Birçokları onu Alicante'nin en güzel meydanı sayar: akan çeşme suyu, yukarıda kıpırdayan yüz yıllık fikusların yaprakları ve ortalığı birbirine katan birkaç kuş. Yazın merkezin en serin köşesidir. Ve neredeyse hiçbir Alicanteli ona adıyla seslenmez.
Postane meydanı
Resmî olarak adını, 1879'da Alicante'de doğan ve İspanyol edebiyatının büyüklerinden biri olan yazar Gabriel Miró'dan alır; Miró zarif düzyazısıyla ve bu toprağın ışığını, manzaralarını kimsenin yapamadığı gibi betimlemesiyle ünlüdür.
En bilinen romanları “Nuestro Padre San Daniel” ve “El obispo leproso”, Oleza adlı hayalî bir şehirde geçer; o şehir aslında hemen yanı başındaki Orihuela'dır. Dile en özen gösteren yazarların kuşağı olan novecentismo akımının büyüklerinden biriydi.
Ama Alicanteliler için burası plaza de Correos, yani postane meydanıdır; bir asırdır meydana hâkim olan devasa Correos y Telégrafos binası yüzünden. Zaman içinde, siyasi rüzgârların esişine göre birkaç adı oldu ve halkın kullanımı hepsini görmezden geldi.
La Aguadora ve fikuslar
Ortada Fuente de la Aguadora duruyor: Alicanteli heykeltıraş Vicente Bañuls'un 1918'de biçimlendirdiği, elinde testi tutan bronz bir kadın. Buranın insanlarının ömür boyu gördüğü ve hiç bıkmadığı eserlerden biri.
Figür sıradan bir süs değil: evlerde akan su olmadan önce sokakları dolduran bir mesleği temsil ediyor. Sucu kadınlar, özellikle sıcak yazlarda, umumi çeşmelerden evlere kapı kapı serin su taşırdı.
Fikuslar, anıt ağaç olarak koruma altına alınmış yüz yıllık devlerdir; Parque de Canalejas'takilerle aynı ailedendir ve meydanı ağustosun ortasında merkezin en serin noktasına çeviren onlardır.
Bütün —akan su, yoğun gölge ve banklar— gerçek bir mikroklima yaratıyor. Bir Akdeniz şehrinde, yazın öğle saatinde bitki örtüsünden başka hiçbir yardıma gerek kalmadan rahat edilebilen az sayıdaki meydandan biri.
Kaçırılmayacaklar
Kimse ona adıyla seslenmez
Alicanteliler için burası plaza de Correos, bir asırdır meydana hâkim olan bina yüzünden.
Gabriel Miró
1879 doğumlu, novecentismo akımından Alicanteli yazar; bu toprağın ışığını kimsenin yapamadığı gibi betimledi.
La Aguadora
Vicente Bañuls'un eseri, 1918. Gerçek bir mesleği temsil ediyor: çeşmelerden evlere kapı kapı su taşımak.
En serin köşe
Koruma altındaki yüz yıllık fikuslar artı akan su: ağustosun ortasında gerçek bir mikroklima.
Alicante ziyaretine nasıl uyar
Merkezde, Rambla de Méndez Núñez ile Parque de Canalejas arasında; bu yüzden şehirde dolaşırken içinden geçersin.
On dakikalık kısa bir durak, ama insanın en çok minnet duyduğu duraklardan: gölgede bir banka otur ve suyu dinle. Tam da bunun için var.
Çevresinde teraslı epey yeme içme yeri var ve meydan bir buluşma noktası olarak iyi işler. Yazın ziyaretlerin arasında verilebilecek en iyi mola burası.
Sık sorulan sorular
Gabriel Miró ne yazdı?
Düzyazısı o kadar özenli romanlar ki neredeyse şiir gibi okunur. En ünlüleri, “Nuestro Padre San Daniel” ve “El obispo leproso”, hayalî bir şehirde, Oleza'da geçer; o şehir aslında hemen yanı başımızdaki Orihuela'dır. İspanyol novecentismo'sunun, biçime en özen gösteren yazarlar kuşağının büyüklerinden biriydi. 1930'da Madrid'de, henüz elli bir yaşındayken, yazacak daha pek çok şeyi varken öldü.
Bir aguadora (sucu kadın) neydi?
Çeşmedeki kadın sıradan bir süs değil: evlerde akan su olmadan önce sokakları dolduran bir mesleği temsil ediyor. Aguadoralar omuzlarında testileriyle kamu çeşmelerinden evlere, kapı kapı, serin su taşırdı; özellikle buranın sıcak yazlarında. Bañuls onu yonttuğunda Alicante'de hâlâ bundan geçinen insanlar vardı. Bu yüzden yaşlılar ona bu kadar sevgiyle bakar.
