Przecina Tormes od dwóch tysięcy lat i to z jego powodu Salamanka leży tam, gdzie leży. Był częścią Vía de la Plata, rzymskiej drogi łączącej Méridę z Astorgą przez zachód Półwyspu, a jego zadanie jest wciąż to samo: przeprowadzić przez rzekę. Z jego łuków piętnaście to wciąż oryginalne łuki rzymskie; resztę odbudowano po powodzi.
Vía de la Plata i miasto na szlaku
Nazwa drogi nie pochodzi od metalu, srebra (plata), lecz według najpowszechniej przyjętej interpretacji od arabskiego balata, czyli brukowanej drogi. Była to wielka droga północ–południe zachodniej Hispanii, a miasta, które na niej wyrosły, wyrosły właśnie dlatego: bo były obowiązkowym punktem przejścia.
Salamanka zajmuje miejsce, w którym ta droga przekraczała Tormes, a most jest starszy niż niemal wszystko inne w mieście. Zbudowano go prawdopodobnie za czasów Augusta lub niedługo potem, z granitowych ciosów bez zaprawy i z trójkątnymi izbicami, które rozcinały nurt.
Ta rola przeprawy trwała stulecia. Aż do XX wieku był to jedyny most w mieście i przechodziło przez niego absolutnie wszystko: bydło, towary, wojska, pielgrzymi idący Drogą św. Jakuba (Camino de Santiago) z południa. Dziś jest przeznaczony dla pieszych.
Powódź z 1626 roku
W noc świętego Polikarpa w 1626 roku, po tygodniach deszczy, Tormes katastrofalnie wylał. Fala powodziowa zniszczyła przedmieścia na drugim brzegu, młyny i ogrody i porwała sporą część mostu, w tym kilka łuków.
Piętnaście łuków zachowanych od strony miasta to oryginalne łuki rzymskie; te na drugim końcu odbudowano po tamtej powodzi, a odróżnia je wątek muru, nieco bardziej regularny i z ciosami innej wielkości. Idąc po moście i patrząc na nawierzchnię i balustrady, zobaczysz, gdzie jest szew.
Powódź zapisała się w pamięci miasta znakami poziomu wody na niektórych budynkach przy brzegu i należy do lokalnej wyobraźni tak samo jak trzęsienie ziemi z 1755 roku. Salamanka zbudowała sporą część swojej tożsamości na tym, co przetrwała.
Nie do przegapienia
Piętnaście łuków jest rzymskich
Te od strony miasta. Łuki na drugim końcu odbudowano po powodzi z 1626 roku i mają inny wątek muru.
Leżał na Vía de la Plata
Drodze łączącej Méridę z Astorgą. Salamanka istnieje, bo ta droga przekraczała tu Tormes.
Powódź świętego Polikarpa
W 1626 roku Tormes wylał, zniszczył przedmieścia i porwał część mostu. Wciąż żyje w pamięci miasta.
Klasyczna sylwetka
Przejdź cały most i się odwróć: most, mury i nad nimi obie katedry. To obraz Salamanki.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Salamanki
Leży u stóp historycznego centrum, dziesięć minut zejścia od katedr wzdłuż murów i przez Huerto de Calixto y Melibea. Na jego początku stoi verraco, przedrzymska rzeźba strzegąca wejścia.
Trzeba przejść go całego na drugi brzeg i się odwrócić. Stamtąd widać klasyczną sylwetkę Salamanki: most na pierwszym planie, mury, a nad nimi obie katedry z wyłaniającą się Torre del Gallo. To jest obraz miasta.
Najlepsza pora to zachód słońca, kiedy złoty kamień rozpala się i odbija w wodzie. Przeciwległy brzeg ma zadrzewione promenady i to tam mieszkańcy wychodzą biegać i spacerować, więc to także codzienna Salamanka.
Najczęstsze pytania
A verraco też jest w herbie?
Tak, i są tam razem. Herb Salamanki to właśnie ten most, z kamiennymi łukami, a na nim, pośrodku, byk. Verraco, którego przed chwilą dotykała twoja ręka, i przeprawa, którą przechodzisz, są narysowane w objęciach w godle miasta, jakby mówiły, że Salamanka to właśnie to: najstarsze ze wszystkiego, celtycki byk, na tym, co uczyniło ją wielką, przeprawie przez rzekę. Przyjrzyj się jakiejkolwiek latarni albo pokrywie studzienki, a zobaczysz go powtórzonego.
