Het ruikt naar jasmijn en naar vochtige aarde die 's ochtends vroeg is besproeid, en de zon breekt in vlekken tussen de kruinen van de ficussen. Het is de oudste tuin van Marbella, en zijn geschiedenis begint met water: de eerste documenten die deze wandelpromenade noemen, zijn van 1761, toen hier een rij zwarte populieren stond die werd bevloeid door acequias, irrigatiekanalen.
De openluchtsalon van de stad
Van die zwarte populieren – álamos – komt de naam: alameda. Generaties lang was het de openluchtsalon van Marbella, de plek waar de mensen op zondag kwamen wandelen, het hof maken en een frisse neus halen, in een tijd waarin vrijetijdsbesteding in de stad precies daaruit bestond.
Eind 19e eeuw werd het terrein geëgaliseerd en werd de keermuur aan de zuidkant gebouwd. En in de jaren dertig werd de middelste promenade als tuin aangelegd en werden de zijstraten bestraat, waardoor het de vorm kreeg die het nu nog heeft.
De populieren waaraan het zijn naam dankt, zijn al heel lang verdwenen, en wat nu schaduw geeft, is later geplant. Dat geldt voor bijna alle alameda's in Spanje: de plaatsnaam blijft eeuwen bestaan, ook als de bomen die hem inspireerden er niet meer zijn.
Banken van tegels en gietijzeren lantaarnpalen
Mis de banken van geglazuurd aardewerk niet, bekleed met handbeschilderde Sevillaanse tegels. Het zijn stukken uit een andere tijd die alles hebben overleefd, en ze horen bij een heel Andalusische traditie van keramisch straatmeubilair die nu nauwelijks nog wordt gemaakt.
De gietijzeren lantaarnpalen zijn uit dezelfde tijd en volgen dezelfde logica: openbaar meubilair van kwaliteit, gemaakt om decennia mee te gaan, in een tijd waarin Spaanse steden voor het eerst formele aangelegde tuinen kregen.
Vroeger besloeg de Alameda meer dan twintigduizend vierkante meter. De stad groeide en knabbelde er steeds meer van af, tot wat er nu nog over is: nog altijd het rustige hart van Marbella, maar slechts een fragment van de oorspronkelijke tuin.
Dat verlies is het verhaal van bijna alle historische stadstuinen in Spanje: ze ontstonden aan de rand van de stad en werden uiteindelijk door de groei omsloten en ingekort, en moesten terrein afstaan aan straten, gebouwen en parkeerplaatsen.
Niet te missen
Gedocumenteerd sinds 1761
Hier stond een rij zwarte populieren die werd bevloeid door irrigatiekanalen. Daar komt de naam vandaan.
Er staan geen populieren meer
Ze zijn lang geleden verdwenen en wat schaduw geeft, is later geplant. Dat geldt voor bijna alle alameda's in Spanje.
Banken van Sevillaanse tegels
Handbeschilderd geglazuurd aardewerk, en gietijzeren lantaarnpalen. Straatmeubilair uit een andere tijd.
Het was veel groter
Het besloeg meer dan twintigduizend vierkante meter. De stad groeide en knabbelde er steeds meer van af.
Hoe het past in je bezoek aan Marbella
Het ligt tussen de oude binnenstad en de boulevard, zodat je erdoor komt als je van de een naar de ander gaat. Hier begint de Avenida del Mar, die naar het strand loopt en waar de beelden van Dalí staan.
Het is een stop van vijftien minuten en werkt vooral als pauze: banken, dichte schaduw en stilte op twee minuten van de drukte. In de zomer is dat heel wat waard.
De vanzelfsprekende route is de Plaza de los Naranjos en de oude binnenstad, de Alameda, de Avenida del Mar met de Dalí's, en het strand van La Fontanilla. Alles in één ochtend en alles te voet.
Veelgestelde vragen
Staan er nog populieren in de Alameda?
Nou nee, en daar zit de charme. De zwarte populieren die haar haar naam gaven verdwenen heel lang geleden, en wat nu schaduw geeft, is later geplant. Het gebeurt in bijna alle alameda's van Spanje: de naam houdt eeuwen stand, ook al zijn de bomen die hem inspireerden er niet meer. Dus als iemand “alameda” zegt, bedenk dan dat het woord hier ooit heel letterlijk was: een rij echte populieren, op een rij gezet.
