Guggenheim'a beş dakika uzaklıkta, asırlık ağaçlarla dolu bir parkın içinde duruyor ve pek çok ziyaretçi içeri girmeden önünden geçip gidiyor. Bu büyük bir hata: dünya titanyumu görmek için kuyruğa girerken Bilbaolular buraya sessizce El Greco'yu ve Goya'yı görmeye geliyordu. Kökenleri 1908'e uzanıyor ve koleksiyonu sekiz yüzyılı kapsıyor; bu da onu Bask Bölgesi'nin en zengin koleksiyona sahip müzesi yapıyor.
Gösterişsiz bir binada sekiz yüzyıl
Ziyaret rotası Gotik ahşap panolar ve Flaman resmiyle başlıyor, Francis Bacon ya da Antoni Tàpies gibi isimlerle çağdaş sanata kadar uzanıyor. Arada koleksiyonu ayakta tutan eserler var: büyük boyutlu bir El Greco, Zurbarán'ın, Ribera'nın ve Goya'nın eserleri, aralarında birkaç portre de var.
Öteki ayağı Bask resmi ve burada müzenin yeri kelimenin tam anlamıyla doldurulamaz. Zuloaga, Regoyos, Zubiaurre kardeşler, Arteta: Madrid müzelerinde birkaç salonda geçiştirilen, burada ise hak ettiği yeri alan bir bölüm. Bask Bölgesi'nin 1890 ile 1936 arasında kendini nasıl gördüğünü anlamak için bundan iyi bir yer yok.
Bir de neredeyse herkesi şaşırtan bir sürpriz var. İspanyol resimlerinin arasında asılı gerçek bir Gauguin karşına çıkıyor: 1888'de Arles'da, tam da Van Gogh'la aynı evi paylaştığı aylarda resmettiği çamaşırcı kadınlar. Bu çapta bir eserin bir Fransız müzesinde değil de burada olması, bu koleksiyonun nasıl oluştuğu hakkında çok şey söylüyor.
Halkın müzesi
Ona duyulan sevgiyi açıklayan yerel bir gelenek var: uzun süre giriş haftanın büyük bölümünde ücretsizdi; açık amaç, turistlere yönelik bir hizmet değil herkesin erişebileceği bir müze olmasıydı. Bugün de ücretsiz giriş dilimlerini koruyor ve bunlar kendi düzeyindeki herhangi bir müzeninkilerle karşılaştırıldığında oldukça cömert.
Bina 1945 tarihli bir gövdeyle yetmişli yıllardan kalma bir eki birleştiriyor ve dışarıdan pek göze çarpmıyor. Doña Casilda Parkı'nın içinde yer aldığı için ziyaret ağaçların altında bir yürüyüşle ikiye bölünebilir; ayrıca semtin en iyi duraklarından biri olan teraslı bir kafeteryası var.
Müze, Norman Foster'ın ofisinin tasarladığı büyük bir genişletme sürecinin tam ortasında; bu da bazı bölümlerin inşaattan etkilenebileceği ve salonların düzeninin değişebileceği anlamına geliyor. Gitmeden önce kontrol etmekte fayda var. Bu arada Foster, buralıların fosteritos dediği kavisli cam metro girişleriyle şehirde zaten iz bırakmıştı.
Kaçırılmayacaklar
Beklenmedik bir Gauguin
1888'de Arles'da, tam da Van Gogh'la aynı evi paylaştığı sırada resmedilmiş çamaşırcı kadınlar. İspanyol resimlerinin arasında karşına çıkıyor.
En iyi Bask resmi
Zuloaga, Regoyos, Arteta ve Zubiaurre'ler hak ettikleri alanla. Madrid'de iki salon kaplıyorlar; burada bir müze.
Ücretsiz giriş dilimleri
Herkesin erişebileceği bir müze olma amacıyla doğdu ve kendi kategorisinde pek rastlanmayan geniş ücretsiz dilimlerini koruyor.
Norman Foster'ın genişletmesi
Şehrin metro girişlerine imza atan ofis müzeyi genişletiyor. Bazı bölümler etkilenmiş olabilir.
Bilbao gezine nasıl uyar
Doña Casilda Parkı'nda, Guggenheim'a yürüyerek beş, Gran Vía'ya on dakika mesafede. Büyük müzenin doğal tamamlayıcısı ve Bilbao'dan yalnızca mimari görmüş olarak ayrılmamanın yolu.
İşe yarayan, ikisini aynı güne koymak ama art arda değil: sabah Guggenheim, öğle yemeği ve öğleden sonra arada parkla birlikte Güzel Sanatlar. Art arda iki büyük müze herkesi yorar.
Bir buçuk saat ayır, Bask resmi ilgini çekiyorsa iki. Saatler uyuyorsa ücretsiz dilimden de yararlan; bu müzede bu sembolik bir jest değil, günün geniş bir bölümü.
Sık sorulan sorular
Bu müzenin büyük bir şatafatla yenilendiği doğru mu?
Evet, hem de çok önemli bir imzayla. Büyük genişlemeyi gezegenin en ünlü mimarlarından Norman Foster'ın stüdyosu tasarladı. Ve çok güzel bir gönderme var: Foster, Bilbaoluların sevgiyle “fosteritos” dediği o kavisli cam girişlerle, metro ağızlarıyla Bilbao'da izini zaten bırakmıştı. Yani sessiz, taştan müze de sonunda yıldız mimarlık dokunuşuna kavuşuyor. Burada kimse güzel inşa etme zevkinden kaçamıyor.
Beklemediğim sürpriz bir eser var mı?
Birden fazla. İnsanlar İspanyol resmini düşünerek gelir ve birden duvarda asılı gerçek bir Gauguin'le karşılaşır: Fransa'nın güneyinde, Arles'da, 1888'de, tam da Van Gogh'la aynı evi paylaştığı aylarda boyanmış çamaşırcı kadınlar. Fransız sanatının böyle bir mücevherinin Bilbao'daki bir müzede asılı olması, bu şehrin sahip olduğu hırs ve para hakkında çok şey söyler. Yalnızca yerel bir müze değil: dünya çapında birinci sınıf hazineler saklıyor.
