Barcelona · Τι να δεις

Ανάκτορο Μακάγια

Palau Macaya

Στο Πασέιγ δε Σαντ Ζουάν, μια φαρδιά δεντροφυτεμένη λεωφόρο από όπου σχεδόν δεν περνούν τουρίστες, ανοίγεται μια πρόσοψη φωτεινά λευκή, καλυμμένη με λεπτότατα σγκραφίτο. Είναι το Παλάου Μακάγια, έργο του Ζουζέπ Πουτζ ι Καδαφάλκ που ολοκληρώθηκε γύρω στο 1901, και είναι το μοντερνιστικό κτίριο της Βαρκελώνης που επισκέπτεσαι πιο εύκολα: λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο, η είσοδος είναι ελεύθερη και η αυλή του με τη σκάλα είναι από τις ωραιότερες του Eixample. Σχεδόν κανείς δεν το ξέρει.

Το σγκραφίτο, ή πώς ζωγραφίζεις ξύνοντας

Όλη η πρόσοψη είναι δουλεμένη με σγκραφίτο, μια τεχνική πολύ ριζωμένη στην Καταλονία: απλώνονται στρώσεις κονιάματος σε διαφορετικά χρώματα και, όσο είναι ακόμη νωπές, ξύνεται η πάνω για να φανεί η από κάτω. Το σχέδιο δεν είναι ζωγραφισμένο από πάνω, είναι χαραγμένο στον ίδιο τον τοίχο, και γι' αυτό αντέχει έναν αιώνα βροχής χωρίς να χάσει την καθαρότητά του.

Το αποτέλεσμα εδώ είναι ένα σχεδόν εκτυφλωτικό λευκό με φυτικά και γεωμετρικά μοτίβα που διατρέχουν ολόκληρη την πρόσοψη. Είναι σκόπιμη αντίστιξη στη σκαλισμένη πέτρα του Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας, του ίδιου αρχιτέκτονα και πολύ κοντινής χρονολογίας: το ένα σπίτι ζωγραφίζεται με φως, το άλλο σμιλεύεται με σκιά.

Τα πέτρινα γλυπτά της εισόδου τα υπέγραψε ο Εουζέμπι Αρνάου, όπως σε τόσα άλλα μοντερνιστικά κτίρια. Κοιτάζοντας την πρόσοψη, η αίσθηση ότι αυτό το παλάτι μοιάζει με την Κάζα Αματγιέρ του Πασέιγ δε Γκράσια δεν είναι τυχαία: είναι από το ίδιο χέρι και από τα ίδια χρόνια.

Ο γλύπτης με το ποδήλατο

Πλησίασε τα ανάγλυφα που πλαισιώνουν την κύρια πόρτα και ψάξ' τα με την ησυχία σου: ανάμεσα στις μορφές υπάρχει μία που έχει γίνει διάσημη, ένας τύπος καβάλα σε ποδήλατο. Η συνήθης ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για ένα κλείσιμο του ματιού στον ίδιο τον Πουτζ ι Καδαφάλκ, που πήγαινε στο εργοτάξιο με ποδήλατο, κάτι αρκετά σκανδαλώδες για έναν κύριο της θέσης του το 1900.

Τέτοια σκαλισμένα αστεία είναι σταθερά του καταλανικού μοντερνισμού και πολύ λίγοι τα ψάχνουν: στα κτίρια της εποχής υπάρχουν φωτογράφοι, ποδηλάτες, γραμμόφωνα και αυτοκίνητα κρυμμένα ανάμεσα σε αγίους και δράκους, σαν μικρές υπογραφές της νεωτερικότητας που γλιστρούν μέσα σε μια μεσαιωνική γλώσσα.

Η εσωτερική αυλή, με την ακάλυπτη μαρμάρινη σκάλα και τις κολόνες της, είναι το καλύτερο κομμάτι και είναι ανοιχτή. Είναι μια οικιακή εκδοχή του σχήματος του καταλανικού αστικού γοτθικού —πόρτα, αυλή, σκάλα προς τον κύριο όροφο— που ο Πουτζ ήξερε σε βάθος ως ιστορικός και εφάρμοσε εδώ με μοντερνιστικό κλειδί.

