Α Πέδρα: η αγορά και οι οστρέιρας
Ο δρόμος των στρειδιών και η αγορά της γειτονιάς από πάντα. Στήνονται κυρίως το μεσημέρι. Τις Κυριακές, επιπλέον, ένα από τα πιο διάσημα παζάρια της Γαλικίας.

Ένα επάγγελμα που περνά από μητέρα σε κόρη εδώ και πάνω από έναν αιώνα, μια ρία που παράγει θαλασσινά όπως λίγες στον πλανήτη και ένα λιμάνι που επινόησε την κατεψυγμένη αλιεία.
🎧 Στη διαδρομή Το Κάσκο Βέγιο, η Κολεξιάτα και η Α ΠέδραΣτο Βίγο τρως θαλασσινά όπως σε λίγα μέρη του κόσμου, και όχι από μόδα: από γεωλογία. Οι Ρίας Μπάισας είναι ποτάμιες κοιλάδες που τις κατέκλυσε η θάλασσα, με προστατευμένα νερά και πολύ υψηλή βιολογική παραγωγικότητα, και αυτή η πόλη ζει από αυτό εδώ και οκτακόσια χρόνια. Ξεκίνα από τον δρόμο των στρειδιών.
Στην Α Πέδρα, τη γειτονιά κολλημένη στο νερό, υπάρχει μια σειρά από πέτρινα τραπέζια στο ύπαιθρο όπου κάποιες γυναίκες πουλάνε στρείδια εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Το επάγγελμα πέρασε από μητέρα σε κόρη για γενιές και εξακολουθεί να λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
Στον χάρτη ο δρόμος εμφανίζεται ως Ρούα ντα Πεσκαδερία, αλλά δύσκολα βρίσκεις κάτοικο του Βίγο που να τον λέει έτσι: για όλους είναι «ο δρόμος των στρειδιών». Είναι μία από εκείνες τις περιπτώσεις όπου το λαϊκό όνομα κερδίζει το επίσημο χωρίς συζήτηση.
Το στρείδι προέρχεται κυρίως από την ίδια τη ρία, όπου μεγαλώνει με μια ταχύτητα και ένα μέγεθος που εκπλήσσουν όποιον ξέρει τα γαλλικά στρείδια του Ατλαντικού. Τρώγεται ωμό, με λίγο λεμόνι, και τέλος: εδώ οι σάλτσες δεν συνηθίζονται.
Δίπλα βρίσκεται το Μερκάδο ντα Πέδρα, η αγορά της γειτονιάς από πάντα, με την καλύτερη πραμάτεια της ρίας να λάμπει πάνω στον πάγο, εξυπηρετούμενη σχεδόν πάντα από γυναίκες που έχουν περάσει μισή ζωή πίσω από τον πάγκο. Είναι η καλύτερη δυνατή εισαγωγή στο γαλικιανό κελάρι.
Ο δρόμος των στρειδιών και η αγορά της γειτονιάς από πάντα. Στήνονται κυρίως το μεσημέρι. Τις Κυριακές, επιπλέον, ένα από τα πιο διάσημα παζάρια της Γαλικίας.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Vigo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Το Κάσκο Βέγιο, η Κολεξιάτα και η Α Πέδρα με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Τα μύδια των εξεδρών είναι το άλλο έμβλημα. Οι μπατέας είναι ξύλινες πλωτές εξέδρες από τις οποίες κρέμονται σχοινιά όπου τα μύδια μεγαλώνουν κολλημένα, και φαίνονται τέλεια από το σημείο θέας του Κάστρο. Η Γαλικία παράγει ένα πολύ σημαντικό μέρος των μυδιών του κόσμου, και σχεδόν όλα βγαίνουν από αυτές τις ρίες.
