Palmetum de Santa Cruz
Dwanaście hektarów z ponad 400 gatunkami palm uporządkowanych według kontynentów, na dawnym miejskim wysypisku. Otwarte w 2014 roku. Zwiedzanie zajmuje półtorej godziny.

Dwanaście hektarów tropikalnych palm na dawnym miejskim wysypisku, sześćdziesiąt siedem tysięcy metrów kwadratowych smoczych drzew i rzeźb oraz baseny ze słoną wodą podpisane przez Césara Manrique’a.
🎧 Na trasie Audytorium, Palmetum i nadbrzeżeKlimat Teneryfy pozwala na coś, co w kontynentalnej Europie wymagałoby ogrzewanych szklarni: uprawę pod gołym niebem tropikalnych roślin z połowy świata. W Santa Cruz wykorzystano to w pełni: miasto ma trzy tereny zielone, z których każdy sam w sobie jest wart podróży, łącznie z najbardziej nieprawdopodobnym ze wszystkich.
Przez dziesięciolecia to wzgórze było miejskim wysypiskiem: górą odpadów, na którą trafiało wszystko, co Santa Cruz wyrzucało. Kiedy je zamknięto, zamiast je przykryć i o nim zapomnieć, ktoś zaproponował, żeby je uszczelnić i zamienić w ogród botaniczny.
Operacja wymagała lat pracy technicznej – uszczelnienia, drenażu, odprowadzania gazów, nawiezienia ziemi – zanim cokolwiek posadzono. Palmetum otwarto dla publiczności w 2014 roku, na około stu dwudziestu tysiącach metrów kwadratowych, czyli dwunastu hektarach.
Gromadzi ponad czterysta gatunków palm ze stref tropikalnych całej planety, uporządkowanych według regionów: idziesz od Madagaskaru po Karaiby i od Nowej Gwinei po Amerykę Środkową, zmieniając kontynent na każdym tarasie. To jedna z najważniejszych kolekcji w Europie.
Wśród tych gatunków są palmy niezwykle rzadkie albo prawie wymarłe w naturze, które znajdują tu schronienie. Ogród działa jak swego rodzaju roślinna arka, która przechowuje okazy, jakich poza nim prawie już nie ma.
A na końcu podejścia czeka nagroda: z punktu widokowego ogarniesz wzrokiem całą promenadę nadmorską, z Auditorio i Wieże Santa Cruz w jednym kadrze, a za nimi Atlantyk.
Dwanaście hektarów z ponad 400 gatunkami palm uporządkowanych według kontynentów, na dawnym miejskim wysypisku. Otwarte w 2014 roku. Zwiedzanie zajmuje półtorej godziny.
Pobierz aplikację i odkrywaj Santa Cruz de Tenerife offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Audytorium, Palmetum i nadbrzeże z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Park García Sanabria ma ponad sześćdziesiąt siedem tysięcy metrów kwadratowych i jest największym ogrodem miejskim na całym archipelagu. Otwarto go w 1926 roku z inicjatywy burmistrza, od którego wziął nazwę i który uparł się, żeby dać cień miastu, które prawie go nie miało.
To nie jest zwykły ogród ozdobny: działa jak pół ogrodu botanicznego. Smocze drzewa, palmy kanaryjskie, bugenwille i koralodrzewy rosną tu pod gołym niebem dzięki klimatowi, który pozwala uprawiać w gruncie gatunki, jakie w kontynentalnej Europie wymagałyby szklarni.
Jest zabytkiem chronionym, a ten niuans ma znaczenie: nie z powodu jakiegokolwiek budynku, tylko ze względu na swoją wartość jako żywy krajobraz. Za dziedzictwo uznaje się sam ogród.
Między drzewami rozstawiono dzieła współczesnej rzeźby plenerowej, spuściznę międzynarodowej wystawy z 1973 roku, która zostawiła prace ustawione tu na stałe i zamieniła Santa Cruz w jedno z pierwszych muzeów rzeźby pod gołym niebem w Hiszpanii.
Blizna, o której warto wiedzieć: w listopadzie 2005 roku burza tropikalna Delta przeszła nad Teneryfą i powaliła w parku setki drzew, wiele z nich stuletnich. Odbudowa trwała lata, więc to, co dziś daje cień, jest też owocem wielkiej cierpliwości.
