Στην οδό Μπαλκόνες, μια κλασική πέτρινη πρόσοψη κρύβει μια ολοκληρωτική έκπληξη: πίσω της βρίσκεται το Ατλαντικό Κέντρο Μοντέρνας Τέχνης, ένας φωτεινός και σύγχρονος εκθεσιακός χώρος πολλών ορόφων. Από τον δρόμο μοιάζει με παλιό αρχοντικό· από μέσα είναι ένα μουσείο του 21ου αιώνα.
Παλιές προσόψεις, άδειο εσωτερικό
Την παρέμβαση υπέγραψε ο Φρανθίσκο Χαβιέρ Σάενθ ντε Οΐθα, ένας από τους μεγάλους Ισπανούς αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα: διατήρησε τις παλιές προσόψεις αυτών των αρχοντικών, την πέτρα όπως ήταν πάντα, και άδειασε εντελώς το εσωτερικό για να υψώσει μέσα ένα καινούργιο μουσείο.
Αυτή η αντίθεση είναι το ίδιο το μανιφέστο του κτιρίου, αλλά και μια θέση για το πώς επεμβαίνεις σε ένα ιστορικό κέντρο: ούτε το ψεύτικο αντίγραφο ούτε η κατεδάφιση, αλλά η διατήρηση του αστικού δέρματος με ένα ριζικά διαφορετικό περιεχόμενο.
Εγκαινιάστηκε το 1989 και εξακολουθεί να λειτουργεί ακριβώς με αυτή τη λογική. Μόλις μπεις, η αίσθηση ότι πέρασες ένα κατώφλι ανάμεσα σε δύο αιώνες είναι άμεση και σκόπιμη.
Τρι-ηπειρωτικό: Ευρώπη, Αφρική και Αμερική
Το πιο ενδιαφέρον στο CAAM είναι αυτό που υπερασπίζεται. Γεννήθηκε με έναν προσανατολισμό που εδώ τον λένε τρι-ηπειρωτικό: να κοιτάζει την τέχνη από τη γεωγραφική θέση των Καναρίων, στη μέση του Ατλαντικού, σαν γέφυρα ανάμεσα σε τρεις ακτές.
Αντί να κοιτάζει μόνο προς τη Μαδρίτη ή το Παρίσι, προτείνει να κατανοήσουμε την τέχνη από τη διασταύρωση Ευρώπης, Αφρικής και Αμερικής, κάτι απολύτως λογικό για νησιά που υπήρξαν πάντα σταθμός και σύνορο. Γι' αυτό εδώ βλέπεις Αφρικανούς και Αμερικανούς καλλιτέχνες που σπάνια φτάνουν στην Ιβηρική.
Πίσω από αυτή τη ματιά βρίσκεται ο Μαρτίν Τσιρίνο, ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες των Καναρίων του 20ού αιώνα, διάσημος για τα σπειροειδώς στριμμένα σίδερά του, εμπνευσμένα από τις χαράξεις των ιθαγενών. Ήταν ο πρώτος διευθυντής του CAAM και αυτός που του έδωσε τον χαρακτήρα του.
Είναι ένα μικρό αλλά τολμηρό μουσείο, με δική του άποψη και ριψοκίνδυνο πρόγραμμα. Αν έρχεσαι από τη συνηθισμένη διαδρομή των ισπανικών μουσείων, η αλλαγή οπτικής γίνεται αισθητή από την πρώτη αίθουσα.
Μη χάσεις
Παλιά πρόσοψη, καινούργιο μουσείο
Ο Σάενθ ντε Οΐθα διατήρησε την πέτρα και άδειασε το εσωτερικό. Εγκαινιάστηκε το 1989.
Τρι-ηπειρωτικός προσανατολισμός
Να κοιτάζει την τέχνη από τον Ατλαντικό, σαν γέφυρα ανάμεσα σε Ευρώπη, Αφρική και Αμερική.
Το διηύθυνε ο Μαρτίν Τσιρίνο
Ο γλύπτης των Καναρίων με τα σπειροειδή σίδερα ήταν ο πρώτος διευθυντής του και του έδωσε τον χαρακτήρα του.
Συνήθως δωρεάν
Μία από τις καλύτερες σχέσεις ποιότητας και τιμής στην πόλη. Δες το πρόγραμμα πριν πας.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Λας Πάλμας
Βρίσκεται στην οδό Μπαλκόνες, στην καρδιά της Βεγκέτα, ένα βήμα από το Σπίτι του Κολόμβου και τρία λεπτά από την Πλατεία Σάντα Άνα.
Η επίσκεψη διαρκεί περίπου μία ώρα, ανάλογα με το τι εκτίθεται. Η είσοδος είναι συνήθως δωρεάν, κάτι που το κάνει μία από τις καλύτερες σχέσεις ποιότητας και τιμής στην πόλη.
Μαζί με το Μουσείο των Καναρίων και το Σπίτι του Κολόμβου αποτελεί την ομάδα μουσείων της Βεγκέτα. Κι αν σε ενδιαφέρει ο Τσιρίνο, το ίδρυμά του βρίσκεται στο Κάστρο ντε λα Λουθ, στην άλλη άκρη της πόλης.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος βρισκόταν πίσω από αυτό το μουσείο;
Ένας επιφανής συντοπίτης: ο Μαρτίν Τσιρίνο, ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες των Καναρίων του 20ού αιώνα, διάσημος για τα σίδερά του τα στριμμένα σε σπείρα, εμπνευσμένα από τις χαράξεις των ιθαγενών μας. Ήταν ο πρώτος διευθυντής του CAAM και αυτός που του έδωσε τον χαρακτήρα του, εκείνο το ελεύθερο βλέμμα, τόσο δικό μας. Το ότι το έβαλε σε κίνηση ένας καλλιτέχνης του τόπου, και όχι ένα γραφείο, εξηγεί γιατί αυτό το μουσείο έχει δική του ψυχή και δεν μοιάζει με κανένα άλλο.