Ακολουθούν οι σωλήνες, οι θαμπουρίνιας, τα κυδώνια και οι πέρσεμπες, που ξεκολλιούνται από τον βράχο που δέρνει η θάλασσα σε ένα από τα πιο επικίνδυνα επαγγέλματα που υπάρχουν. Και το χταπόδι α φέιρα: βραστό, κομμένο με ψαλίδι, με λάδι, χοντρό αλάτι και πάπρικα, σερβιρισμένο σε ξύλινο πιάτο.
Η γαλικιανή εμπανάδα είναι πιάτο για το τραπέζι και για πικνίκ: λεπτή ζύμη, γέμιση με θαμπουρίνιας, παλαμίδα, μπακαλιάρο με σταφίδες ή κρέας, και ένα σοφρίτο από κρεμμύδι που είναι το κλειδί για όλα. Και το ψάρι της ημέρας, που εδώ φτάνει από μία από τις σημαντικότερες ιχθυαγορές του πλανήτη.
Για ποτό, αλμπαρίνιο από τις Ρίας Μπάισας, που είναι μάλλον το καλύτερο ισπανικό λευκό για να συνοδεύσει θαλασσινά, ή ένα ριμπέιρο σε κανάτα αν προτιμάς την πιο παραδοσιακή κίνηση. Και για επιδόρπιο, τούρτα του Σαντιάγο με τον σταυρό της από άχνη ζάχαρη, ή φιγιόας.
Μια σημείωση για τα θαλασσινά: η εποχή μετράει. Οι κρύοι μήνες είναι οι καλοί σχεδόν για όλα, και τα Χριστούγεννα οι τιμές εκτοξεύονται από καθαρή ζήτηση. Εκτός από εκείνες τις εβδομάδες, το να φας θαλασσινά στο Βίγο βγαίνει πολύ πιο συμφέρον απ' όσο νομίζεις.
Ο προφανής άξονας είναι το Κάσκο Βέγιο, ανάμεσα στην Πράθα ντα Κονστιτουθιόν —που έχει τις καλύτερες βεράντες κάτω από τις στοές— και τις ανηφοριές που κατεβαίνουν στο Ο Μπερμπές, όπου συγκεντρώνονται οι ψαροταβέρνες.
Τις Κυριακές, η Α Πέδρα και οι δρόμοι της γεμίζουν με ένα παζάρι διάσημο σε όλη τη Γαλικία, και ολόκληρη η γειτονιά γίνεται μια γιορτή ανθρώπων που ψάχνουν ανάμεσα στους πάγκους. Ο συνδυασμός παζαριού και στρειδιών είναι το κατεξοχήν κυριακάτικο σχέδιο του Βίγο.
Κοντά βρίσκεται το Μερκάδο ντο Προγκρέσο, που άνοιξε το 1908 με σιδερένιο και γυάλινο σκελετό, κληρονόμος της παλιάς υπαίθριας αγοράς της κεντρικής πλατείας. Είναι άλλο ένα καλό μέρος για να δεις προϊόν και να φας χωρίς τυπικότητες.
Και καλό είναι να θυμάσαι από πού προέρχονται όλα αυτά: το λιμάνι του Βίγο είναι ένα από τα μεγαλύτερα αλιευτικά λιμάνια του κόσμου και εδώ επινοήθηκε η κατεψυγμένη αλιεία, όταν ο Χοσέ Φερνάντεθ Λόπεθ ίδρυσε την Pescanova το 1960 με την ιδέα να καταψύχει τα ψάρια πάνω στο πλοίο. Όταν τρως μπακαλιαράκι σε οποιαδήποτε γωνιά της Ισπανίας, είναι πολύ πιθανό να πέρασε από εδώ.
Οι καλύτερες βεράντες της παλιάς γειτονιάς, κάτω από πέτρινες στοές. Την ώρα του βερμούτ μυρίζει ελιές και θαλασσινά.
Ένα από τα μεγαλύτερα αλιευτικά λιμάνια του κόσμου και λίκνο της κατεψυγμένης αλιείας. Η ιχθυαγορά διακινεί κάθε ξημέρωμα μια ποσότητα ψαριών που σου κόβει την ανάσα.
