Hoi! Ik ben Sanne, en het komende anderhalf uur ben ik je stem door het Eixample van Barcelona, het grootste openluchtmuseum van het modernisme ter wereld.
Overzicht
We lopen bijna twee kilometer kaarsrecht omhoog, gevel na gevel, langs Casa Batlló, La Pedrera, Casa de les Punxes en nog veel meer, tot aan de onvoltooide kathedraal van Antoni Gaudí. Je gaat huizen zien die op botten lijken, draken en bossen van steen.
En iets belangrijks: verschillende van die juwelen kun je vanbinnen bezoeken — Casa Lleó Morera, Casa Amatller, Casa Batlló, de Fundació Tàpies, La Pedrera, het Palau del Baró de Quadras, Casa de les Punxes, het Palau Macaya en de Sagrada Família zelf — en hun audiogids voor binnen zit bij deze wandeling inbegrepen: als je bij hun deuren aankomt, tik je en ga je naar binnen. Onze wandeling begint op de Plaça de Catalunya.
We beginnen.
Route
- 1
Plaça de Catalunya
Je staat op de Plaça de Catalunya, het hart van Barcelona: duiven, fonteinen en een hele stad die elkaar kruist op dit enorme plein. Het is precies de naad waar de oude stad, nauw en middeleeuws, ineens opengaat in een perfect raster van brede straten.
- 2
Begin van de Passeig de Gràcia
Aan de voet van de Passeig de Gràcia merk je hoe de grond onder je voeten verandert: je loopt over zeshoekige tegels in grijsblauw, met tekeningen van zeewier, zeesterren en schelpen. Het is geen gewoon versiersel.
- 3
Monument voor Joan Güell i Ferrer
Dit bronzen beeld op zijn hoge sokkel loop je makkelijk voorbij, maar zonder hem zou de helft van wat je gaat zien niet bestaan. Het is een eerbetoon aan Joan Güell i Ferrer.
- 4
Bank-lantaarns van Pere Falqués
Blijf staan bij een van deze ijzeren lantaarns, hoog en gedraaid als stengels die uit de grond groeien. Raak de voet aan: het is een stenen bank bekleed met stukjes gebroken witte keramiek, het beroemde trencadís.
- 5
Casa Lleó Morera
Kijk omhoog naar de hoek met de Carrer del Consell de Cent: je komt in het beroemdste huizenblok van Barcelona. Dit huis hier, met zijn afgeronde erkers, zijn bloemrijke zuilen en die beelden van vrouwen die moderne uitvindingen vasthouden, een telefoon, een gloeilamp, een camera, is de Casa Lleó Morera.
- 6
Faborit Casa Amatller
Hier kun je naar binnen voor een zoete pauze. In de Casa Amatller, op nummer 41, zit een café dat Faborit heet, in de oude modernistische voorhal, met zijn bogen, zijn mozaïekvloer en het licht dat van de binnenplaats naar beneden valt.
- 7
Casa Amatller
Loop een paar passen achteruit om de hele gevel van de Casa Amatller te zien. Josep Puig i Cadafalch verbouwde haar tussen 1898 en 1900 voor Antoni Amatller, die chocolatier. En kijk wat hij bovenaan deed: een getrapte, puntige bekroning, zoals de daken van de huizen in Vlaanderen en Holland.
- 8
Casa Batlló
Ga voor de Casa Batlló staan en kijk goed: er is niet één rechte lijn. De gevel golft alsof hij vloeibaar is, bezaaid met stukjes glas en keramiek die van kleur veranderen met de zon, blauw, groen, goud. De balkons lijken maskers of schedels; de zuilen beneden, botten.
- 9
Illa de la Discòrdia
Doe een stap achteruit en neem de drie huizen in één blik, de een tegen de ander aan: dat van Domènech, dat van Puig i Cadafalch en dat van Gaudí, de drie rivaliserende meesters van het modernisme, die zich meten op dertig meter stoep. Daarom noemen ze dit huizenblok de Illa de la Discòrdia, het huizenblok van de tweedracht.
- 10
Fundació Tàpies
Dit gebouw van rode baksteen valt op door een kluwen verdraaid zilverdraad bovenop het dak.
- 11
De Passeig de Gràcia omhoog
Dit stuk van de Passeig de Gràcia vraagt om op straatniveau te kijken, niet alleen omhoog: veel van deze gevels herbergen in hun portalen historische winkels met uitgesneden houten etalages en uithangborden van het begin van de twintigste eeuw, tegenwoordig bezet door luxemerken. Dat is de paradox van deze laan.
Blijf staan en kijk naar deze stenen gevel die lijkt gebeeldhouwd door wind en zee, van boven tot onder golvend, zonder één rechte hoek, met zwarte ijzeren balkons die gedraaid zijn als losgerukt zeewier.
- 13
Het dakterras van de krijgers
Kijk omhoog, naar de rand van het dakterras van La Pedrera. Zie je die schoorstenen en ventilatietorens bedekt met mozaïek en trencadís, in de vorm van verdraaide helmen? De inwoners van Barcelona noemen ze de krijgers van het dakterras, een stenen leger dat de wacht houdt boven de laan.
- 14
Pastisseria Mauri
Zoek op de Rambla de Catalunya, parallel aan de laan, de Pastisseria Mauri, in haar huidige vorm geopend in 1929 en nog steeds in handen van de vierde generatie van dezelfde familie.
- 15
Avinguda Diagonal
Je komt bij het grote litteken van de stad: de Avinguda Diagonal, die brede laan die het Eixample schuin doorkruist en het perfecte raster van Cerdà van hoek tot hoek doorbreekt. Ga op het kruispunt staan en merk hoe de hemel ineens opengaat, er is meer licht, meer verkeer, meer haast.
Voor je, aan de Diagonal, rijst een smalle, torenhoge gevel op, bewerkt alsof hij van ivoor is. Het is het Palau del Baró de Quadras, een ander werk van Josep Puig i Cadafalch, voltooid rond 1906.
- 17
Casa de les Punxes
Kijk omhoog, want dit lijkt niet op Barcelona: het lijkt op een sprookjeskasteel, met zes torens met conische, scherpe punten die zich in de lucht boren.
Aan de Passeig de Sant Joan, een rustiger laan met bomen, opent zich een stralend witte gevel, bedekt met heel fijne sgraffito's. Het is het Palau Macaya, het derde geschenk dat Puig i Cadafalch ons op deze laan nalaat, voltooid rond 1901.
- 19
Carrer de Provença richting oosten
Naar het oosten gaat de Carrer de Provença een stiller deel van het Eixample in, meer een buurt, zonder luxe etalages: balkons met hangende was, ijzerwinkels van altijd, hoekcafés waar de buren staand hun koffie drinken.
- 20
Het stratenraster van het Eixample
Blijf even staan op een willekeurig kruispunt en kijk naar de vier schuin afgesneden hoeken om je heen. Die acht zijden die elk kruispunt vormt, bedacht Cerdà zodat er trams, zon en lucht in pasten.
- 21
Carrer de Mallorca, eerste blik
Als je de Carrer de Mallorca in slaat, is het ineens daar. Nog op een paar huizenblokken afstand, maar al onmogelijk te negeren: een massa van puntige torens, vol steigers en kranen, die boven de gebouwen uitsteekt alsof de stad te klein voor haar is.
Gooi je hoofd helemaal in je nek en laat de torens op je neerkomen: steen die omhoog en omhoog klimt, gedraaid, doorboord, bedekt met woorden en gekleurd fruit op de toppen, alsof de hele berg in bloei staat.
