Merkezin tam ortasında, büyük bir üçgen biçiminde on bir buçuk hektarlık bahçe. Valladolid'in akciğeridir ve buraya herkes gelir: sevgililer, büyükanneler ve büyükbabalar, ördeklere ekmek getiren çocuklar, ders tekrarı yapan öğrenciler. Ama yüzyıllar boyunca burası tozlu bir boş araziydi.
Campo de la Verdad'dan romantik bahçeye
Ona Campo de la Verdad (Hakikat Alanı), sonra da askerî tatbikat alanı olarak kullanıldığı için Campo de Marte derlerdi. İlk ad düellolardan geliyordu: iki adamın halletmesi gereken bir namus meselesi olduğunda burada, surların dışında dövüşmeye çıkarlardı ve düelloda sonunda hakikatin ortaya çıktığı söylenirdi.
İlk yeşillik III. Carlos döneminde, 1787 civarında bin sekiz yüz karaağaç dikildiğinde geldi. Ama büyük dönüşüm, çorak araziyi bahçeye çeviren dönüşüm, 1877'de Belediye Başkanı Miguel Íscar'ın eliyle geldi.
Tasarımı Katalan bir bahçıvana, Ramón Oliva'ya ısmarladı; Oliva fikirleri doğrudan Paris'in büyük bahçelerinden getirdi: kıvrılan yürüyüş yolları, her dönemeçte sürprizler, bir göl, bir şelale, bir mağara.
Bu yüzden bu parkta düz çizgi yoktur: kaybolman ve kaybolurken keyif alman için düşünülmüştür. Ders kitabı gibi bir peyzaj bahçesidir, klasik geometrik Fransız bahçesinin tam karşıtıdır.
Tavus kuşları ve bronz yazarlar
En çok şaşırtan şey, parkta sincapların, ördeklerin ve başka kuşların yanında serbestçe dolaşan tavus kuşlarıdır. Bir İspanyol kent bahçesinde pek alışılmadık bir manzaradır ve yerin kimlik işaretlerinden biridir.
Yürüyüş yollarının arasına dağılmış olarak çardaklı bir fuente del Cisne (Kuğu Çeşmesi), şelaleli ve mağaralı bir havuz ve Fuente de la Fama bulunur. XIX. yüzyıl romantik bahçesinin bütün repertuvarı, kayda değer bir hırsla inşa edilmiş.
Şehirle bağlantılı yazarlara adanmış büstler ve anıtlar da vardır; yürüyüş yolunun ucunda da Havana'ya gönderilecekken İspanya 1898'de Küba'yı kaybedince burada kalan bir heykel olan Monumento a Colón.
Bunu mümkün kılan belediye başkanı Miguel Íscar 1880'de hâlâ görevdeyken öldü ve Valladolid'i modernleştirme düşünü yarım bıraktı. Halk onu o kadar severdi ki mahalle sakinleri, ona bir anıt dikmek için bir halk bağış kampanyasıyla kendi ceplerinden para koydu.
Kaçırılmayacaklar
Merkezde on bir buçuk hektar
Şehrin akciğeri, büyük bir üçgen biçiminde.
Adı Campo de la Verdad'dı
Çünkü halledecek bir namus meselesi olanlar burada düello yapardı.
1877'de bir belediye başkanı onu dönüştürdü
Miguel Íscar, Katalan bahçıvan Ramón Oliva'nın tasarımıyla, Paris parkları tarzında.
Serbest dolaşan tavus kuşları var
Sincapların, ördeklerin ve başka kuşların yanında. Bir İspanyol kent bahçesinde pek alışılmadık.
Valladolid ziyaretine nasıl uyar
Merkezde, Plaza de Zorrilla ile tren istasyonu arasındadır; bir yanını Acera de Recoletos çevreler.
Durak, keyfini çıkarmanın yolu olan haritasız gezintiyle otuz ya da kırk dakikadır. Giriş serbesttir ve bütün yıl açıktır.
Tarihi merkez ile XIX. yüzyıl Valladolid'i arasındaki menteşedir ve şehrin mola verdiği yerdir. Bir ucunda Academia de Caballería bulunur.
Sık sorulan sorular
Neden ona Hakikat Alanı (Campo de la Verdad) diyorlardı?
Anlatılana göre ad düellolardan geliyordu. Bu açık alanda, iki adamın halletmesi gereken bir namus meselesi olduğunda, gözlerden uzak, burada dövüşmeye çıkarlardı ve düelloda hakikatin sonunda ortaya çıktığı söylenirdi. Tavus kuşları bu kadar sakin dolaşırken bugün bunu hayal etmek zor, ama bu yeşil bahçe yüzyıllar boyunca şehrin en ciddi ve en karanlık işlerinin sahnesi oldu.
Peki onu dönüştüren o belediye başkanına ne oldu?
Miguel Íscar'ın sonu, şehrin onu ne kadar sevdiğini çok iyi anlatır. 1880'de, hâlâ görevdeyken öldü ve Valladolid'i modernleştirme hayalini yarım bıraktı. Halk onu o kadar seviyordu ki mahalle sakinleri ona bir anıt dikmek için bir halk bağış kampanyasıyla kendi ceplerinden para koydu. Bugün bile merkezin en önemli caddelerinden biri onun adını taşıyor. Bir belediye başkanı için az şey değil.
