Στενή, πεζόδρομος, γεμάτη βιτρίνες και κόσμο που περπατά και προς τις δύο κατευθύνσεις: η οδός Σιέρπες είναι ο εμπορικός δρόμος της Σεβίλλης από τότε που η πόλη θυμάται τον εαυτό της. Το καλοκαίρι τη διασχίζουν από πρόσοψη σε πρόσοψη μεγάλες υφασμάτινες τέντες που αφήνουν τον δρόμο σε μια χρυσαφένια, δροσερή σκιά, μια συνήθεια που έρχεται από τα μέσα του 19ου αιώνα και παραμένει μία από τις καλύτερες ιδέες που είχε αυτή η πόλη απέναντι στο ίδιο της το κλίμα. Και σε κάποιο σημείο αυτού του δρόμου, κατά πολλούς, γεννήθηκε στο μυαλό του Θερβάντες ο Δον Κιχώτης.
Η φυλακή όπου μπορεί να γεννήθηκε ο Δον Κιχώτης
Εκεί όπου σήμερα η Σιέρπες διασταυρώνεται με το στενό Εντρεκάρθελες βρισκόταν για αιώνες η Βασιλική Φυλακή της Σεβίλλης, ένα τεράστιο κτίριο που έφτασε να φιλοξενεί περισσότερους από χίλιους κρατουμένους. Το 1597 έκλεισαν εκεί έναν χρεοκοπημένο φοροεισπράκτορα ονόματι Μιγκέλ δε Θερβάντες, που του είχαν χαθεί κάποιοι λογαριασμοί εξαιτίας της πτώχευσης του τραπεζίτη που φύλαγε τα χρήματά του.
Στον πρόλογο του Δον Κιχώτη ο Θερβάντες γράφει ότι το μυθιστόρημά του «συνελήφθη» σε μια φυλακή, «όπου κάθε δυσφορία έχει την έδρα της και όπου κάθε θλιβερός θόρυβος έχει την κατοικία του». Πολλοί μελετητές τοποθετούν εδώ εκείνη τη φυλακή. Σήμερα μια πλάκα από αθουλέχος το θυμίζει, και αξίζει να σταθείς: είναι η σημαντικότερη λογοτεχνική γωνία της Σεβίλλης και περνά εντελώς απαρατήρητη.
Ο δρόμος τότε ήταν πολύ περισσότερα από ένα μέρος για ψώνια. Υπήρξε επί γενιές το κουτσομπολιό της πόλης: καφενεία, λέσχες και κύκλοι όπου ταυρομάχοι, συγγραφείς, πολιτικοί και καλόπαιδα σκότωναν τα απογεύματά τους. Αντέχει ακόμη η Βασιλική Λέσχη των Γεωργών, με πάνω από ενάμιση αιώνα ζωής, στον αριθμό 5.
Οι τέντες, η Λα Καμπάνα και τα μαγαζιά του παλιού καιρού
Οι τέντες στήνονται κάθε καλοκαίρι και μαζεύονται το φθινόπωρο. Είναι από καραβόπανο, δένονται στις προσόψεις και των δύο πλευρών και ρίχνουν τη θερμοκρασία του δρόμου αρκετούς βαθμούς. Το να περπατάς από κάτω τους ένα μεσημέρι του Αυγούστου και να βγαίνεις μετά σε έναν δρόμο χωρίς τέντα είναι η καλύτερη δυνατή απόδειξη ότι η λαϊκή αρχιτεκτονική ήξερε τι έκανε.
Στο βόρειο άκρο, εκεί όπου καταλήγει η Σιέρπες, βρίσκεται το ζαχαροπλαστείο Λα Καμπάνα, που άνοιξε το 1885 και είναι το ζαχαροπλαστείο αναφοράς της πόλης. Είναι το μέρος όπου οι Σεβιλιάνοι αγοράζουν τα γλυκά των μεγάλων ημερών και όπου πίνεις έναν καφέ όρθιος στον πάγκο χωρίς καμία απολύτως τελετή.
