Pierścień z czerwonej cegły w miejscu, gdzie plaża spotyka się z miastem, wzniesiony w 1874 roku. Dał nazwę wszystkiemu wokół, więc kiedy w Maladze mówi się „La Malagueta”, ma się na myśli jednocześnie plażę, dzielnicę i tę arenę. To szesnastoboczny wielokąt, niemal idealny okrąg z łuków i nieotynkowanej cegły, a jego najlepszej sztuczki nie docenisz z chodnika.
Neomudéjar i ten sam architekt co hala targowa
Jej autorem jest Joaquín Rucoba, architekt, który zaprojektował też halę Mercado de Atarazanas w centrum. To, że jeden człowiek rozwiązał i halę targową, i arenę w tej samej dekadzie, sporo wyjaśnia z atmosfery Malagi końca XIX wieku: woli miasta, które rosło na przemysłowych pieniądzach i chciało budynków, które będzie widać.
Styl to neomudéjar, bardzo wtedy modny, który bawił się odtwarzaniem słownika architektury mauretańskiej przy użyciu nowoczesnych materiałów: łuki podkowiaste, cegła w widocznym wiązaniu, ażurowe kraty i geometryczne fryzy. W arenie walk byków ten wybór sprawdza się szczególnie dobrze, bo cegła znosi słońce, nie starzejąc się brzydko.
Pierwsza corrida odbyła się w 1876 roku, kiedy budynek był niemal świeżo otwarty, a widownia mieści około dziewięciu tysięcy miejsc. Pierwotna konstrukcja przetrwała kolejne remonty, a zewnętrzny mur z cegły jest w zasadzie tym samym, który wtedy wzniesiono.
Widok, który przyniósł jej sławę
Z poziomu ulicy widać zakrzywiony mur i niewiele więcej. Obraz, który zrobił z tej areny jedną z pocztówek Malagi, robi się z góry: z zamku Gibralfaro arenę widać w całości, jak otwarte oko między dachami, z plażą i morzem w tle. To jeden z niewielu zabytków, które trzeba oglądać z innego zabytku.
W środku działa muzeum tauromachii z plakatami, strojami i materiałami archiwalnymi, gdzie można stanąć na arenie i zobaczyć zagrody oraz kaplicę. To krótka wizyta, a jej atrakcyjność zależy od tego, co komu ten temat mówi, ale zejście na piasek i spojrzenie na widownię ze środka robi wrażenie.
Jest też wątek Picassa, który warto opowiedzieć: urodził się w Maladze w 1881 roku, a jako dziecko przyprowadzał go na te trybuny ojciec. Te popołudnia zostały w nim na całe życie, a byki, konie i pikadorzy wracali raz po raz w jego malarstwie aż do końca.
Nie do przegapienia
Szesnaście boków
To nie okrąg: to wielokąt o szesnastu ścianach, który z poziomu ziemi wygląda na okrągły.
Projekt Rucoby
Ten sam architekt, który zaprojektował halę Mercado de Atarazanas. Neomudéjar, nieotynkowana cegła i łuki podkowiaste.
Lepiej widać ją z Gibralfaro
Z zamku arena ukazuje się w całości między dachami, z plażą w tle. To klasyczna pocztówka.
Popołudnia Picassa
Ojciec przyprowadzał go na te trybuny jako dziecko. Byki, konie i pikadorzy nigdy nie zniknęli z jego malarstwa.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Malagi
Stoi na końcu promenady portowej, piętnaście minut pieszo od Centre Pompidou wzdłuż linii morza, a tuż za nią otwiera się plaża La Malagueta, miejska plaża Malagi i najwygodniejsza na szybką kąpiel bez korzystania z transportu.
Naturalna trasa to połączenie całego nabrzeża w jedno popołudnie: Muelle Uno, Palmeral de las Sorpresas, paseo de la Farola, arena i plaża. Teren jest zupełnie płaski i nie sposób się zgubić.
Po zdjęcie z góry trzeba wjechać na Gibralfaro, kwadrans autobusem 35. Późne popołudnie to właściwa chwila: czerwona cegła rozpala się w niskim świetle, a morze zostaje w tle.
Najczęstsze pytania
Kto zbudował tę arenę?
Wzniósł ją architekt Joaquín Rucoba, ten sam, który zostawił nam piękną halę Mercado de Atarazanas. Zaprojektował ją w stylu neomudéjar, bardzo wtedy modnym, który bawił się w naśladowanie mauretańskiej architektury. Pierwsza corrida odbyła się w 1876 roku, kiedy arena była prawie świeżo otwarta. To, że jeden człowiek podpisuje ci tak piękną halę targową i arenę walk byków, wiele mówi o tym, jak budowano Malagę tamtego stulecia.
Czy ma coś wspólnego z Picassem?
Więcej, niż się wydaje. Picasso urodził się tutaj, w Maladze, w 1881 roku, a jako dziecko ojciec przyprowadzał go na walki byków na te same trybuny. Te popołudnia zostały w nim na zawsze: byki, konie i pikadorzy wypełniały jego malarstwo przez całe życie. Zresztą pierwszy znany jego obraz olejny, namalowany, gdy był prawie dzieciakiem, to właśnie żółty pikador. Więc w pewnym sensie sztuka Picassa zaczęła się rodzić na arenie takiej jak ta. Dobre miejsce, żeby zakończyć spacer.
