Ayaklarının dibinde eski nehrin yeşil yatağıyla, mazgallı, altın rengi taştan iki dev kule. Valencia'nın ortaçağ surunun soylu kapısı, kralların şehre girmek için kullandığı kapıydı ve Avrupa'da korunmuş en büyük Gotik kapılardan biridir. İçeriden açıktır, arka duvarı yoktur ve bu bir harabe değildir: bilinçli bir savunma kararıydı. Tepeye çıkılır ve yukarıdan bütün şehir anlaşılır.
Sırtı olmayan bir kapı
Onları taş ustası Pere Balaguer 1392 ile 1398 arasında yükseltti. Başlamadan önce şehir, ilham alması için onu Aragon Tacı'nın başka şehirlerindeki büyük kapıları incelemeye gönderdi; sonuç askerî işlevi açıkça temsilî bir anıtsallıkla birleştirir: Valencia'nın gelenleri karşıladığı yüz buydu.
Şehrin içine bakan kısma bak: duvar yok. Merdivenler, sahanlıklar ve katlar göz önünde, açıktır. Nedeni taktik ve çok soğukkanlıdır: bir düşman kuleyi ele geçirmeyi başarırsa, içeriden savunamazdı, çünkü şehirden açılan ateşe açık kalırdı. Kapı, onu fethedenin elinde tutamayacağı biçimde tasarlanmıştı.
Şehrin genişleyebilmesi için 1865'te neredeyse tamamen yıkılan, on iki kapılı ve dört kilometreyi aşan bir surun parçasıydılar. O surla çevrili alanın tamamından yalnızca iki kapı kurtuldu: bu ve Torres de Quart.
Prado'yu saklayan kuleler
İç Savaş sırasında, Valencia Cumhuriyet'in başkenti olmuşken ve Madrid bombalar altındayken, Museo del Prado'nun eserlerinin tahliyesine karar verildi. Velázquez'ler, Goya'lar ve koleksiyonun büyük bölümü kamyonla buraya kadar geldi ve kum torbaları ile betondan yapılarla korunarak bu salonlarda depolandı.
Avrupa tarihinin en önemli sanat kurtarma operasyonlarından biriydi ve bu kuleler, Colegio del Patriarca ile birlikte, onun merkezlerinden biri oldu. Sonra eserler Katalonya'ya ve Cenevre'ye doğru devam etti ve 1939'da Prado'ya döndü.
Bundan önce kuleler çok daha az soylu bir işe yaradı: XVI. ile XIX. yüzyıllar arasında hapishane olarak, özellikle de konumları gereği öbür mahkûmlarla birlikte kapatılamayan soyluların ve şövalyelerin hapishanesi olarak kullanıldılar. Duvarlarda o mahkûmların duvar yazıları hâlâ durur.
Kaçırılmayacaklar
Arka duvarı yok
Düşman kuleyi alırsa onu savunamazdı. Kapı, fethedenin elinde tutamayacağı biçimde tasarlandı.
Prado burada saklandı
İç Savaş sırasında kum torbaları ve betonla korunarak bu salonlarda depolanan Velázquez ve Goya.
Soyluların hapishanesi
XVI. ile XIX. yüzyıllar arasında. Duvarlarda o mahkûmların yazıları hâlâ duruyor.
Fallas'ın Crida'sı
Şubatın son pazarı: kulelerin üzerinde havai fişeklerle bayramı açan çağrı.
Valencia ziyaretine nasıl uyar
Eski şehrin kuzey sınırını belirler ve Valencia'nın en eski ve en bohem mahallesi olan Barrio del Carmen'e giriş kapısıdır. Öbür tarafta, yönü değiştirilmiş nehrin yatağını kaplayan park Jardín del Turia başlar.
Çıkış çok ucuzdur ve ücretsiz girişli günler var. Yukarıdan Miguelete'nin silueti belirmiş eski şehir, kıvrılan yeşil yatak ve doğuda Ciudad de las Artes'in siluetleri görülür.
Bir de tarih: şubatın son pazarı bu kuleler, Fallera Mayor'un şehri Fallas'ın başlangıcına çağırdığı açılış konuşması Crida'nın sahnesidir. Meydan dolar, kulelerin üzerinde havai fişekler patlar ve Valencia'nın resmen üç haftalık bayram moduna girdiği andır.
Sık sorulan sorular
Bu kuleleri kim yükseltti?
Onları XIV. yüzyılın sonunda, 1392 ile 1398 arasında, Pere Balaguer adlı bir taş ustası yükseltti. Başlamadan önce ilham alması için Taç'ın başka şehirlerinin büyük kapılarını incelemeye gönderildi ve savaşmaktan çok gösteriş yapmaya yönelik bu kapı-saray fikriyle döndü. Bu yüzden Serranos kuleleri bu kadar zarif oldu: dışarıdan gelene gösterilen, şehrin tören girişi olarak düşünülerek doğdular.
Bugün bir işe yarıyorlar mı?
Hem de nasıl. Her yıl, şubatın son pazarı, bu kuleler Crida'nın sahnesi olur: Falla'nın başlangıç düdüğünü çalan ilan. Fallera Mayor, cephe ışıklandırılmış ve meydan tıklım tıklım doluyken, şehri buradan, yukarıdan bayrama çağırır. Bir ortaçağ kapısının bugün Valencia'nın en çılgın bayramının başladığı balkon olması, bu mahalle ve bu şehir hakkında çok şey söyler.