Ο υπόλοιπος δρόμος ανακατεύει αλυσίδες με αιωνόβια μαγαζιά που αντέχουν: καπελάδικα, πουκαμισάδικα, μαγαζιά με σάλια και βεντάλιες, ραφεία για φορέματα φλαμένκο. Αξίζει να κοιτάξεις τις βιτρίνες των πιο παλιών ακόμη κι αν δεν πρόκειται να αγοράσεις τίποτα· είναι ένας κατάλογος όσων φορά η Σεβίλλη τις μεγάλες μέρες.
Μη χάσεις
Οι καλοκαιρινές τέντες
Από πρόσοψη σε πρόσοψη από τα μέσα του 19ου αιώνα. Ρίχνουν τη θερμοκρασία του δρόμου αρκετούς βαθμούς.
Η πλάκα του Θερβάντες
Στη διασταύρωση με το Εντρεκάρθελες βρισκόταν η Βασιλική Φυλακή. Εκεί, όπως λέει ο ίδιος, συνελήφθη ο Δον Κιχώτης.
Το ζαχαροπλαστείο Λα Καμπάνα
Άνοιξε το 1885 και είναι ακόμη το ζαχαροπλαστείο αναφοράς της πόλης.
Η Βασιλική Λέσχη των Γεωργών
Μια λέσχη άλλου αιώνα που λειτουργεί ακόμη στον αριθμό 5, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη
Η Σιέρπες ξεκινά από την Πλάθα δε Σαν Φρανθίσκο, δίπλα στο δημαρχείο και σε απόσταση αναπνοής από την Πλάθα Νουέβα, και ανεβαίνει προς τα βόρεια ως τη Λα Καμπάνα. Παράλληλα της τρέχει η οδός Κούνα, πιο ήσυχη, όπου βρίσκεται το Παλάτι της Κόμισσας της Λεμπρίχα, και στη μέση της διαδρομής ανοίγει το πέρασμα προς την Κολεγιακή εκκλησία του Σαλβαδόρ.
Είναι επίσης ο άξονας των τάπας του κέντρου: οι δρόμοι που βγαίνουν από τη Σιέρπες προς τα ανατολικά —προς τον Σαλβαδόρ και την Αλφάλφα— συγκεντρώνουν μερικούς από τους πιο παλιούς πάγκους της πόλης, μαζί με ταβέρνες που έχουν πάνω από έναν αιώνα ιστορίας.
Μια σημείωση για τα ωράρια: ο δρόμος είναι ασφυκτικά γεμάτος από τις έξι ως τις εννιά το απόγευμα, που είναι η ώρα που η Σεβίλλη βγαίνει για ψώνια. Αν θέλεις να τον δεις άδειο, έλα νωρίς το πρωί· αν θέλεις να τον δεις ζωντανό, έλα ακριβώς τότε.
Συχνές ερωτήσεις
Από πού βγαίνει το όνομα Σιέρπες;
Κανείς δεν το ξέρει εντελώς, και γι' αυτό υπάρχει θρύλος. Λένε ότι σε μια υπόγεια στοά αυτού του δρόμου ζούσε ένα τεράστιο φίδι που έτρωγε τα παιδιά, ώσπου ένας φυλακισμένος προσφέρθηκε να το κυνηγήσει με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Πιο πεζά, άλλοι λένε ότι το όνομα έρχεται από ένα σπίτι ή μια οικογένεια με το επώνυμο «Σιέρπε» που ζούσε εδώ. Εγώ μένω με το φίδι, που κάνει τη βόλτα πιο διασκεδαστική.
Ήταν πάντα η Σιέρπες μόνο μαγαζιά;
Καθόλου, ήταν το σαλόνι της πόλης. Για γενιές αυτός ο δρόμος γέμιζε καφενεία, καζίνο και λέσχες όπου ταυρομάχοι, συγγραφείς, πολιτικοί και αρχοντόπουλα σκότωναν τα απογεύματα συζητώντας για τα πάντα. Αντέχει ακόμη η Ρεάλ Θίρκουλο δε Λαμπραδόρες, μια κομψή λέσχη με ζωή πάνω από ενάμιση αιώνα. Η Σιέρπες ήταν το μέρος όπου η Σεβίλλη μάθαινε τα νέα: το κουτσομπολιό της πόλης, ας πούμε, πριν υπάρξει το κινητό.
