Jardín del Turia'nın havuzlarının ve palmiyelerinin üzerinde kabaran büyük, camlı bir kubbe; bitki yerine müzik yetiştiren bir sera gibi. Palau de la Música 1987'de açıldı ve dört bini aşkın borulu bir orgu olan bir senfoni salonu barındırır. Ama ayırt edici özelliği akustiği değil: bir parkın içinde, yönü değiştirilmiş bir nehrin yatağında, suyla ve bisikletli insanlarla çevrili olması.
Bir nehrin içinde bir konser salonu
Neden burada olduğunu anlamak için Turia'yı anlamak gerekir. 1957 seli Valencia'yı sular altında bıraktı ve onlarca kişinin ölümüne yol açtı; çözüm, nehri şehrin güneyinden geçirmek ve eski yatağı boş bırakmaktı. Altmışlı yılların ilk planı onu bir şehir içi otoyola dönüştürmekti.
Şehir buna karşı “el llit del Túria és nostre i el volem verd” —Turia'nın yatağı bizimdir ve onu yeşil istiyoruz— sloganıyla ayağa kalktı ve kazandı. Yatak, bütün Valencia'yı boydan boya geçen dokuz kilometrelik doğrusal bir parka dönüştü; Avrupa'nın en uzun şehir bahçelerinden biri.
1987 tarihli Palau de la Música bu parkta inşa edilen ilk büyük yapılardan biriydi ve konser salonlarında uzmanlaşmış bir mimar olan José María García de Paredes'in imzasını taşır: Madrid'deki Auditorio Nacional ve Granada'daki Manuel de Falla da onundur. Hayatını dinlemek için mekânlar tasarlayarak geçirmiş bir adam.
Suda sekip yansıyan ışık
Binayı çevreleyen havuzlar süs için değildir. Kubbenin camı, ışık suda sekip giriş holünün tavanına çıkacak biçimde tasarlandı; böylece içeride gün boyunca titreyen bir su yansıması oluşur. Artık buradan geçmeyen nehre bir göndermedir ve işe yarar.
Ana salon olan Sala Iturbi yaklaşık bin yedi yüz kişiliktir ve Valencia Orkestrası'nın olağan merkezidir. 1990'da kurulan orgu dört bin boruyu aşar ve İspanya'nın en büyüklerinden biridir.
Durumu hakkında dürüst bir not: binanın ciddi bakım sorunları oldu; sızıntılar uzun dönemler boyunca kapatılmasını ve çatının yenilenmesini zorunlu kıldı. Planın bir konsere gitmekse, programı ve açık olup olmadığını önceden kontrol et.
Kaçırılmayacaklar
Tavandaki su yansıması
Kubbe, ışık havuzlarda sekip giriş holüne çıkacak biçimde hesaplandı. Artık geçmeyen bir nehir.
Otoyol olmayan yatak
“El llit del Túria és nostre i el volem verd”: şehir bu mücadeleyi kazandı ve bugün dokuz kilometrelik bahçe var.
Dört bin boru
1990'da kurulan Sala Iturbi orgu İspanya'nın en büyüklerinden biridir.
García de Paredes
Madrid'deki Auditorio Nacional'i de o tasarladı. Hayatını dinlemek için salonlar yaparak geçirdi.
Valencia ziyaretine nasıl uyar
Jardín del Turia'nın orta kesiminde, eski şehir ile Ciudad de las Artes arasındadır. Parkı yürüyerek ya da bisikletle gezersen —Valencia'nın en iyi ve ücretsiz planı budur— aramadan önünden geçersin.
Doğuya doğru, yatak boyunca yirmi dakika ötede Palau de les Arts ve Ciudad de las Artes'in geri kalanı; batıya doğru ise Parque Gulliver on, Torres de Serranos yirmi beş dakika uzaklıktadır.
Asıl cazibe parkın kendisidir: futbol sahaları, atletizm pistleri, temalı bahçeler, havuzlar ve bisiklet yoluyla dokuz kilometrelik kesintisiz bir bahçe; bir zamanlar suyun üzerinden geçen on sekiz tarihî köprü onu keser. Bir bisiklet kiralayıp tamamını gezmek, bu şehirde on avroya yapılabilecek en iyi şeydir.
Sık sorulan sorular
Peki bu cam sarayı kim tasarladı?
Onu, hayatının yarısını müzik dinlemek için salonlar tasarlayarak geçiren bir mimar olan José María García de Paredes imzaladı: Madrid'deki Auditorio Nacional ve Granada'daki Manuel de Falla oditoryumu da onundur. Akustik için son derece hassas bir kulağı vardı ve burada sesin ve ışığın birlikte girmesini istedi. Bu yüzden gün batımında önünden geçerken, o camın her kıvrımının müzik nefes alsın diye düşünüldüğünü aklına getir. İyi sessizlikler inşa etmeyi bilen bir adam.
