Drie stenen monolieten in het trottoir, bekroond met wapenschilden en met een inscriptie in het midden. Ze geven de plek aan waar de overlevering het huis van Rodrigo Díaz de Vivar binnen de stad situeerde. Van het gebouw is niets over, maar het gebaar is wat interessant is.
Een gedenksteen voor het huis van een krijger
De kunstenaar José Cortés richtte hem op in 1784, lang na alles, toen Burgos met trots het hoekje wilde aanwijzen waar zijn held zou hebben gewoond.
In een land vol monumenten voor koningen en heiligen zette de stad hier een gedenksteen bij het huis van een krijger, zoals je de deur van een illustere buurman markeert. Het is een ongewoon gebaar en het zegt veel over de band tussen Burgos en El Cid.
De wapenschilden vertellen een verhaal in steen: in het midden staat het wapen van El Cid, met een opschrift dat eraan herinnert waar hij werd geboren en waar hij stierf; aan de ene kant het wapen van de stad Burgos, die hem als de hare opeist; aan de andere kant dat van het klooster San Pedro de Cardeña.
Dat derde wapen heeft een verklaring: Cardeña, aan de rand van de stad, was bijna het tweede thuis van El Cid. Toen hij in ballingschap vertrok, kon hij zijn gezin niet meenemen op avontuur, en dus liet hij zijn vrouw, doña Jimena, en zijn twee dochtertjes achter onder de hoede van die monniken.
Het meisje van negen
De bekendste scène van de ballingschap speelde zich juist in deze straten af, en het is een van de meest tedere van de Spaanse literatuur. Het Cantar de Mío Cid, het Lied van El Cid, vertelt dat de koning per brief had verboden dat iemand El Cid onderdak gaf of hem eten verkocht.
De deuren gingen angstig dicht als hij voorbijkwam. Toen kwam er een meisje van negen naar buiten, dat hem huilend uitlegde dat ze hem niet konden helpen, dat de koning het had verboden op straffe van alles te verliezen, en dat hem vroeg verder te trekken.
El Cid begreep het, en trok verder. Die scène – de held die door zijn eigen stad wordt afgewezen, en een meisje dat hem de uitleg geeft – is het emotionele begin van het Cantar en een van de meest geciteerde bladzijden van de Castiliaanse epiek.
Het Cantar de Mío Cid, uit de 12e of 13e eeuw, is het eerste grote heldendicht in het Spaans, en een groot deel van het begin speelt zich hier af. Burgos eist El Cid niet op voor de marketing: het eist hem op omdat de grondtekst van de Spaanse literatuur in deze straten begint.
Niet te missen
Drie monolieten uit 1784
Opgericht door de kunstenaar José Cortés, waar de overlevering het huis van El Cid in de stad situeerde.
Drie wapens, drie verhalen
Het wapen van El Cid, dat van de stad Burgos en dat van het klooster San Pedro de Cardeña.
Cardeña hoedde zijn gezin
Toen hij in ballingschap vertrok, liet hij daar doña Jimena en zijn twee dochters achter, onder de hoede van de monniken.
Hier kwam het meisje van negen naar buiten
De scène uit het Cantar waarin ze huilend uitlegt dat de koning heeft verboden hem onderdak te geven.
Hoe het past in je bezoek aan Burgos
Het ligt in het bovenste deel van de oude binnenstad, vlak bij de Arco de Fernán González en op de weg omhoog naar het kasteel.
De stop duurt vijf of tien minuten: erheen lopen om de wapenschilden te lezen en verder gaan. Het is openbare ruimte en op elk uur toegankelijk.
Het hoort bij de Cid-route door de stad, met het standbeeld van El Cid aan de rivier, Santa Águeda en het graf van de held in de kathedraal.
Veelgestelde vragen
Wat gebeurde er toen El Cid uit Burgos vertrok naar zijn ballingschap?
Een van de meest tedere scènes uit onze literatuur, en het gebeurde hier. Het Cantar vertelt dat de koning bij brief had verboden dat iemand El Cid onderdak gaf of voedsel aan hem verkocht. De deuren sloten zich bij zijn doortocht, uit angst. Toen kwam er een meisje van negen jaar naar buiten en legde hem huilend uit dat ze hem niet konden helpen, dat de koning hun zelfs de ogen zou uitsteken als ze het deden. En die krijgsman van formaat begreep het zonder morren en vervolgde zijn weg. Met die scène begint zijn legende.
Waarom staat hier het wapen van een klooster?
Door San Pedro de Cardeña, dat bijna het tweede huis van El Cid was. Toen hij in ballingschap ging, kon hij zijn gezin niet meenemen op het avontuur, dus liet hij het meest heilige dat hij had onder de hoede van die monniken: zijn vrouw, doña Jimena, en zijn twee kleine dochters. Daar hield hij hen veilig terwijl hij zijn leven waagde op de wegen van de grens. Daarom voelen de stad en het klooster zich allebei deel van zijn geschiedenis en delen ze hier, met Burgos, de wapenschilden.
