Ένα μακρύ κτίριο από κόκκινο τούβλο, με τόξα και παράθυρα στη σειρά, που βλέπει στο νερό του λιμανιού. Είναι το Παλάου δε Μαρ, και είναι ο μόνος επιζών από τη σειρά των μεγάλων λιμενικών αποθηκών που κάλυπταν όλη αυτή την προβλήτα πριν από έναν αιώνα. Μέσα στεγάζει το Μουσείο Ιστορίας της Καταλονίας, και από πάνω έχει κάτι που σχεδόν κανείς δεν χρησιμοποιεί: μια δημόσια και δωρεάν ταράτσα με μία από τις καλύτερες θέες στο λιμάνι και στις στέγες της Μπαρσελονέτα.
Η τελευταία αποθήκη που στέκει όρθια
Γύρω στο 1900, όταν η διακίνηση εμπορευμάτων στο λιμάνι βρισκόταν στο απόγειό της, αυτή η προβλήτα ήταν μια συνεχής σειρά από εμπορικές αποθήκες: τεράστιες αίθουσες από τούβλο όπου αποθηκεύονταν τα σιτηρά, το βαμβάκι, το κακάο και ό,τι έμπαινε στη Βαρκελώνη από τη θάλασσα. Οι λιμενεργάτες δούλευαν εδώ δίπλα στο πλοίο.
Όταν η κίνηση μεταφέρθηκε σε πιο σύγχρονες και μηχανοποιημένες προβλήτες, οι αποθήκες έμειναν άδειες και έπεφταν η μία μετά την άλλη, κυρίως στη μεγάλη ανάπλαση του θαλάσσιου μετώπου πριν από το 1992. Αυτή σώθηκε παρά τρίχα και αποκαταστάθηκε ως πολιτιστικός χώρος.
Πρόσεξε την πρόσοψη: το τούβλο είναι φαγωμένο από το αλάτι του θαλασσινού αέρα, με τους αρμούς διαβρωμένους και το χρώμα άνισο. Είναι μια υφή που τη δίνουν μόνο εκατό χρόνια σε είκοσι μέτρα από το νερό, και είναι επίσης ο λόγος που αυτά τα κτίρια χρειάζονται συνεχή συντήρηση.
Χίλια χρόνια Καταλονίας σε τέσσερις ορόφους
Το Μουσείο Ιστορίας της Καταλονίας καταλαμβάνει το εσωτερικό και προτείνει μια χρονολογική διαδρομή από την προϊστορία ως σήμερα. Είναι ένα πολύ διδακτικό και πολύ απτό μουσείο: υπάρχουν αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος μιας παράγκας, ενός αντιαεροπορικού καταφυγίου του Εμφυλίου, ενός τραμ και μιας ιβηρικής καλύβας, φτιαγμένες για να μπεις και να τις αγγίξεις.
Λειτουργεί ιδιαίτερα καλά με παιδιά και με όποιον δεν ξέρει τίποτα για την ιστορία της Καταλονίας και θέλει μια βάση. Είναι επίσης, αναπόφευκτα, ένα μουσείο με αφήγημα: δημιουργήθηκε το 1996 με απόφαση της Ζενεραλιτάτ και λέει την ιστορία από μια συγκεκριμένη οπτική. Αν το ξέρεις, δεν χάνει την αξία του· σε βοηθά να το διαβάσεις.
Η ταράτσα του τελευταίου ορόφου έχει ελεύθερη πρόσβαση, ακόμη κι αν δεν μπεις στο μουσείο. Υπάρχει ένα εστιατόριο, αλλά μπορείς να ανέβεις μόνο για να κοιτάξεις: από εκεί βλέπεις ολόκληρο το Πορτ Βελ, τη Ράμπλα δε Μαρ, το Μουντζουίκ και τις στέγες της Μπαρσελονέτα με τη θάλασσα από πίσω. Είναι μία από τις καλύτερες δωρεάν θέες στο κέντρο της Βαρκελώνης.
Μη χάσεις
Η δωρεάν ταράτσα
Τελευταίος όροφος, ελεύθερη πρόσβαση χωρίς να μπεις στο μουσείο. Πορτ Βελ, Μουντζουίκ και Μπαρσελονέτα με μια ματιά.
Η μόνη που έμεινε
Όλη αυτή η σειρά της προβλήτας ήταν από πανομοιότυπες αποθήκες. Οι υπόλοιπες γκρεμίστηκαν.
Το τούβλο φαγωμένο από το αλάτι
Εκατό χρόνια σε είκοσι μέτρα από το νερό αφήνουν μια υφή που δεν μιμείται.
Αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος
Μια παράγκα, ένα αντιαεροπορικό καταφύγιο, ένα τραμ. Ένα μουσείο για να μπεις και να αγγίξεις, όχι για να κοιτάς βιτρίνες.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Βαρκελώνη
Βρίσκεται στην προβλήτα Μολ δε λα Μπαρσελονέτα, ανάμεσα στο Πορτ Βελ και τη γειτονιά. Είναι η φυσική στάση ανάμεσα στον περίπατο στο λιμάνι και την είσοδο στη Μπαρσελονέτα, πέντε λεπτά από την Πλάσα δε λα Μπαρσελονέτα.
Μπροστά από το κτίριο, στον παραλιακό δρόμο, υπάρχει μια σειρά από βεράντες εστιατορίων με τραπέζια έξω και θέα στο νερό. Είναι ευχάριστο και είναι ακριβό: όπως σε όλες τις πόλεις-λιμάνια, η πρώτη γραμμή πληρώνεται. Δύο δρόμους πιο μέσα, στη Μπαρσελονέτα, τρως καλύτερα και για αρκετά λιγότερα.
Αν έχεις λίγο χρόνο και πρέπει να διαλέξεις ένα μουσείο ιστορίας στη Βαρκελώνη, το MUHBA της Πλάσα δελ Ρέι —με τα τέσσερις χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα της ρωμαϊκής Μπαρκίνο κάτω από τη γη— είναι πιο θεαματικό. Αυτό είναι πιο παιδαγωγικό και καλύπτει πολύ περισσότερο χρόνο. Και μόνο αυτό έχει την ταράτσα.
Συχνές ερωτήσεις
Κι οι άλλες αποθήκες του λιμανιού;
Τις γκρέμισαν όλες. Κατά μήκος αυτής της προβλήτας υπήρχε μια ολόκληρη σειρά από μεγάλες εμπορικές αποθήκες σαν αυτή, χτισμένες γύρω στο χίλια εννιακόσια, όταν το λιμάνι ξεχείλιζε από εμπορεύματα. Με τον καιρό η κίνηση πήγε σε πιο σύγχρονες προβλήτες, άδειασαν και τις γκρέμιζαν μία μία. Αυτή σώθηκε από θαύμα επειδή την αποκατέστησαν για τους Αγώνες του ενενήντα δύο, και έτσι γλίτωσε την κατεδάφιση όταν πια κανείς δεν έδινε δεκάρα γι' αυτήν.
