Góruje nad głównym placem zespołu za murami i ma surowy, niemal obronny wygląd, który myli: to późnogotycka świątynia wzniesiona między XV a XVI wiekiem na miejscu wcześniejszego kościoła romańskiego. Przy drzwiach stoi posąg św. Piotra z Alcántary o wytartych, błyszczących stopach, bo od wieków pociera się je na szczęście.
Gotyk o wyglądzie twierdzy
Obronny charakter nie jest przypadkowy. Cała architektura monumentalnego miasta dzieli tę estetykę – granitowe ciosy, nieliczne otwory, masywne bryły – bo powstawała w czasach walk między szlacheckimi rodami, kiedy każdy dom był pozycją obronną.
Świątynia ma trzy nawy podobnej wysokości, z prostymi sklepieniami krzyżowo-żebrowymi i cylindrycznymi filarami, na wzór kościołów halowych, które budowano wtedy w Estremadurze i Andaluzji. Wieńczącą ją renesansową wieżę ukończono około 1550 roku.
W 1957 roku otrzymała rangę konkatedry i dzieli godność biskupią z katedrą w Corii. Taki układ, dwie siedziby z tym samym biskupem, jest w Hiszpanii stosunkowo częsty i wynika z reorganizacji diecezji w XX wieku.
Niezłocone retabulum i Czarny Chrystus
Retabulum ołtarza głównego jest platereskowe, z połowy XVI wieku, i ma zaskakującą cechę: wyrzeźbiono je w surowym drewnie, bez złocenia i polichromii. Zwykle pokrywano je płatkami złota, a widok słojów drewna daje zupełnie inny efekt, skromniejszy i nowocześniejszy w wyrazie.
Drugim skarbem jest Czarny Chrystus, krucyfiks z XIV wieku z pociemniałego drewna, przed którym miasto modliło się w najgorszych chwilach. Jego kolor, niezależnie od materialnego wyjaśnienia, nadaje mu niepokojącą obecność, jakiej nie osiąga żaden inny wizerunek w świątyni.
Wyrusza w procesji nad ranem w Wielki Piątek, podczas drogi krzyżowej ulicami starego miasta w absolutnej ciszy, bez muzyki i orkiestry, tylko przy odgłosie kroków na kamieniu. To jeden z wielkich momentów Wielkiego Tygodnia w Cáceres.
Można też wejść na wieżę, która jest najlepszym punktem widokowym w mieście: z góry widać cały zespół za murami z wieżami i dachami oraz kontrast z otaczającym go nowoczesnym miastem.
Nie do przegapienia
Retabulum nie jest złocone
Platereskowe, wyrzeźbione w surowym drewnie, bez płatków złota. Efekt jest dużo skromniejszy niż zwykle.
Czarny Chrystus
Krucyfiks z XIV wieku z pociemniałego drewna. Wyrusza nad ranem w Wielki Piątek w absolutnej ciszy.
Wytarte stopy
Posąg św. Piotra z Alcántary przy drzwiach: od wieków dotyka się jego palców na szczęście.
Wieża to najlepszy punkt widokowy
Z góry widać cały zespół za murami z wieżami i dachami oraz kontrast z nowoczesnym miastem.
Jak wpleść to w zwiedzanie Cáceres
Stoi na Plaza de Santa María, tuż za bramą Arco de la Estrella, więc to pierwszy przystanek w obrębie murów. Przy tym samym placu stoi pałac Golfines de Abajo, drugi główny płatny zabytek.
Bilet obejmuje wejście na wieżę i warto z tego skorzystać: razem z wieżą Bujaco, na placu poza murami, to dwa wysokie punkty, z których da się odczytać cały zespół.
Licz pół godziny razem z wieżą. A przed wejściem dotknij stóp św. Piotra z Alcántary przy drzwiach – robią to wszyscy od wieków i stąd ich połysk.
Najczęstsze pytania
A czy ten Czarny Chrystus ma swoją procesję?
Ma, i to jedną z najbardziej przejmujących. Nad ranem w Wielki Piątek Czarny Chrystus wyrusza w drodze krzyżowej ulicami starego miasta w absolutnej ciszy, bez muzyki i orkiestry, tylko z odgłosem kroków na kamieniu. To jeden z wielkich momentów Wielkiego Tygodnia w Cáceres.
