Jedna z tych pustych przestrzeni z historią. Kiedy na początku XX wieku zburzono południowe mury i wytyczono Segundo Ensanche, tę uporządkowaną siatkę szerokich ulic, celowo zostawiono jeden kwartał niezabudowany, żeby dzielnica miała czym oddychać. To właśnie ten.
Zaplanowana pustka
Plan Segundo Ensanche podpisał architekt Serapio Esparza na początku lat dwudziestych, kiedy wreszcie można było budować na terenie, który mury przez wieki utrzymywały pusty.
Poszedł za modą na nowe dzielnice w szachownicę, z regularnymi kwartałami i ściętymi narożnikami, za modelem, który Cerdà ustanowił w Barcelonie i który powtórzono w połowie Hiszpanii.
Pozostawienie całego kwartału bez zabudowy w nowej dzielnicy to świadoma decyzja urbanistyczna, i wcale nie częsta: oznacza rezygnację z terenu pod zabudowę w zamian za jakość życia dzielnicy. Tutaj tak zrobiono i to widać.
Efektem jest ten plac z dużymi drzewami, podcieniami, placem zabaw i wytartymi ławkami: codzienne Ensanche w czystej postaci, Pampeluna, której nie ma na pocztówkach, ale w której dorastają jej mieszkańcy.
Nazwę nadali ludzie
Ciekawa jest jego nazwa, bo nie nadał jej żaden ratusz: nadali ją ludzie. Około 1941 roku mistrz kowalstwa z Hueski, ze szkoły salezjanów, Constantino Manzana, ustawił tu krzyż z kutego żelaza.
Sąsiedzi zaczęli mówić „widzimy się na Plaza de la Cruz” i przezwisko przylgnęło na zawsze. To wyraźny przypadek, w którym nazewnictwo ludowe bierze górę nad oficjalnym, co w miastach zdarza się częściej, niż się wydaje.
Z jednej strony stoi liceum z tradycjami, które nosi jego nazwę. W rzeczywistości były to dwa licea, jedno dla chłopców, drugie dla dziewcząt, które połączono w jedno dopiero w 1984 roku.
Ten fakt wiele mówi o najnowszej historii Hiszpanii: koedukacja w szkołach publicznych upowszechniła się dopiero długo po nastaniu demokracji.
Nie do przegapienia
Kwartał celowo zostawiony pusty
Żeby nowa dzielnica miała czym oddychać, kosztem terenu pod zabudowę.
Segundo Ensanche
Wytyczone przez Serapia Esparzę w latach dwudziestych, w szachownicę i ze ściętymi narożnikami.
Nazwę nadała mu dzielnica
Od krzyża z kutego żelaza, który około 1941 roku ustawił mistrz kowalstwa ze szkoły salezjanów.
Dwa licea aż do 1984 roku
Jedno dla chłopców, drugie dla dziewcząt, połączone dopiero długo po nastaniu demokracji.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Pampeluny
Leży w Segundo Ensanche, kilka minut od avenida de Carlos III i od parku Media Luna.
Postój trwa dziesięć, piętnaście minut. To nie jest zwiedzanie zabytków: to miejsce, w którym widać, jak miasto żyje poza historycznym centrum.
Dobrze pasuje do spaceru po Ensanche, który zaczyna się na Plaza del Castillo, schodzi avenida de Carlos III i kończy się przy punkcie widokowym Media Luna.
Najczęstsze pytania
Kto wytyczył te wszystkie proste ulice?
Plan Segundo Ensanche podpisał architekt Serapio Esparza na początku lat dwudziestych, kiedy wreszcie można było budować na terenie, który mury przez wieki utrzymywały pusty. Poszedł za modą na dzielnice o szachownicowym układzie ulic, z regularnymi kwartałami i ściętymi narożnikami, tak jak zrobiono to w Barcelonie.
