Het is een hellend plein, met arcaden aan twee kanten en aan het eind een stenen muur met torens waarachter je niets ziet. Die muur is de grens: aan de andere kant begint de monumentale stad, en het plein werkt als voorportaal. Het is het punt waar Cáceres in tweeën breekt, en die positie als grens verklaart waarom het er zo anders uitziet dan wat erachter ligt.
Buiten de muur, en juist daarom levendig
Het plein werd buiten de muren aangelegd, naast het westelijke muurvak van de ommuring, en die plek is geen toeval: het was de ruimte voor de markt, de jaarmarkten en openbare plechtigheden, functies die oppervlakte nodig hadden en niet pasten in een adellijke stad die dicht opeengepakt stond en vol paleizen was.
De vorm volgt het terrein, dat naar het westen afloopt, dus de bodem helt duidelijk en de gebouwen aan de zijkanten lopen trapsgewijs af. De doorlopende arcaden, met bogen op pijlers, maakten overdekte handel mogelijk in een klimaat waar de zomer ruim boven de veertig graden uitkomt.
Die commerciële, volkse oorsprong verklaart waarom dit vandaag het plein is waar de stad leeft: terrassen, mensen die oversteken, straatmarktjes, concerten. Binnen de muur is er niets vergelijkbaars, want binnen woonden geen gewone mensen maar de adel.
De muur die twee steden scheidt
De oostkant van het plein wordt afgesloten door de muur van de Almohaden met zijn torens, en daar zit het interessante: Cáceres bewaart de islamitische ommuring uit de 12e eeuw vrijwel compleet, met haar torens van stampleem, iets uitzonderlijks op het Iberisch Schiereiland, omdat bijna alle stedelijke ommuringen van de Almohaden verdwenen zijn.
Toen de stad in 1229 definitief werd veroverd, braken de edelen die zich binnen vestigden de muren niet af: ze hergebruikten ze en bouwden hun versterkte huizen ertegenaan. Daarom is de ommuring heel gebleven, en daarom zie je vanaf dit plein een doorlopende rij torens.
Boven dat muurvak valt de Torre de Bujaco op, de hoogste, die over het plein uitkijkt, en ernaast opent zich de Arco de la Estrella, de belangrijkste doorgang naar binnen. Wie erdoor loopt, gaat in twintig meter van de ene stad naar de andere.
Niet te missen
Het ligt buiten de muur
Het werd buiten de muren aangelegd omdat de markt en de jaarmarkten niet pasten in een adellijke stad die volgepakt stond met paleizen.
De bodem helt
Het terrein loopt naar het westen af, dus het plein is niet vlak en de gebouwen aan de zijkanten lopen trapsgewijs af.
De muur aan het eind is van de Almohaden
Cáceres bewaart de islamitische ommuring uit de 12e eeuw bijna compleet, iets uitzonderlijks op het Iberisch Schiereiland.
Twee steden op twintig meter
Buiten het levende plein met terrassen en bewoners; binnen het adellijke geheel, bijna zonder inwoners. Om dat contrast draait het.
Hoe het past in je bezoek aan Cáceres
Het is het vertrekpunt van elke route en de plek waar je parkeert, eet en iets drinkt, want binnen de monumentale stad is het aanbod veel beperkter. Hier zit ook het toeristenbureau.
Vanaf hier ga je de ommuring binnen door de Arco de la Estrella, en het effect is gezocht: je verlaat de drukte en het licht van het plein, gaat door een overwelfde doorgang in het halfduister en komt ineens uit in het middeleeuwse geheel.
Het moment is de schemering en de avond. De monumentale stad wordt verlicht en vanaf het plein zie je het silhouet van de torens afgetekend, en omdat het deel binnen de muren heel weinig bewoners heeft, is het op die uren vrijwel leeg terwijl het plein vol is. Dat contrast is heel typisch Cáceres.
Veelgestelde vragen
Wist je dat dit plein een wereldpodium wordt?
Sinds 1992 is de Plaza Mayor het decor van het WOMAD-festival, het festival van wereldmuziek dat door Peter Gabriel op gang werd gebracht. Een paar dagen in mei vullen duizenden mensen het plein en de straten van de oude binnenstad om naar muziek van de vijf continenten te luisteren, gratis en in de open lucht. Het is een van de evenementen die dit stenen plein het meest tot leven wekken.