Στη Ρούα ντα Πεσκαδερία, στη γειτονιά της Α Πέδρα, που όλοι τη λένε ο δρόμος των στρειδιών. Κάποιες γυναίκες τα πουλάνε εδώ και πάνω από έναν αιώνα σε πέτρινα τραπέζια στο ύπαιθρο, σε ένα επάγγελμα που περνά από μητέρα σε κόρη. Αγοράζεις μια ντουζίνα, σου την ανοίγουν επί τόπου με ένα ξερό χτύπημα του μαχαιριού, στύβεις λεμόνι και την τρως όρθιος.
Κυρίως το μεσημέρι, που είναι η ώρα που η γειτονιά κινείται και η αγορά λειτουργεί. Τις Κυριακές η περιοχή γεμίζει επιπλέον με ένα παζάρι διάσημο σε όλη τη Γαλικία, και ο συνδυασμός παζαριού και στρειδιών είναι το κατεξοχήν κυριακάτικο σχέδιο του Βίγο.
Μύδια που εκτρέφονται σε μπατέας, ξύλινες πλωτές εξέδρες από τις οποίες κρέμονται σχοινιά όπου το μαλάκιο μεγαλώνει κολλημένο. Φαίνονται τέλεια από το σημείο θέας του Κάστρο. Η Γαλικία παράγει ένα πολύ σημαντικό μέρος των μυδιών του κόσμου και σχεδόν όλα βγαίνουν από αυτές τις ρίες, χάρη στα προστατευμένα νερά τους και σε μια πολύ υψηλή βιολογική παραγωγικότητα.
Λιγότερο απ' όσο νομίζεις, αν διαλέξεις καλά την ημερομηνία. Οι κρύοι μήνες είναι οι καλοί για τα θαλασσινά, αλλά τα Χριστούγεννα οι τιμές εκτοξεύονται από καθαρή ζήτηση. Εκτός από εκείνες τις εβδομάδες, και τρώγοντας στο Κάσκο Βέγιο ή στο Ο Μπερμπές αντί για τουριστικές ζώνες, βγαίνει αρκετά συμφέρον.
Αλμπαρίνιο από τις Ρίας Μπάισας, που είναι μάλλον το καλύτερο ισπανικό λευκό για να συνοδεύσει θαλασσινά: ξηρό, με ζωηρή οξύτητα και πολύ άρωμα. Η πιο παραδοσιακή εναλλακτική είναι ένα ριμπέιρο σερβιρισμένο σε κανάτα ή σε κεραμική κούπα, την κούνκα, που είναι η κίνηση της Γαλικίας από πάντα.
Βραστό χταπόδι, κομμένο με ψαλίδι σε φέτες και σερβιρισμένο σε ξύλινο πιάτο με ελαιόλαδο, χοντρό αλάτι και πάπρικα, γλυκιά ή καυτερή. Το όνομα προέρχεται από τα πανηγύρια: ήταν το πιάτο που ετοίμαζαν οι πουλπέιρας στις αγορές και στα γαλικιανά προσκυνήματα, και παραδοσιακά τρώγεται με ψωμί και κρασί σε κανάτα.
Γιατί είναι ένα από τα μεγαλύτερα αλιευτικά λιμάνια του κόσμου και γιατί εδώ επινοήθηκε η κατεψυγμένη αλιεία: ο Χοσέ Φερνάντεθ Λόπεθ ίδρυσε την Pescanova στο Βίγο το 1960 με την ιδέα να καταψύχει τα ψάρια πάνω στο πλοίο, μόλις τα έβγαζε από το νερό. Αυτό επέτρεψε να ψαρεύουν για μήνες σε πολύ μακρινά αλιευτικά πεδία και μεταμόρφωσε την παγκόσμια αλιευτική οικονομία.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Vigo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



