To wieża, która góruje nad Plaza Mayor i jest symbolem miasta, a jej wartość nie tkwi w wysokości, lecz w materiale: to almohadzka konstrukcja z XII wieku z ubijanej ziemi, czyli ziemi ugniatanej w szalunkach, a nie z kamienia. To, że budowla z ubitej gliny stoi osiemset lat później, wiele mówi o umiejętnościach almohadzkich budowniczych.
Ubijana ziemia: glina, która trwa osiem wieków
Ubijaną ziemię wytwarza się, ugniatając warstwa po warstwie wilgotną ziemię zmieszaną z wapnem i żwirem w szalunku z desek. Kiedy zwiąże, zdejmuje się szalunek i podnosi formę pod kolejną partię, dlatego almohadzkie wieże mają regularne poziome linie: to styki między kolejnymi warstwami.
To technika tania, szybka, niewymagająca kamieniołomu ani transportu kamienia, co czyniło ją idealną do szybkiego umacniania rozległego terytorium. Jej słabym punktem jest woda, dlatego chroniono ją wapiennym tynkiem, który trzeba było konserwować.
U podstawy wieży są jednak duże, starannie ociosane granitowe ciosy, które nie są almohadzkie: to rzymskie bloki, ponownie użyte z dawnego miasta Norba Caesarina. Wieża dosłownie opiera się na wcześniejszym mieście.
Nazwa i to, co widać z góry
Nazwa pochodzi, według najpowszechniej przyjętej interpretacji, od kalifa Abu Jakuba, którego imię język romański przekształcił w Bujaco. To ten sam mechanizm, który z nazwy Caesar Augusta zrobił Saragossę: nazwy miejsc przeżywają języki, które je stworzyły, zniekształcając się po drodze.
Wieżę można zwiedzać i wejść na nią. W środku jest centrum dla zwiedzających poświęcone historii miasta i zespołu za murami, krótkie i dobrze pomyślane, a z górnego tarasu ogarniasz wzrokiem z jednej strony Plaza Mayor, a z drugiej monumentalny zespół z wieżami i dachami.
Ten widok porządkuje zwiedzanie: z góry rozumiesz, że monumentalne miasto to zamknięty, zwarty zespół, z obronnymi domami szlachty opartymi o mur, i lokalizujesz budynki, które potem obejdziesz pieszo.
Nie do przegapienia
Jest z ziemi, nie z kamienia
Almohadzka ubijana ziemia: ziemia ugniatana z wapnem w szalunkach. Stoi od ośmiu wieków.
Poziome linie
To styki między kolejnymi warstwami szalunku. Każdy pas to jedna partia ubitej ziemi.
Podstawa jest rzymska
Granitowe ciosy ponownie użyte z miasta Norba Caesarina. Wieża opiera się na wcześniejszym mieście.
Bujaco pochodzi od Abu Jakuba
Imię kalifa, zniekształcone przez język romański. Nazwy miejsc przeżywają języki, które je stworzyły.
Jak wpleść to w zwiedzanie Cáceres
Góruje nad Plaza Mayor i stoi obok bramy Arco de la Estrella, głównego wejścia do monumentalnego miasta. To logiczny pierwszy przystanek dnia, zanim przejdziesz do środka.
Warto zacząć od niej właśnie z powodu widoku: najpierw wejść na górę, a potem zwiedzać – to dużo skuteczniejsze niż odwrotnie, bo z tarasu lokalizujesz wszystkie pozostałe punkty zespołu.
Bilet jest tani i zwykle wchodzi w skład biletu łączonego do miejskich zabytków, który opłaca się od trzech wizyt. Licz dwadzieścia minut na centrum dla zwiedzających i taras.
Najczęstsze pytania
A jak skończyło się tamto ostatnie oblężenie?
Kroniki opowiadają, że gdy Almohadzi odbili twierdzę w 1173 roku, zakonni wojownicy broniący wieży zostali wyrżnięci do ostatniego. Ten cios zostawił Cáceres w rękach muzułmanów na ponad pół wieku, aż do ostatecznego zdobycia miasta przez chrześcijan w 1229 roku, którego dokonał Alfons IX z León.
