Siedząca postać z brązu, z lekko pochyloną głową i wzrokiem zagubionym gdzieś na horyzoncie. To pomnik Benita Péreza Galdósa, jedna z najbardziej lubianych rzeźb w mieście, a rzeźbiarz chciał, żeby pisarz siedział zwrócony ku Atlantykowi, „jak latarnia morska”.
„Myśliciel” z Las Palmas
Wykonał go Victorio Macho, a odsłonięto go 28 września 1930 roku. Kronikarze tamtych lat od razu porównali go z „Myślicielem” Rodina i nie byli dalecy od prawdy: jest w nim ta sama pogodna koncentracja człowieka, który widział już wszystko i teraz rozmyśla.
Victorio Macho był jednym z wielkich hiszpańskich rzeźbiarzy XX wieku. Urodził się w Palencii w 1887 roku, a jego życie to materiał na powieść: w czasie hiszpańskiej wojny domowej wyjechał na emigrację i przez lata mieszkał w Peru, aż wrócił i osiadł w Toledo, w domu zawieszonym nad Tagiem, który dziś jest muzeum.
Macho wykonał też rzeźbę Galdósa przechowywaną w budynku przylegającym do Casa-Museo Pérez Galdós przy calle Cano, gdzie pisarz urodził się w 1843 roku.
Patrząc na morze, które przepłynął
Najpiękniejszym szczegółem jego historii jest ustawienie. Macho chciał, żeby Galdós siedział zwrócony ku Atlantykowi, twarzą do morza, które pisarz przepłynął w wieku dziewiętnastu lat, w 1862 roku, by wyjechać do Madrytu i niemal nigdy nie wrócić.
Przez dziesięciolecia pomnik stał na dawnym nabrzeżu, dokładnie tam, gdzie wsiadali na statki wyjeżdżający. W 1960 roku przeniesiono go tutaj, do parku San Telmo, zbudowanego na zasypanym terenie tamtej samej przystani.
Stań na jego wysokości i podążaj za jego wzrokiem. Przez chwilę będziesz mieć przed sobą ten sam horyzont: horyzont dzielnicy, w której się urodził i która dziś sadza go w brązie, by na zawsze patrzył na morze, które przepłynął.
Ten gest ma też zbiorowe echo. Z tego samego miejsca przez dziesięciolecia wypływały tysiące Kanaryjczyków na Kubę i do Wenezueli, z tekturową walizką w ręku. Galdós, który tu siedzi, nie przedstawia tylko samego siebie.
Nie do przegapienia
Dzieło Victoria Macha
Odsłonięty 28 września 1930 roku, autorstwa jednego z wielkich hiszpańskich rzeźbiarzy XX wieku.
Porównywany z Rodinem
Kronikarze tamtych lat od razu zobaczyli w nim „Myśliciela”: ta sama pogodna koncentracja.
Patrzy na Atlantyk „jak latarnia morska”
Zwrócony twarzą do morza, które Galdós przepłynął w wieku dziewiętnastu lat, w 1862 roku.
Stał na starym nabrzeżu
Dokładnie tam, gdzie wsiadali na statki emigranci. Do parku przeniesiono go w 1960 roku.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Stoi w parku San Telmo, na końcu dzielnicy Triana, obok kaplicy i secesyjnego kiosku.
Postój to pięć lub dziesięć minut. To otwarta przestrzeń publiczna, więc pomnik można zobaczyć o każdej porze.
Zamyka trasę śladami Galdósa po mieście, która zaczyna się w Casa-Museo Pérez Galdós przy calle Cano i prowadzi przez Teatro Pérez Galdós, obok wąwozu.
Najczęstsze pytania
Kim był rzeźbiarz?
Victorio Macho, jeden z wielkich hiszpańskiej rzeźby XX wieku. Urodził się w Palencii w 1887 roku, a jego życie było jak z powieści: podczas hiszpańskiej wojny domowej wyjechał na emigrację i przez lata mieszkał w Peru, aż wrócił i osiadł w Toledo, w domu zawieszonym nad Tagiem, który dziś jest muzeum. Zostawił brązy w pół Hiszpanii, ale ten siedzący Galdós, patrzący na morze, należy do najbardziej lubianych. Mistrz z daleka, który zrozumiał naszego pisarza, jakby był stąd.
