Girona to małe miasto z nieproporcjonalnie gęstym starym miastem: na jednym kilometrze kwadratowym mieszczą się rzymskie mury przebudowywane przez tysiąc lat, nietknięta dzielnica żydowska, barokowe schody katedry z najszerszą gotycką nawą na świecie i kolorowe domy wychylone nad rzekę. Wszystko obejdziesz pieszo w jeden dzień, wszędzie jest pod górę i wszystko wygląda inaczej zależnie od tego, czy patrzysz z rzeki, z murów, czy z wnętrza zaułków.
Najczęstsze pytania
Ile dni potrzeba, żeby zobaczyć Gironę?
Jeden pełny dzień wystarczy na całe stare miasto: żydowski Call, katedrę, bazylikę Sant Feliu, łaźnie arabskie, mury i domy nad Onyar. W dwa dni zmieszczą się jeszcze Muzeum Kina, Casa Masó, Sant Pere de Galligants i wycieczka na Costa Brava albo do Besalú – obie mniej niż godzinę drogi.
Skąd najlepiej zrobić zdjęcie kolorowych domów?
Z mostu Pont de les Peixateries Velles albo z mostu Pont de Pedra nad rzeką Onyar. Domy nad Onyar, pomalowane na ochrę, czerwień i żółć i wychylone prosto nad wodę, to najbardziej rozpoznawalny obraz Girony, a najlepsze światło jest wcześnie rano.
Co z „Gry o tron” nakręcono w Gironie?
Dużą część scen z Braavos i kilka z Królewskiej Przystani w szóstym sezonie. Schody katedry, uliczki Callu, ogrody Jardins dels Alemanys i most Sant Feliu dają się łatwo rozpoznać, a po miejscach zdjęciowych prowadzą osobne wycieczki z przewodnikiem.
Czy warto wejść na mury?
Bardzo, i to za darmo. Ganek straży biegnie koroną murów, z miastem po jednej stronie i polami po drugiej, z kilkoma wieżami, na które można wejść, a z wieży Torre Gironella widać całe stare miasto i, jeśli dzień dopisze, Pireneje w tle. Cała trasa zajmuje około czterdziestu minut.
Kiedy najlepiej odwiedzić Gironę?
Wiosną i jesienią. W maju odbywa się Temps de Flors, gdy dziedzińce, schody i zabytki zwykle zamknięte otwierają się udekorowane kwiatami: to najpiękniejszy moment roku, ale i najbardziej zatłoczony, a rezerwacja jest obowiązkowa i z dużym wyprzedzeniem. Lato jest wilgotne i upalne.
Co się je w Gironie?
Katalońską kuchnię lądu i morza z Empordà: suquet de peix, dania z ryżu, butifarrę, escalivadę i mar i muntanya, które łączy mięso i owoce morza na jednym talerzu. Na słodko xuixos, smażone ciastko nadziewane kremem, wymyślone właśnie tutaj. A prowincja ma zagęszczenie wykwintnych restauracji, któremu trudno dorównać.