is, want het uitzicht heb je vanaf het pad.
Het moment is de zonsondergang, zonder twijfel. La Caleta ligt op het westen, de zon gaat recht ervoor onder en van hieruit zie je haar in de Atlantische Oceaan zakken, met de twee kastelen en de stad als silhouet. Het is waarschijnlijk het mooiste einde van de dag aan de Andalusische kust.
Veelgestelde vragen
En welke oude tempel zou er op dit eilandje hebben gestaan?
Volgens een oude overlevering stond hier een tempel gewijd aan Cronos, de god van de tijd, aan het uiterste einde van de bekende wereld voor Grieken en Romeinen. Denk er maar eens over na: je draagt eeuwen geschiedenis op je rug en staat op de plek waar voor de Ouden het land bijna ophield.
