Het hart van het dorp en vooral de enige vlakke plek van Albarracín: alles is hier helling, behalve deze kleine adempauze waar je eindelijk beide voeten op dezelfde hoogte kunt neerzetten. Het plein is klein, onregelmatig en ligt op de plek van de vroegere islamitische soek.
Een soek die een salon werd
Het is geen toeval dat het leven zich juist hier concentreert. Deze ruimte ligt op de plek van de soek, de markt uit de islamitische tijd, en is sindsdien nooit opgehouden het ontmoetingspunt van het dorp te zijn.
Die continuïteit is gebruikelijk: de handelsruimtes van een medina overleven een wisseling van eigenaar omdat de logica die ze schiep – een toegankelijke vlakte midden in het stratenweefsel – bij elke eigenaar geldig blijft.
Kijk omhoog naar de houten galerij langs het hoofdgebouw, een soort doorlopend balkon op staanders. Van daaruit werd het nieuws omgeroepen, werden de feesten bekeken en werd de drukte van de markt in de gaten gehouden.
Stel je het plein voor op een marktdag: de kudden die uit de sierra afdalen, de wol die van eigenaar wisselt, de geur van vers brood en brandhout. Albarracín leefde eeuwenlang van de transhumante veeteelt, en op dit plein werden de zaken beklonken.
De roodachtige steen en de zonsondergang
De kleur is het kenmerk van het dorp: roodachtige steen en gips, gekleurd door de rodeno, de rode zandsteen uit de sierra waarmee de huizen werden gebouwd en bekleed.
Die tint geeft het een heel bijzonder warm licht, vooral bij zonsondergang, als de laagstaande zon de gevels laat gloeien. Dat is het moment om op dit plein te zijn, en de reden dat het dorp de bijnaam “het rode Albarracín” heeft gekregen.
Het geheel is sinds 1961 beschermd als nationaal monument en is al tientallen jaren kandidaat voor werelderfgoed. De middeleeuwse kern is vrijwel ongeschonden, met nauwelijks een modern spoor.
Daarom is het een natuurlijk decor geworden voor film en televisie: zet een camera op dit plein en je gaat vijf eeuwen terug in de tijd, zonder decorbouw. Komt het je bekend voor van een scherm, dan is dat geen toeval.
Niet te missen
De enige vlakke plek van het dorp
Alles in Albarracín is helling, behalve deze kleine adempauze in het midden.
Op de plek van de soek
De markt uit de islamitische tijd. Sindsdien is het nooit opgehouden het ontmoetingspunt te zijn.
De houten galerij
Een doorlopend balkon op staanders, vanwaar het nieuws werd omgeroepen.
Het rood komt van de rodeno
De rode zandsteen uit de sierra waarmee de huizen werden gebouwd en bekleed.
Zo past het in je bezoek aan Albarracín
Het is het geografische en sociale middelpunt van het dorp, en het punt waar alle routes beginnen: omhoog naar het kasteel en de kathedraal, omlaag naar Santa María en de rivier.
De stop duurt vijftien of twintig minuten, plus de tijd dat je blijft hangen voor een drankje. Hier zitten ook de bars en restaurants van het dorp, dus het werkt als uitvalsbasis voor de dag.
En het is de plek voor een pauze voor of na de klim naar de Torre del Andador, het echt steile stuk van de route en het beste uitkijkpunt van allemaal.
Veelgestelde vragen
Komt het je bekend voor, van een scherm misschien?
Dat zou niet vreemd zijn. Met zijn onaangetaste middeleeuwse kern en nauwelijks een spoor van moderniteit is Albarracín uitgegroeid tot een natuurlijk decor voor film en televisie. Het volstaat een camera op dit plein te zetten om vijf eeuwen terug te gaan in de tijd, zonder decorbouw.
