Barcelona · Co zobaczyć

Port Vell

Spokojna, zielona woda, kołyszące się maszty, zapach soli i to światło, które odbija się od wszystkiego i wszystko wybiela. Port Vell to brama, przez którą Barcelona przez stulecia wyglądała na Morze Śródziemne, a także najlepszy przykład przemiany, jakiej miasto dokonało samo na sobie na 1992 rok: tam, gdzie dziś się spaceruje, stały magazyny, tory kolejowe i miejska autostrada, która oddzielała centrum od morza.

Miasto, które żyło tyłem do wody

Brzmi dziwnie, ale to dosłowne: przez dużą część XX wieku ktoś mieszkający w centrum Barcelony nie mógł dojść spacerem nad morze. Między miastem a wodą stała bariera nabrzeży towarowych, składów, warsztatów i linii kolejowej, a pas nadmorski był zamkniętą strefą przemysłową.

Jeszcze wcześniej, dwieście lat temu, nie był to nawet port we współczesnym sensie: były tu mokradła, błotniste plaże i chaty rybaków. Cały grunt, po którym tu chodzisz, odebrano morzu kolejnymi nasypami w XVIII, XIX i XX wieku.

Nabrzeża nazywano od ładunku: Moll de la Fusta to nabrzeże drewna, gdzie wyładowywano pnie i deski; było też nabrzeże węglowe i nabrzeże rybne. Każde miało swój cech, swój rytm i swój charakterystyczny brud, a to słownictwo przetrwało zanik samego zajęcia.

Operacja z 1992 roku

Igrzyska olimpijskie były pretekstem do przebudowy miasta, która czekała od dziesięcioleci: ruch samochodowy schowano pod ziemię, zburzono magazyny, otwarto promenadę i zbudowano Rambla de Mar, falistą drewnianą kładkę, która przecina basen portowy i otwiera się, by przepuścić statki.

Efekt budzi spory, i są racje za i przeciw. Miasto zyskało ciągły, publiczny pas nadmorski długi na kilka kilometrów, z którego dziś żyje pół Barcelony; historyczny port stracił niemal cały portowy charakter, zastąpiony centrum handlowym, akwarium i miejscami cumowniczymi dla wielkich jachtów.

Przetrwał natomiast punkt widzenia. Z Moll de la Fusta, patrząc na drugą stronę, masz najlepszy widok na nadmorską pierzeję: Palau de Mar, dachy dzielnicy La Barceloneta i, w głębi, wieżę Torre del Rellotge nad nabrzeżem rybackim.

Nie do przegapienia

Moll de la Fusta

Nabrzeże drewna. Każde nabrzeże nosiło nazwę tego, co się na nim wyładowywało.

Rambla de Mar

Falista drewniana kładka, która otwiera się, by przepuścić statki. Bezpośrednie dziecko 1992 roku.

Tu wszędzie były mokradła

Grunt, po którym chodzisz, odebrano morzu kolejnymi nasypami w ciągu trzech stuleci.

Gotyckie Drassanes

Stocznie z XIII wieku, w których budowano galery. Dziś Museu Marítim, prawie puste.

Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Barcelony

Leży na końcu La Rambli, obok kolumny Mirador de Colom, i łączy historyczne centrum z dzielnicą La Barceloneta płaskim, piętnastominutowym spacerem. To szew między dwiema połowami zwiedzania.

Słowo o golondrinas, spacerowych łódkach odpływających z nabrzeża: kursują na dwóch trasach, krótkiej przez wejście do portu i długiej aż do Port Olímpic. Krótka jest tania i to jedyny sposób, by zobaczyć miasto od strony wody, czyli tak, jak przez stulecia widzieli je ci, którzy do niego przypływali.

A najciekawszy budynek okolicy nie stoi na wodzie, tylko naprzeciwko: Drassanes Reials, średniowieczne stocznie z XIII wieku, z gotyckimi kamiennymi halami, w których budowano galery Korony Aragonii. Mieści się w nich Museu Marítim i to jedno z najbardziej imponujących, a zarazem najmniej odwiedzanych miejsc Barcelony.

Najczęstsze pytania

Dlaczego nazywa się Moll de la Fusta?

Fusta znaczy po katalońsku drewno, a to nabrzeże nazywa się tak, bo właśnie tutaj wyładowywano pnie i deski przypływające statkami. Każde nabrzeże miało swój fach: węglowe, rybne, drzewne... Przez dziesięciolecia był tu harmider dźwigów i dokerów, a od miasta odcinała je autostrada tuż przy wodzie. Zlikwidowano ją niewiele ponad trzydzieści lat temu i dopiero wtedy my, mieszkańcy Barcelony, mogliśmy znów podejść do własnego morza.

A ta kolumna z posągiem w głębi?

To pomnik Kolumba, postawiony na końcu La Rambli, zwrócony ku morzu. Wzniesiono go pod koniec dziewiętnastego wieku, by upamiętnić to, że Kolumb, wracając z Ameryki, wylądował w Barcelonie i został przyjęty przez Królów Katolickich. A oto żart, który opowiadamy tu, na miejscu: mówi się, że wskazuje na Amerykę, ale jeśli pójdziesz za jego palcem, celuje raczej w Morze Śródziemne, w stronę rodzinnej Genui. Niech każdy wyciągnie własne wnioski.

Odkryj Barcelona i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Barcelona

Sant Pau del Camp

Santa Maria del Mar

Torre del Rellotge

Bazylika Sagrada Família

Carrer de Montcada

Casa Vicens, pierwszy dom Gaudíego