Tepesi geniş açılmış devasa bir ağacın altında, çevresinde kavisli banklar ve ortasında beyaz mermerden bir heykel grubu bulunan kuytu bir açıklık. İmkânsız aşkın Sevillalı şairi Gustavo Adolfo Bécquer'in anıtıdır; 1911'de açıldı ve halkın bağışlarıyla ödendi. Parque de María Luisa'nın en sessiz köşesidir ve oturup hiçbir şey yapmamak için en çok seçilen yerdir; yine de neredeyse kimse gruptan ayrı duran dördüncü figürü fark etmez.
Aşkın üç çağı
Gövdenin çevresinde, mermerden, aşkın üç çağını temsil eden oturan üç kadın vardır: umutla gelen aşk, doyasıya yaşanan aşk ve solmuş olarak giden aşk. Birbirinden çok farklı ifadelerle oyulmuşlardır ve sıralama soldan sağa eksiksiz bir hikâye gibi okunur.
Ve bir de bronzdan, gruptan ayrı duran dördüncü figür var: göğsünden bir okla yaralanmış çıplak bir delikanlı. Bu Yaralı Aşk'tır ve ayrı konumu tesadüf değildir: bronzdan olan ve ayrı duran tek unsurun yara olması, Bécquer'in şiirini oldukça iyi özetler.
Grubu Lorenzo Coullaut Valera oydu; Sevillalı oyun yazarları Álvarez Quintero kardeşler de halktan bağış toplayarak işe öncülük ettiler. Forestier parkı yeniden tasarlarken, 1911'de açıldı ve bugünkü bahçenin ilk unsurlarından biridir.
Şair ve ağaç
Bécquer 1836'da Sevilla'da doğdu ve 1870'te Madrid'de, otuz dört yaşında, yoksul ve neredeyse tanınmamış olarak öldü. Şöhret ona sonradan geldi: birkaç dostu dağınık dizelerini, Rimas'ı, toplayıp yayımladı ve kitap İspanyol edebiyatının en çok okunanlarından biri oldu. İspanyolca modern şiiri neredeyse o icat etti.
Her şeyi örten ağaç bir bataklık servisidir; XIX. yüzyılın ortalarında, anıttan çok önce dikilmiş bir taxodium. Parkın en yaşlı örneklerinden biridir ve açık tepesi köşkün doğal çatısı işlevini görür: topluluk tam olarak onun altına sığacak şekilde tasarlandı.
Verdiği gölge öğle vakti bile yoğundur ve burasının bahçenin en dolu yeri olmasının gerçek nedeni budur. Sevillalılar buraya okumaya, ders çalışmaya ve beklemeye gelir. Şehrin, insanların fotoğrafını çekmek yerine her gün kullandığı az sayıdaki anıtından biridir.
Kaçırılmayacaklar
Aşkın üç çağı
Mermerden ve sırayla: gelen, yaşanan ve giden aşk.
Yaralı Aşk
Bronzdan ve gruptan ayrı. Ayrı duran tek figür ve göğsünde ok olan tek figür.
Bataklık servisi
XIX. yüzyılın ortalarında dikildi, anıttan eskidir. Heykel onun altına sığacak şekilde tasarlandı.
Öğle vakti yoğun gölge
Parkın en dolu köşesi olmasının nedeni bu. Burada insanlar okur, ders çalışır ve bekler.
Sevilla ziyaretine nasıl uyar
Parque de María Luisa'nın içinde, Glorieta de San Diego'ya birkaç dakika uzaklıkta ve Fuente de los Leones'e ve Plaza de América'ya giden doğal yol üzerindedir.
Belirgin biçimde işaretlenmemiştir ve ona bir çitin köşesini dönerek varılır; Forestier de parkın tam olarak böyle işlemesini istiyordu: bir güzergâhla değil, keşifle. Haritada ararsan bulursun; yalnızca yürürsen karşına çıkar.
Acelesi olan gezginler için bir not: parkın içinde tek bir durak yapacaksan bu olsun. Plaza de España'ya on dakika uzaklıktadır, gölgesi garantidir ve bunun gibi bir şehirde bir bahçenin neye yaradığı en iyi burada anlaşılır.
Sık sorulan sorular
Peki Bécquer gerçekte kimdi?
Hayatı hüzünlü bir roman gibi olan bir şair. Gustavo Adolfo Bécquer 1836'da Sevilla'da doğdu ve Madrid'de, yalnızca otuz dört yaşında, yoksul ve pek tanınmadan öldü. Şöhret ona öldükten sonra geldi: birkaç arkadaşı aşktan ve hayal kırıklığından söz eden şiirlerini, o “Rimas”ı topladı ve yayımladı; ve bu kitap İspanyol şiirinin en sevilen kitaplarından biri oldu. Bu yüzden bu köşe bu kadar onundur: hayattayken neredeyse kimsenin okumadığı şair burada yaşamaya devam ediyor.
Peki bu anıtı ona kim dikti?
Önündeki bütün grubun yaratıcısı olan heykeltıraş Lorenzo Coullaut Valera yonttu. Ama fikir, iki ünlü hemşehrisinin, ünlü Sevillalı tiyatro yazarları Álvarez Quintero kardeşlerin sevgisinden doğdu; onu ödemek için halktan bağış toplanmasını başlattılar. Yani bu anıtı ne bir kral ne de bir belediye dikti: şairlerini sevdikleri için, küçük katkılarla, insanların kendisi ödedi.