Μη χάσεις

Το λευκό σγκραφίτο

Το σχέδιο δεν είναι ζωγραφισμένο: είναι ξυσμένο πάνω σε στρώσεις κονιάματος. Γι' αυτό μένει άθικτο έναν αιώνα.

Ο γλύπτης με το ποδήλατο

Κρυμμένος στα ανάγλυφα της εισόδου. Ένα κλείσιμο του ματιού στον αρχιτέκτονα, που πήγαινε στο εργοτάξιο με ποδήλατο το 1900.

Η αυλή με τη σκάλα

Καταλανικό αστικό γοτθικό με μοντερνιστικό κλειδί, και με ελεύθερη πρόσβαση. Από τις ωραιότερες του Eixample.

Δωρεάν είσοδος

Είναι πολιτιστικό κέντρο σε λειτουργία, όχι μνημείο με εισιτήριο. Σχεδόν κανείς δεν μπαίνει.

Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Βαρκελώνη

Βρίσκεται στο Πασέιγ δε Σαντ Ζουάν, δέκα λεπτά με τα πόδια από τη Σαγράδα Φαμίλια και άλλα δέκα από τη Ντιαγκονάλ και το Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας. Είναι μια φυσική στάση ανάμεσα σε αυτά τα δύο σημεία και σε γλιτώνει από το περπάτημα σε λεωφόρους χωρίς σκιά.

Καθώς είναι πολιτιστικό κέντρο σε λειτουργία, έχει ωράριο φορέα, όχι μνημείου: ανοίγει από Δευτέρα ως Παρασκευή και με μειωμένο ωράριο τα Σαββατοκύριακα, με εκθέσεις και εκδηλώσεις που μερικές φορές περιορίζουν την πρόσβαση σε κάποιες αίθουσες. Η αυλή και το ισόγειο συνήθως είναι διαθέσιμα.

Και μια σύσταση για την περιοχή: το Πασέιγ δε Σαντ Ζουάν είναι από τους καλύτερους περιπάτους της Βαρκελώνης για να μην κάνεις τίποτα. Είναι δεντροφυτεμένο, έχει βεράντες κάθε λίγα μέτρα, ποδηλατόδρομο και παιδιά που παίζουν, και δεν εμφανίζεται σε καμία λίστα με τα απαραίτητα. Μετά τη Σαγράδα Φαμίλια, είκοσι λεπτά καθισμένος εδώ σου φτιάχνουν τη μέρα.

Συχνές ερωτήσεις

Πώς γίνεται αυτό το λευκό σχέδιο της πρόσοψης;

Είναι μια πανέμορφη και πολύ καταλανική τεχνική, το σγκραφίτο. Αντί να ζωγραφίσεις το σχέδιο από πάνω, βάζεις τη μία πάνω στην άλλη στρώσεις κονιάματος σε διαφορετικά χρώματα και, όσο είναι ακόμη νωπές, ξύνεις την επάνω για να φανεί η από κάτω, σαν να ζωγραφίζεις γρατζουνώντας. Έτσι τα μοτίβα μένουν χαραγμένα στον ίδιο τον τοίχο και αντέχουν αιώνες στο ύπαιθρο. Οι μοντερνιστές διέσωσαν αυτή την παλιά τέχνη και τη γέμισαν φαντασία. Πλησίασε: δεν υπάρχει μπογιά, υπάρχει δέρμα τοίχου ξυσμένο με υπομονή χρυσοχόου.

Ανακάλυψε την πόλη Barcelona και άκουσέ την με τον δικό σου ρυθμό

Γύρισέ την με ντόπιους ξεναγούς, με τον δικό σου ρυθμό και χωρίς σύνδεση.

Εφαρμογή Viavoy

Άλλα μέρη στην πόλη Barcelona

Πλατεία Μπαρσελονέτα και Σαντ Μικέλ ντελ Πορτ

Πλάθα Νόβα και το ρωμαϊκό τείχος

Παραλία Μπαρσελονέτα

Πορτ Βελ

Σαντ Πάου ντελ Καμπ

Σάντα Μαρία ντελ Μαρ