Trzecie miejsce nie jest właściwie ogrodem, ale należy do tej samej rodziny pomysłów: Park Morski César Manrique, labirynt basenów ze słoną wodą, kaskad i czarnej skały wulkanicznej, usiany palmami, na dwudziestu dwóch tysiącach metrów kwadratowych odebranych morzu.
Zaprojektował go artysta z Lanzarote, który przekonywał, że architektura na Wyspach Kanaryjskich powinna wyrastać z wulkanicznego krajobrazu, a nie mu się narzucać. Tutaj woda, kamień i rośliny pracują razem, bez prostych linii, które by zgrzytały.
Manrique zginął w wypadku samochodowym w 1992 roku, a park otwarto w 1995 roku, już bez niego. Ma starszego brata na północy wyspy: Lago Martiánez w Puerto de la Cruz, podpisane lata wcześniej i w większej skali.
Ta formuła odpowiada na rzeczywisty problem: na wielu odcinkach kanaryjskiego wybrzeża brzeg to klif albo ostra skała, bez plaży, z której da się korzystać. Baseny ze słoną wodą rozwiązały kwestię kąpieli w mieście tam, gdzie natura jej nie oferowała.
Wszystkie trzy miejsca leżą na tej samej osi: Parque Marítimo i Palmetum na promenadzie nadmorskiej, jedno za drugim, a park García Sanabria w górnej części centrum. Pełny dzień wystarczy na wszystkie trzy bez pośpiechu.
Ponad 67 000 m², otwarty w 1926 roku: smocze drzewa, palmy i gatunki tropikalne pod gołym niebem, a między drzewami współczesne rzeźby z 1973 roku.
Baseny ze słoną wodą, kaskady i skała wulkaniczna na 22 000 m² odebranych morzu. Manrique zmarł w 1992 roku i go nie zobaczył: park otwarto w 1995 roku.
Tak. To wzgórze było przez dziesięciolecia miejskim wysypiskiem Santa Cruz, górą odpadów, na którą trafiało wszystko, co miasto wyrzucało. Po zamknięciu uszczelniono je w ciągu lat pracy technicznej – drenaż, odprowadzanie gazów, nawiezienie ziemi – i obsadzono na nowo jako ogród botaniczny. Ogród otwarto dla publiczności w 2014 roku.
Ponad czterysta gatunków palm ze stref tropikalnych całej planety, uporządkowanych według regionów świata, na dwunastu hektarach tarasów. To jedna z najważniejszych kolekcji palm w Europie, z gatunkami niezwykle rzadkimi albo prawie wymarłymi w naturze, które znajdują tu schronienie.
Park García Sanabria, w górnej części centrum Santa Cruz: ponad sześćdziesiąt siedem tysięcy metrów kwadratowych, otwarty w 1926 roku. Jest zabytkiem chronionym, a ten niuans ma znaczenie: nie z powodu jakiegokolwiek budynku, tylko ze względu na swoją wartość jako żywy krajobraz.
Dzięki klimatowi: na wyspie panuje praktycznie wieczna wiosna, z łagodnymi temperaturami przez cały rok, co pozwala uprawiać w gruncie gatunki, które w kontynentalnej Europie wymagałyby ogrzewanej szklarni i stałych kosztów. To ten sam warunek, który uczynił z Wysp Kanaryjskich obowiązkowy przystanek botaniczny wypraw naukowych XVIII i XIX wieku.
To dzieła współczesnej rzeźby plenerowej, spuścizna międzynarodowej wystawy, która odbyła się w Santa Cruz w 1973 roku i po której prace zostały na stałe na ulicach i w ogrodach. Ta inicjatywa zamieniła miasto w jedno z pierwszych muzeów rzeźby pod gołym niebem w Hiszpanii.
Tak, po to właśnie jest: to baseny ze słoną wodą pompowaną z Atlantyku, z kaskadami i skałą wulkaniczną, a miasto korzysta z nich przez cały rok. Wstęp jest płatny, w umiarkowanej cenie, i są wszystkie udogodnienia. Jeśli nie masz ze sobą kostiumu kąpielowego, też warto poświęcić piętnaście minut, żeby obejść go dookoła i obejrzeć z zewnątrz.
Pełny dzień wystarczy na wszystkie trzy bez pośpiechu. Parque Marítimo i Palmetum leżą na tej samej osi promenady nadmorskiej, jedno za drugim, a park García Sanabria jest w górnej części centrum, piętnaście minut pod górę od Plaza de España.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Santa Cruz de Tenerife offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



