Ponad czterdzieści hektarów drzew, alej, fontann i monumentalnych schodów na południowym skraju miasta – płuca stolicy położonej w suchej dolinie, gdzie cień nie jest luksusem, lecz koniecznością. Park nosi imię aragońskiego pieśniarza, pisarza i polityka, którego miasto bardzo kochało, a w środku kryje ogród botaniczny z dwustuletnią historią.
Park przeciw klimatowi
Saragossa ma skrajnie kontynentalny klimat: lata powyżej czterdziestu stopni, zimne zimy i północno-zachodni wiatr cierzo, który przez kilka dni w miesiącu wieje mocno i sucho. W takich warunkach park tej skali nie jest ozdobą miasta, lecz infrastrukturą klimatyczną.
Projekt pochodzi z początku XX wieku i nawiązuje do wzoru dziewiętnastowiecznego parku miejskiego: wielkie proste aleje, okrągłe placyki, monumentalne fontanny i gęsta roślinność ułożona tak, by dawać ciągły cień. Główne schody z kaskadą są centralnym elementem tej scenografii.
W najwyższym punkcie stoi pomnik Alfonsa I Wojownika, króla, który odebrał Saragossę muzułmanom w 1118 roku, na punkcie widokowym, z którego widać cały park i sporą część miasta. To zwieńczenie głównej osi.
Ogród botaniczny i Rincón de Goya
W parku znajduje się Ogród Botaniczny, którego początki sięgają XVIII wieku, kiedy Królewskie Aragońskie Towarzystwo Ekonomiczne założyło ogród do nauczania botaniki rolniczej. Zachowuje kolekcje uporządkowane według kryteriów naukowych i stuletnie okazy.
Jest tu też Rincón de Goya, pawilon z 1928 roku, pierwszy budynek racjonalistyczny wzniesiony w Hiszpanii: czyste bryły, płaski dach, poziome okna i żadnych ustępstw na rzecz dekoracji, kilka lat zanim ten język architektury się tu upowszechnił.
Park zmienił nazwę w 2010 roku i nosi imię José Antonio Labordety, pieśniarza, pisarza, nauczyciela i posła, który przez dziesięciolecia był głosem pewnej idei Aragonii i którego miasto uznało za swojego. Jego piosenka „Canto a la libertad” pełni w praktyce rolę nieoficjalnego hymnu regionu.
Nie do przegapienia
Infrastruktura, nie ozdoba
Przy latach powyżej czterdziestu stopni i wiejącym cierzo cień w Saragossie jest koniecznością.
Ogród botaniczny jest z XVIII wieku
Powstał jako ogród do nauczania botaniki rolniczej Królewskiego Aragońskiego Towarzystwa Ekonomicznego.
Pierwszy racjonalizm w Hiszpanii
Rincón de Goya z 1928 roku to pierwszy budynek racjonalistyczny wzniesiony w kraju, kilka lat przed upowszechnieniem się tego języka.
Alfons I na szczycie
Pomnik króla, który zdobył miasto w 1118 roku, wieńczy główną oś, na punkcie widokowym górującym nad parkiem.
Jak to wpasować w zwiedzanie Saragossy
Leży na południowym skraju miasta, dwadzieścia minut pieszo od centrum wzdłuż Paseo de la Independencia albo kilka minut tramwajem. To jedyne miejsce z tego przewodnika położone wyraźnie poza starym miastem i sprawdza się jako plan na popołudnie, a nie szybki przystanek.
Po drodze miniesz Paraninfo i bazylikę Santa Engracia, więc całą południową oś miasta łatwo połączysz w jedno popołudnie.
Wstęp jest wolny i bezpłatny, w godzinach otwarcia parku. Latem to praktycznie jedyne miejsce w mieście, gdzie w południe da się przebywać na świeżym powietrzu, i to wystarczający powód, żeby tu przyjść, jeśli podróżujesz w lipcu albo w sierpniu.
Najczęstsze pytania
Dlaczego tak kochaliśmy Labordetę?
Bo był kimś dużo więcej niż piosenkarzem. Skomponował „Canto a la libertad”, który dla Aragończyków jest niemal naszym prawdziwym hymnem, tym, który ściska za gardło, kiedy zabrzmi. Przemierzył Hiszpanię wieś po wsi w programie telewizyjnym „Un país en la mochila”, pokazując życie prostych ludzi z czułością, która podbijała serca. Nauczyciel, poeta, poseł z tych, którzy mówili, co myślą... Głos tej ziemi, po prostu.
Skąd się wziął ten tak stary ogród botaniczny?
Od garstki oświeconych umysłów, które chciały ulepszyć swoją ziemię. Pod koniec XVIII wieku Real Sociedad Económica Aragonesa de Amigos del País, jedno z tych stowarzyszeń, które marzyły o modernizacji kraju za pomocą nauki i rolnictwa, założyło tu ogród do badania i aklimatyzacji roślin. Z tamtego nasionka wywodzi się ten botaniczny zakątek. Pomyśl, że w tej samej ziemi pielęgnuje się rośliny od czasów, gdy nie było jeszcze niemal niczego z tego, co widzisz wokół.
