Pierwszy klasztor założony w Granadzie po jej zdobyciu i miejsce, gdzie pochowano wodza Gran Capitán, który zmienił sposób prowadzenia wojen w Europie. Jego kościół ma retabulum ołtarza głównego, złotą górę rzeźb wznoszącą się aż po sklepienie, jedno z najbardziej imponujących dzieł w mieście. A niewiele brakowało, żeby klasztor zniknął: Francuzi wysadzili jego wieżę, żeby użyć kamienia do budowy mostu.
Mauzoleum wodza Gran Capitán
Gonzalo Fernández de Córdoba, Gran Capitán, był najlepszym wodzem swoich czasów. Zreorganizował armię hiszpańską, łącząc piki i arkebuzy w mieszanych oddziałach – taktykę, która stała się zalążkiem tercios i przez półtora wieku dominowała na europejskich polach bitew. Zdobył Włochy dla Korony i zmarł w Granadzie w 1515 roku.
Jego wdowa, María Manrique, księżna Sessa, uczyniła z tego kościoła jego mauzoleum i sfinansowała dużą część budowy. Tradycja mówi, że kazała zawiesić nad grobem chorągwie i sztandary zdobyte przez męża w czasie kampanii i że było ich ponad dwieście.
Klasztor założono w 1492 roku, w roku podboju, i był pierwszym w mieście. Jego krużganek, z dwiema kondygnacjami arkad i ogrodem pomarańczowym pośrodku, to jedno z najspokojniejszych miejsc w Granadzie i zwykle jest praktycznie pusty.
Retabulum i rana po Napoleonie
Retabulum ołtarza głównego z XVI wieku zajmuje całą ścianę czołową kościoła aż po sklepienie: cztery kondygnacje polichromowanych i złoconych rzeźb ze scenami z życia Chrystusa i Matki Bożej, w nagromadzeniu, które trudno ogarnąć wzrokiem. Pracowali przy nim Jacobo Florentino i Diego de Siloé, ten sam architekt, który stworzył katedrę.
Sklepienia i mury pokrywają freski z XVI wieku, a w całym wnętrzu pojawiają się herby, trofea wojskowe i nieustanne nawiązania do wodza Gran Capitán. To świątynia grobowa w najbardziej dosłownym sensie: cały program dekoracji opowiada o jednym człowieku.
Podczas inwazji napoleońskiej klasztor zamieniono w koszary kawalerii, a wieżę kościoła wysadzono, żeby wykorzystać kamień do budowy mostu na rzece Genil. Freski zostały uszkodzone, chorągwie zniknęły, a budynek popadł w ruinę, z której podnosił się przez ponad wiek. To, co widzisz dziś, jest efektem restauracji.
Nie do przegapienia
Retabulum ołtarza głównego
Cztery kondygnacje złoconych rzeźb aż po sklepienie, a za nimi Jacobo Florentino i Diego de Siloé.
Grób wodza Gran Capitán
Wódz, który wymyślił mieszane oddziały pikinierów i arkebuzerów, zalążek tercios.
Zawieszone chorągwie
Wdowa kazała zawiesić nad grobem sztandary zdobyte w czasie kampanii. Przepadły, gdy przyszli Francuzi.
Wysadzona wieża
Napoleon zburzył ją, żeby użyć kamienia do budowy mostu na rzece Genil. Budynek podnosił się z ruiny przez wiek.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Granady
Leży nieco na uboczu głównej trasy, dziesięć minut pieszo od katedry przez calle San Jerónimo, i ta odległość tłumaczy, dlaczego zagląda tu bardzo niewielu zwiedzających. To zdecydowanie najbardziej niedoceniany zabytek Granady.
Zwiedzanie jest krótkie – trzydzieści minut na kościół i krużganek – a bilet kosztuje bardzo niewiele. To wciąż klasztor klauzurowy, w którym mieszkają siostry hieronimitki, więc część pomieszczeń jest zamknięta i warto zachować ciszę.
Jeśli po Alhambrze i centrum planujesz drugą rundę zabytków, ten przystanek opłaca się najbardziej, razem z kartuzją w Granadzie, która leży kolejne dwadzieścia minut na północ i ma barokową zakrystię uważaną za jedną z najbardziej spektakularnych w Hiszpanii.
Najczęstsze pytania
Kim dokładnie był ten Gran Capitán?
Gonzalo Fernández de Córdoba, najlepszy żołnierz swojego stulecia. Wywrócił do góry nogami sposób prowadzenia wojny, łącząc piki i arkebuzy, taktykę, która stała się zalążkiem budzących grozę tercios. Ale moja ulubiona anegdota, na wpół legenda, jest taka: kiedy król Ferdynand zażądał od niego rozliczenia wszystkiego, co wydano na kampanię, on, urażony, odpowiedział sarkastyczną i absurdalną listą niemożliwych wydatków. Stąd wzięło się powiedzenie „las cuentas del Gran Capitán”, czyli „rachunki Wielkiego Kapitana”, którego wciąż używamy na rozdęte rachunki bez ładu i składu.
Czy to prawda, że w środku wisiały kiedyś sztandary wojenne?
Tak mówi tradycja, i aż ciarki przechodzą, kiedy się to sobie wyobraża. Jego wdowa, księżna Sessa, zamieniła ten kościół w mauzoleum męża i kazała zawiesić nad jego grobem sztandary, które odebrał wrogom w bitwach. Las pokonanych chorągwi czuwający nad zwycięzcą. Z biegiem wieków je zdjęto, ale złocone retabulum, które widzisz, powstało właśnie po to: żeby gloryfikować wojownika, nie tylko żeby się modlić. To ołtarz wzniesiony na chwałę człowieka.
